donderdag 2 april 2015

Een straatje, kunst en een koepel

Ik kan er kort over zijn, hoor: de Rue de Seine is gewoon een prachtige straat.
Aan het begin is er drukte. Cafés, restaurants, nog een enkele modewinkel, en natuurlijk de Bar du Marché (Shaka Ponk!) en Hôtel Louisiane (Sartre en De Beauvoir!).
Maar als je verder loopt, verandert er iets.
Het wordt stiller en mooier.
Op nummer 42 vind je de aller- aller- allerkleinste kunstgalerie van Parijs: Galerie Laurent de Puybaudet. De gevel herinnert aan de geschiedenis: ooit (vanaf 1853) zat hier een lijstenmaker, Maison d'Angleterre.
Iets verderop nog een laatste café, het terecht beroemde La Palette. Daarna loop je nog langs de kunstboeken van Fischbacher (nr. 33) en de Galerie Rauchfeld (nr. 12 met twee balkontuinen op het dak).
En dan is er nog één uitstapje mogelijk voor de finale: linksaf, de Rue des Beaux Arts in, met een mooi binnenplaatsje op nr. 3bis en het favoriete hotel van Kate Moss op nr. 13.
Daarna wordt het ècht stil in de Rue de Seine. Vrijwel geen auto's meer, steeds minder mensen, fraaie gevels, houten poorten en uiteindelijk alleen nog wat rokende, pratende en lezende mensen onder de bomen in het plantsoen Square Gabriel Pierné.
En toen gebeurde het. Ik stond ineens oog in oog met een immens en prachtig gebouw met een letterlijk schitterende koepel (foto). En omdat ik zo was opgegaan in de Rue de Seine, had ik geen idee meer wat dat overweldigende gebouw was. Het voelde heel even alsof ik verdwaald was in mijn eigen stad.
Ik liep een minuscuul poortje door en de droom was meteen verbroken: overal liepen weer mensen, auto's reden toeterend voorbij, toeristen kochten souvenirs en voor me lag de Seine.
___

HET GEBOUW: was het ruim 200 jaar oude hyper-prestigieuze wetenschappelijke Institut de France, dat er van de voorkant dus héél anders uitziet dan van de achterkant.
ER TEGENOVER: lag de 'slotjesbrug' waar langzaam maar zeker alle hekwerken worden dichtgetimmerd met houten platen voor ze uiteindelijk allemaal worden verwijderd.
___

1 opmerking:

  1. Haha, heeft Parijs voor jou na al die jaren nog steeds verassingen? Geloof er niets van. Zo ja, neem dan eens de straat die parallel loopt aan rue de Seine. In de rue Mazarine is het uitzicht op de 'gouden' koepel van Institute de France nog mooier en op nr. 30 staat het Hôtel des Pompes, in feite de eerste brandweerkazerne van Parijs. Toen opgezet door Francouis Périer, beroemd en befaamd om zijn vaderschap van 32 kinderen. En aan z’n buurman François Champillion op nr. 28 hebben ze in Parijs ook een bekende bewoner aan gehad. In 1822 was het François Champillion die hier het hierogliefenschrift ontcijferde met behulp van de Steen van Rosetta.
    Ach Parijs,…….zo verrassend ;-)

    BeantwoordenVerwijderen