maandag 17 september 2012

Een verloren pianist

Ik kwam aanlopen en hoorde hem al van een afstand.
En ineens zag ik hem ook weer zitten: de pianist.
Buiten, op de stoep, voor de Galeries Lafayette.
Hij speelt – klassiek of swingend – terwijl om hem heen enorme mensenmassa's dringen om de straat over te steken of het warenhuis binnen te gaan.
Stress, geduw en getrek, maar Steve Villa Massone speelt onverstoord door.
De sterren van de hemel. Alsof hij niet ziet wat er om hem heen gebeurt.
Villa Massone duikt af en toe zomaar op in de straten van Parijs. Hij duwt zijn 140 kilo zware piano met onderstel met wielen over boulevards en avenues, zet ‘m dan ergens neer en speelt.
De Fransman begon met musiceren toen hij vijf was.
Hij ontmoette in Nice een man die zijn piano op straat zette en daar speelde, nam dat voorbeeld over en reisde vervolgens met zijn toetsen-op-wielen heel Europa door.
En sinds vorig jaar in Parijs.
Hij zegt niet van tevoren waar hij speelt. Maar hij speelt mooi.
En hem dan ineens onverwacht weer horen, midden op straat, middenin de drukte, dat is dan een mooi moment.
___

CITAAT 1 VAN S.V.M.: ,,Dit moet de gelukkigste piano ter wereld zijn: hij reist en ziet van alles!''
CITAAT 2 VAN S.V.M.: ,,Door op straat piano te spelen verdien ik genoeg geld om van te leven.''
___

2 opmerkingen:

  1. Ja, hij is geweldig!
    Ik hem hem al een keer mogen bewonderen op Place Saint-Michel (tegenover de fontein).

    BeantwoordenVerwijderen