woensdag 31 augustus 2011

De Parijse club van David Lynch

De deur die je op deze foto ziet is vooralsnog het enige dat het grote publiek te zien krijgt van de meest mysterieuze club in Parijs: Silencio, de privé-club ontworpen door de Amerikaanse filmmaker David Lynch.
Want de opening is pas voorzien ergens deze maand.
En de club zal het grootste deel van de tijd alleen toegankelijk zijn voor leden (65 euro per maand).
Gelukkig dus maar dat Out In Paris alvast binnen mocht kijken, om je een voorproefje te kunnen geven!
Je loopt allereerst een oneindige hoeveelheid trappen af. Want Silencio is aangelegd in de kelder van de succesvolle discotheek Social Club.
En dan kom je in smalle gangen en kleine kamertjes met lage halfronde plafonds, bedekt met goudkleurige blokken.
Verder is het interieur donker, zwart en zwoel.
Een goudkleurige bar aan de ene kant, een intiem hoekje met stoeltjes aan de andere kant. Verderop zijn er een klein podium, een bioscoop en een danszaal.
Spannend.
Zoals het hoort bij Lynch.
___

GOED: David Lynch werkte twee jaar aan het ontwerp van zijn eigen Parijse club.
OOK GOED: En hij baseerde zich daarbij op zijn eigen club Silencio zoals die te zien is in zijn meesterwerk Mulholland Drive.
___

Club Silencio, 142 Rue Montmartre
Van 18 tot 24 uur alleen voor leden

maandag 29 augustus 2011

Fietsen op z'n Nederlands

De fietser in Parijs kan op dit blog genoeg info vinden.
Hier zie je bijvoorbeeld waar je als modern fietser alles vindt en de beste fietsmaterialen koopt in Parijs.
Hier vind je een persoonlijke favoriete fietsroute van mij.
Hier vind je algemene tips en routes.
Maar wie toch het liefst de stad doorkruist met een (echt papieren) boekje in z'n handen of op het stuur, en dan ook nog in de Nederlandse taal: Joke Radius zorgt ervoor.
Ze schreef een gidsje met fietsroutes dwars door Parijs en hier vind je haar site met informatie en alvast wat tips èn met de plaatsen in Parijs waar je die gids kan kopen.
Radius heeft drie tochten bedacht, elk zo'n 25 kilometer lang, langs "kerkhoven, boulevards en voormalige spoorwegtracés".
___

GOED: ... dat zo'n boekje al die informatie geeft
MAAR: ... wie koopt er anno 2011 nou nog een b-o-e-k-j-e (hoe goed ook)?
LEUK: Zelfs Madame Figaro kwam kort geleden met allemaal tips voor "pédaler - chic et glamour".
NOG LEUKER: ... en daar reageerde Radius weer op door een ingezonden brief te schrijven aan Madame Figaro met daarin de mededeling dat haar fietsgids nu ook in het Frans is vertaald!
___

vrijdag 26 augustus 2011

Eten in gezelschap

Je bent in Parijs, je kent er niemand en je wilt (1) wel mensen leren kennen, en (2) wel eens gezellig met anderen eten.
De oplossing is nu (eindelijk ook in Parijs) paraat: colunching.
Oftewel: samen aan tafel met anderen die ook in Parijs iemand zoeken om (1) te leren kennen, en (2) mee te eten.
Kortom: soortgenoten.
Het idee is simpel: op de site meld je je aan, je organiseert zelf etentjes en nodigt mensen via de site uit, of sluit je aan bij de etentjes die anderen organiseren via de site.
Niet bij je thuis, nee, gewoon in een restaurant in Parijs.
De groepjes blijven klein en er is bijna elke dag wel ergens een etentje!
Aanstaande zondag bijvoorbeeld al, om 12:30 een 'big brunch', in het hyperhightech restaurant Music Hall.
Maar er wordt ook in kleinschaliger en intiemere gelegenheden gegeten, hoor. Donderdag bijvoorbeeld: dim sum in het 9e arrondissement!
___

SNEL: Alle etentjes worden bijgehouden en gemeld op de site, maar ook via facebook, twitter en een nieuwsbrief verspreid.
LANGZAAM: Wie eens een psychologische analyse over colunching wil lezen ("zeg me waarom u coluncht en ik zeg u wie u bent") kijk dan hier.
___

woensdag 24 augustus 2011

Foo Fighters en Sexy Sushi

Ik ben er nog (net) op tijd mee, maar het is dan ook de moeite waard:
De Foo Fighters, Big Audio Dynamite en de Arctic Monkeys (wegens de status).
Sexy Sushi en Lykke Li (omdat die namen zo leuk klinken).
En Keren Ann en Anna Calvi (als 2 persoonlijke favorieten).
Allemaal treden ze aanstaand weekend op, net buiten Parijs.
Oftewel: het is weer tijd voor Rock en Seine, één van Frankrijks grootste popfestivals.
Er zijn dit jaar maar liefst 4 podia en het hele festival is en direct te volgen op iphone en androidtelefoons.
___

GOED: De vele extra activiteiten die er worden georganiseerd.
ZOALS (1): Mini Rock en Seine, voor kinderen, met een mini-rockstudio en een rockdisco met kinder-rock-dj's.
ZOALS (2): De après-Rock-en-Seine-concerten die er tot 's morgens vroeg worden gegeven in het Nouveau Casino in Parijs
___

Rock en Seine, 26,27, 28 aug.
Nationaal Domein Saint Cloud

vrijdag 12 augustus 2011

Een zondagse Tour Nostalgique

Oké, voor een keertje dan.
Nostalgie in Parijs èn op dit blog.
Want wie houdt er nou niet van Les Feuilles Mortes, J'suis Snob of La Javanaise?
Al deze beroemde chansons van pakweg 55 jaar geleden zijn nu nog een keer te horen.
Jawel, de tijd van het existentialisme, van Sartre en De Beauvoir, van Café de Flore.
Oftewel de culturele glorietijd van Parijs.
In theater Lucernaire worden deze zomer de jaren '46 tot '60 èn het cultureel klimaat van toen in Saint-Germain des Prés opnieuw tot leven gebracht.
Een combo met zangeres Dominique Conte vertolkt dan de chansons van Jacques Brel, Charles Aznavour en Boris Vian.
Laat je even gaan, laat 2011 even los, en neurie lekker mee met La Chanson de Prévert (Serge Gainsbourg) of Saint-Germain des Prés (Leo Ferré)
Het is de moeite waard, als ik de recensies mag geloven.
___

RECENSIE 1: "Jazzy en sensueel. Mis het niet." (FIP Radio)
RECENSIE 2: "Een muzikale reis met jazz, humor en sensualiteit" (France Inter)
___

Lucernaire, 53 Rue Notre Dame des Champs
Elke zondag om 17 uur en 19 uur, tot 4 september

dinsdag 9 augustus 2011

Glas op 12 meter hoogte

Als je verder loopt, dan zie je hoe het ook kan.
(Ik schrijf – voor de duidelijkheid – even een vervolg op mijn vorige bijdrage, zie hieronder).
De Passage du Grand Cerf leeft namelijk wèl.
Als je de Passage Bourg-L’Abbé (die van de vorige bijdrage, dus) uitloopt en de Rue Saint Dénis oversteekt kom je in de volgende overdekte straat terecht, die Passage du Grand Cerf dus.
Hij is 120 meter lang, telt drie etages en is 11,8 meter hoog – waarmee het naar 'eigen' zeggen de hoogste glazen overkapping van Parijs heeft.
Mooie houten gevels ook hier weer, geblokte tegels op de vloer, maar vooral: winkels en bedrijvigheid.
Je hebt hier een café, sieradenwinkels, stoffenwinkels, interieurwinkels, kledingwinkels, noem maar op. En dus lopen er ook mensen.
Deze passage is net zo oud als die aan de overkant, dus dat verklaart het verschil niet.
Nee, het is de renovatie in 1988 geweest die er voor zorgde dat deze doorgang charme èn levendigheid ademt, dat er mensen komen om 'm te bekijken en dat de passage nog van die prachtige authentieke details heeft.
___

GOED: De Passage du Grand Cerf – zo'n 200 jaar oud dus - heeft een eigen site, met daarop een overzicht van alle winkels.
FOUT: Eerlijk is eerlijk: ooit was ook deze passage redelijk treurig. In de 19e eeuw was er volop leegstand en verpaupering. In een boek uit 1837 staat: ‘zo'n 30 jaar geleden vonden de mensen dit mooi, maar dat was voordat andere passages werden gebouwd.’
___

maandag 8 augustus 2011

Houtwerk en vinyl

De vaste lezers weten het: ik ben gek op de passages van Parijs, die fraaie overdekte galerijen waar winkels, cafés en (ooit) ambachtslieden zich hebben gevestigd.
(Tik in het zoekvenster linksboven "passage" in, en je vindt alle tips).
Afijn: de bijna 200 jaar oude Passage Bourg-L'Abbé, in het hart van de stad, hadden we nog niet genoemd.
Als je er naar toe loopt, in de Rue de Palestro, zie je allereerst die twee prachtige beelden bij de ingang: vrouwen die een hamer, een aambeeld en een meetlat vasthouden, als symbool van handel en industrie.
Want vroeger zaten hier handwerklieden en handelaren, maar da's héél lang geleden.
Er zit nu alleen nog één houtwerkbedrijf - als laatste symbool van de eeuwenoude glorietijd van de passage.
En verder is de overdekte straat een beetje treurig en verlaten. Je vind er een antiekwinkeltje, een café en een platenzaak (ja echt: platen, vinyl!), Goodies Records. Er lopen soms wat mensen, er zitten wat kantoortjes. En verder: niks.
Maar die houten gevels en die glazen overkapping: prachtig!
___

GOED: Kijk naar boven en zie tegen de dakrand die prachtige klok en barometer hangen!
FOUT: Waarom investeert de stad Parijs niet een beetje, om deze straat van hout en glas weer nieuw leven in te blazen?
___

vrijdag 5 augustus 2011

Fietsen in stijl

Je hebt fietsen en fietsen.
En de fietsen in de laatste categorie, die vind je in Parijs bij En Selle Marcel.
(Ik bedoel dus: in de speciale categorie.)
Hypermodern, oud en vintage: als het twee wielen en pedalen heeft en vooral ook héél móói is, dan zie je het hier.
Met alle accessoires die erbij horen.
L'élégance rétro version cyclo, las ik ergens. Vond ik wel een mooie samenvatting.
De Italiaanse fietsen van Abici en ook de polo's van Rapha en Paul Smith zijn er te koop.
Glossy fietsboeken en repareer-je-fiets-zelf setjes in een leren hoes liggen in de schappen.
Stijlvolle fietshelmen en design drinkbekers maken het geheel af.
Oftewel: als je al die Vélib-fanaten in Parijs eens figuurlijk voorbij wilt racen, ga dan eerst hier even shoppen.
___

GOED: En Selle Marcel maakt ook fietsen op maat voor je.
FOUT: En Selle Marcel is in augustus, net als héél veel winkels in Parijs, drie weken dicht.
___

En Selle Marcel
40 Rue Tiquetonne

woensdag 3 augustus 2011

De tips van Tatiana de Rosnay

Tatiana de Rosnay behoeft nauwelijks nog introductie.
De Frans-Amerikaanse schrijfster verkocht alleen al van ‘Haar naam was Sarah’ meer dan een miljoen exemplaren in Nederland en België.
Nou is het aardige dat (1) De Rosnays jongste boek zich helemaal afspeelt in (oud) Parijs. ‘Het huis waar jij van hield’ gaat over een vrouw die zich verzet tegen de Haussmanniaanse verbouwing van Parijs in de 2e helft van de 19e eeuw.
En het aardige is ook dat (2) De Rosnay/haar Nederlandse uitgever een site hebben gemaakt met daarop adressen waar het verhaal van ‘Het Huis waar jij van hield’ zich afspeelt.
En laat dat nou één van de leuke delen van Parijs zijn, de straatjes rond van de Boulevard Saint-Germain!
Kortom: loop met het boek in je hand (of praktischer: met het verhaal in je hoofd) door de wereld van hoofdpersoon Rose.
Of nog beter: laat De Rosnay je tegelijk iets uitleggen over die grootschalige verbouwing van Parijs, meer dan 100 jaar geleden.
De schrijfster begint bij de Rue des Ciseaux. Daar lag vroeger namelijk zo’n kleine straat die door Hausmann overhoop werd gehaald.
Maar de Rue des Canettes bijvoorbeeld, vlakbij, die bestaat nog als vanouds, als in het pre-Haussmanntijdperk. Dat geldt ook voor de Rue Princesse, één blok verder.
De schrijfster geeft ook nog wat aardige weetjes over de boulevard Saint-Germain en de verbouwingen in de 19e eeuw – met oude en nieuwere huizen en verborgen straatnaamplaatjes.
Tot slot stelt ze voor Rose te volgen naar de Jardin du Luxembourg: inderdaad, de perfecte eindbestemming.
En voor wie 'de straat van Julia' zoekt, de Rue de Saintonge, die moet naar het 3 arrondissement, de Marais, daar ligt ie.
___

AANVULLING VAN DE ROSNAY: Op haar site staat ook een oude plattegrond van de Parijse wijk van Rose, inclusief aardige info, zoals het adres waar filosoof Diderot woonde.
BESCHEIDEN AANVULLING VAN MIJ: Als laatste straat op weg naar de Jardin du Luxembourg stelt De Rosnay de Rue Férou voor. Mooi, maar probeer ook de Rue Servandoni eens: die is zeker zo mooi.
___

maandag 1 augustus 2011

Slapen in de Haut Marais

De Haut Marais (ja, het noordelijk deel van de Marais dus) geldt een beetje als het artistieke deel van deze wijk.
Je vindt er onontdekte ontwerpers en cafés voor creatievelingen.
Het is niet voor niks dat John Galliano (drank en drugs) hier z’n vaste terras had om mensen uit te schelden.
Leuker: ook de geweldige en Belgische ontwerpster Natalia Brilli (zwart en leer) houdt hier in de buurt kantoor.
Afijn, wie eens in zo’n Parijse crea-buurt wil vertoeven: dat kan.
In de Haut Marais zijn zeker twee goede betaalbare (naar Parijse maatstaven) middenklasse hotels te vinden.
Hôtel du Vieux Saule valt vooral op door z’n zonnige en bloemige gevel (foto).
Wie zo straalt in de Marais, want dat doet dit hotel, verdient een bezoek - vind ik.
Het is klassiek ingericht (ik bedoel eigenlijk: een beetje gedateerd) maar de kamers zijn verzorgd. Dat het een 16e eeuws pand is, met grof steenwerk en gewelven, valt nog mooi te zien in de halfronde kelder, pardon: ontbijtzaal.
De grote plus: prijzen vanaf 160 euro voor twee personen, maar met aanbiedingen (bij boeking via internet) vanaf 95 euro!
Iets verderop ligt Hôtel des Archives. Het heeft niet zo’n fleurige gevel als Vieux Saule, maar de inrichting is warmer, moderner en strakker. Goed verzorgd, leuke lokatie. Kamers vanaf 150 euro voor 2 personen.
Wie de Rue des Archives trouwens helemaal doorloopt, tot aan de ‘Bas’ Marais, ziet een aardige dwarsdoorsnede van de wijk, met al z’n winkeltjes, cafés, restaurants en historische panden.
___

NIET GOED: Wie van wild op z’n bord houdt en van jachtgeweren, moet zeker ook even langs het Musée de la Chasse et de la Nature, in de Rue des Archives.
WEL GOED: Rubens, Giacometti en Koons laten hier hun kijk zien op ‘het dier in onze maatschappij’.
___

Hôtel du Vieux Saule, 6 Rue de Picardie
Hôtel des Archives, 87 Rue des Archives
Musée de la Chasse et de la Nature, 62 Rue des Archives