dinsdag 29 maart 2011

Van Van Dongen tot Prince in Parijs

Ik twijfel: moet ik die expositie van Kees van Dongen, in het Parijse gemeentemuseum voor moderne kunst, nou nog aanraden? Van Dongen heeft iedereen (nou ja, in Nederland) toch net al kunnen zien? Nou ja, laat ik 'm dan in ieder geval noemen: Van Dongen dus, in het MaM in Parijs. Omdat de tentoonstelling vooral over de tijd gaat die de Nederlandse schilder in Parijs doorbracht, zo'n 100 jaar geleden, en omdat Le Monde de expositie op de voorpagina aankondigde met die mooie quote van de schilder: 'een snob verkleed als avonturier, of een avonturier verkleed als snob?' Gaat dat zien dus. Maar ga dan zeker ook even langs American Prayer, een tentoonstelling van het werk van de Amerikaan Richard Prince, in de Nationale Bibliotheek. Prince bracht als underground-kunstenaar als geen ander de VS-eind-vorige-eeuw in kaart, met bijvoorbeeld z'n beroemde cowboy-foto's. Je ziet hier 'beat, hippie en punk' op 'schilderijen, foto's en objecten', citeer ik maar even. ___


GOED: Wat ligt dat Museum voor Gemeentemuseum voor Moderne Kunst toch heerlijk centraal!
FOUT: Waarom ligt die verrekte bibliotheek toch in zo'n uithoek van de stad?

___

Richard Prince, American Prayer
Bibliothèque Nationale de France,
Quai François Mauriac Tot 26 juni
Van Dongen. Fauve, anarchiste et mondain
Musée d'Art Moderne,
11 Avenue du President Wilson Tot 17 juli

woensdag 23 maart 2011

Een winkel als kunstwerk

De winkel zit in een 18e eeuws historisch pand, ze verkopen er lichaamsverzorgingsproducten, en het is een kunstwerk!
Ik heb het over de Aesop-shop, vlakbij het Louvre en Palais Royal.
Het is geen kunstwerk wegens de koopwaar en zelfs niet vanwege de historie, nee: vanwege het interieur.
Eigenaar en oprichter Dennis Paphitis bedacht samen met de Australiër Rodney Eggleston (van March Studio in Melbourne) een spectaculaire inrichting.
Hier steken namelijk 3500 planken hout uit de muur.
Uit de muur ja, en erop staan de producten.
Hout van speciaal aangelegde bossen in Victoria, bewerkt en op maat gemaakt in Australië, verscheept naar Frankrijk en daar in Parijs zo haaks aan de muren bevestigd.
Het is de tweede winkel van de Australische keten in Parijs, maar absoluut het omlopen waard.
___

GOED: Op de website van Aesop-Frankrijk bezingen de Australiërs hun liefde voor Parijs met een ABC: een alfabetische adressenlijst, met de leukste winkels in de Franse hoofdstad.
FOUT: Het is een lijst met originele en soms ook minder bekende adressen, dus wat de Eiffeltoren daar nou doet onder de letter 'E' is me een raadsel.
___

Aesop, 256 Rue Saint-Honoré

maandag 21 maart 2011

Verstopte hotels met grote kamers

Ik geef het eerlijk toe: soms doen collega's van andere media reuze goed werk, als het gaat om het vinden van leuke plaatsen in Parijs.
Dus toen MSNBC met een lijstje kwam van The Best Secret Hotels in Paris, was ik meteen benieuwd.
En jawel, er zaten er twee tussen zie zeker een aanbeveling waard zijn.
Dus bij deze: twee verstopte hotels in Parijs.
En allebei ook met kamers voor 4 tot 5 personen!
Wie goed tegen bloemetjesbehang kan, van een eigenzinnige hoteleigenaar houdt (geen tv's, alleen cash betalen, alleen reserveringen per telefoon, "dat is persoonlijker"), graag ontbijt op zijn/haar eigen kamer en graag het "hoogst gelegen hotel van Parijs" bezoekt: ga naar L'Ermitage. (foto)
Het hotel, in een statig pand uit 1895, ligt net achter de Sacre Coeur en heeft maar 12 kamers. Alsof je bij de eigenaar slaapt.
Iet heel anders, maar ook in Montmartre, is het moderne zogeheten guest house Paris Oasis.
Hier zijn vijf kamers te huur, geschikt van 1 tot zelfs 5 personen.
Er is een binnentuin en een binnenzwembad, maar je huurt hier wel voor minimaal 3 nachten.
In elke kamer kan je zelf koken, ontbijt wordt niet geserveerd.
Mijn voorkeur: de Iris kamer, voor 2 personen, direct aan de binnentuin met terras.
___

L'ERMITAGE PRIJZEN VANAF: 99 euro p.n. voor 2 p.
PARIS OASIS PRIJZEN VANAF: 130 euro p.n. voor 2 p.
___

Hôtel L'Ermitage, 24 Rue Lamarck
Paris Oasis, 14 Rue André del Sarte

vrijdag 18 maart 2011

Drinken, eten en art nouveau

Het café werd bijna 110 jaar geleden gebouwd, de inrichting is in een prachtige art nouveau-stijl en de vissoep kost hier 4,90 euro.
Jawel: de Bistrot du Peintre is een parel in Parijs, niet ver van Place de la Bastille.
Een traditioneel café zoals een traditioneel café er hoort uit te zien: met een zinken bar, een kroonluchter en een krijtbord waar het menu van de dag op staat.
En dan ook nog héél mooi en in héél goede staat.
Je kunt er op het terras zitten, je kunt er aan de bar hangen of ernaast aan een tafeltje zitten, of je kunt rustig in de zaal op de eerste verdieping eten en drinken.
Hoe dan ook: geniet van dit Parijs-anno-1902, bewonder het houtsnijwerk en kies een glas van de 'vin du moment', gekozen door de baas.
___

ZOMAAR EEN HOOFDGERECHT: Geconfijte kikkerbillen, 14 euro.
ZOMAAR EEN NAGERECHT: Baba au rhum, 4 euro.
___

Bistrot du Peintre, 116 Avenue Ledru Rollin

dinsdag 15 maart 2011

Lachend - cultureel verantwoord - op de foto

Als tieners zich lachend staan te verdringen in een museum - dan is er iets aan de hand.
Iets leuks.
Afijn: ik was in het Palais de Tokyo en zat daar op een bankje en zag er aan de lopende band giechelende meisjes langskomen.
Sorry, het is niet anders. Geen jongen gezien.
Wat bleek?
Ik zat naast de "Fotoautomat".
Dat is zo'n ouderwetse cabine waarin je kan gaan zitten, waar je de kruk op de goede hoogte moet draaien, waarna een flits verschijnt op het moment dat je net je ogen dichthebt. Pasfoto mislukt.
Nou zo'n cabine is dus in dit museum neergezet, maar dan met een knipoog.
Hier gaat de flits vier keer achter elkaar en worden, voor de som van 2 euro, vier verschillende foto's très vintage in zwart-wit afgedrukt.
De crux is natuurlijk hóe je poseert.
En de meeste jonge Parisiennes doen dat gierend van de lach, met 2 of 3 meiden tegelijk op de kruk.
___

GOED: De Francofielen die nu denken: 'waar ken ik zo'n cabine ook al weer van?', maar die het antwoord niet meteen weten, die kunnen hier even spieken.
OOK GOED: De fotofielen die veel méér resultaten van de fotocabine willen zien, kunnen hier kijken.
___

Palais de Tokyo, 13 Avenue du Président Wilson

zondag 13 maart 2011

Voor nullen en éénen

Als er in één week tijd zo'n 18.000 mensen binnenlopen bij een nieuwe culturele instelling in Parijs, dan is er iets aan de hand.
En dat is: La Gaîté Lyrique heeft haar deuren geopend - het nieuwe centrum voor digitale kunsten, gevestigd tussen Centre Pompidou en Place de la République.
Oftewel: alles wat te maken heeft 0'en en 1'en, van muziek tot film, van games tot een opnamestudio - dat vind je hier op een oppervlakte van 9500 m2, in een historisch pand dat acht jaar lang is gerenoveerd voor in totaal 85 miljoen euro.
Er is een grote concertzaal (met 46 schermen), een geluidskamer (waar de vloer reageert op lopende bezoekers) en ook een zaal voor gamers, pardon: een espace jeux vidéo (met 20 plaatsen èn gratis).
Op zondagmiddag wordt er telkens iets speciaals georganiseerd rond een concert en met activiteiten voor kinderen.
Het doel van La Gaîté: drie concerten per week, 120 optredens per jaar, 300.000 bezoekers per jaar.
___

Grappig: Een centrum voor digitale kunsten dat wordt gevestigd in een oud theater dat z'n deuren opende in 1882 en waar ooit opera klonk en Russisch ballet werd opgevoerd.
Bevreemdend: Later deze maand zijn drie beeld- en geluidkunstenaars uit Tokyo te gast - volgens de huidige agenda.
___

La Gaîté Lyrique, 3bis Rue Papin

donderdag 10 maart 2011

De passages bij Haussmann (2)

... en als je dan die Boulevard Montmartre oversteekt, dan loop je recht op de Passage Jouffroy af: de tweede prachtige overdekte winkelgalerij hier.
Deze werd iets later gebouwd dan de Passages des Panoramas, begin 19e eeuw om precies te zijn.
Ook hier weer kleine restaurantjes en cafés, een sieradenwinkel en een theesalon - en ook het wassenbeeldenmuseum van Parijs: Musée Grévin.
En natuurlijk is er de fraaie overkapping van glas en staal.
Aan het begin van de galerij woonde trouwens componist Rossini, begin 19e eeuw.
En dan is er een hotel.
En dat hotel, Hôtel Chopin, daar moeten we het even over hebben. Het werd gebouwd in 1846 en het lijkt wel of er sindsdien ook niks meer aan is veranderd.
Allereerst moet je er natuurlijk naar toe wandelen door die bijna 200 jaar oude passage.
En aan het eind stuit je dan op die donkere gevel met hout - met die enorme prachtige klok die buiten hangt.
Binnen is er een kleine receptie, opnieuw: donker en hout, met een prachtige draaitrap.
De kamers zijn qua inrichting niet meer à la 1846, maar zeker ook niet à la 2011 - wat eigenlijk wel weer charmant is. Kamers vanaf 96 euro voor 2 personen - voor een verstopte plek in Parijs en een nachtelijke reis terug in de tijd.
___

LENGTE: 140 meter
HOOGTE: 4 meter
___

woensdag 9 maart 2011

De passages bij Haussmann (1)

Ik had nog beloofd om terug te komen op die twee mooie passages, vlakbij bij de Boulevard Haussmann, je weet wel: die van de grote warenhuizen.
Afijn: de eerste, waar het bekroonde restaurant Passage 53 dus in ligt, is de Passage des Panoramas.
Het is een heerlijke lange wandelstraat met een glazen overkapping boven je hoofd en een stenen mozaïekvloer op de grond.
En met veel "gewone" winkeltjes: er worden postzegels verkocht, er zitten muntenverzamelaars en natuurlijk zitten er veel restaurantjes. Er is een theatertje te vinden en ook een kunstgalerie.
Kortom: om je ogen uit te kijken.
De Passage is één van de oudste in Parijs, gebouwd aan het eind van de 18e eeuw, en ooit gekocht door een Amerikaan. Ook nu is de winkelgalerij nog privébezit - maar wel voor openbaar gebruik.
Het leuke is: de uitgang (of ingang - afhankelijk van je looprichting...) komt uit op de Boulevard Montmartre. En wie cafés en restaurants zoekt, zelfs bioscopen of discotheken, zit hier goed.
___

LENGTE: 133 meter
HOOGTE: 3,20 meter
___

dinsdag 8 maart 2011

Parijs in het donker

Het zal je - als je een regelmatige bezoeker bent van dit blog - niet verbazen: ik ben gek op nachtelijk Parijs.
Niet alleen omdat de stad 24 uur per dag leeft, maar ook omdat Parijs 's nachts prachtig is: de kleuren, de lichten, de architectuur - als de zon onder is, neemt Parijs een nieuwe wonderschone gedaante aan.
Wie het bewijs niet kan komen bekijken, kan het hier lezen.
Afijn: ik heb een medestander gevonden.
Student Luke Shepard maakte een video die precies laat zien wat ik vind.



Shepard nam 2.000 foto's van nachtelijk Parijs, plakte die achter elkaar en zette er een sfeervol muziekje onder.
Wie precies wil weten hoe hij het deed: kijk hier.
___

GRAPPIG: Het stoplicht op 1'13 van de video
PRACHTIG: Het opkomende zonlicht op 1'45
___

vrijdag 4 maart 2011

De tips van Serge Gainsbourg

Het zal de Francofielen niet zijn ontgaan: deze week was de sterfdag van Serge Gainsbourg.
Het mooiste eerbetoon kwam wat mij betreft van radiozender France Info: die had een hele dag gewijd aan de zanger. En het leukste onderdeel was een radiotour door Parijs met Gainsbourg - dat wil zeggen: langs de Gainsbourg-hotspots.
Wie de hele tour wil beluisteren kan hier klikken, en voor dit blog heb ik een paar adressen uitgekozen.
Zo'n reis kan natuurlijk nergens anders beginnen dan bij zijn huis, een bedevaartsoord voor de Gainsbourg-aanhangers in Saint Germain des Prés. Hij bezocht het huis een eerste keer met Brigitte Bardot en woonde er 25 jaar lang, tot aan zijn dood in 1991.
En vanuit zijn huis wandelde Gainsbourg vaak naar een vaste bestemming: de Bistrot de Paris, twee straten verderop. Het was destijds een literair café. Paul Valery en André Gide waren er stamgasten. Gainsbourg had altijd hetzelfde ritueel: hij groette het personeel in de keuken als hij binnenkwam en hij zat altijd aan tafel 46.
En dan was er - noordelijker - nog een historische plaats waar de zanger kwam: Les Trois Baudets. Die concertzaal werd bekend door Brel en Brassens, maar ook Gainsbourg gaf er een van zijn eerste concerten, "gekleed als een dandy", in 1958.
En er was Hôtel Raphael, vlakbij de Arc de Triomphe. Gainsbourg woonde er af en toe, een eerste keer in 1986, en schreef er ook chansons. Zijn favoriete appartement lag op de zesde verdieping, met terras. Zijn favoriete plaats: de bar. Hij woonde ook tijdelijk in het hotel, in een kleinere kamer, met zijn dochter Charlotte terwijl hij het (akelig incestueuze) Charlotte Forever opnam.
___

GOED: Wie geïnteresseerd is, kan ik van harte aanbevelen om alle bovengenoemde radioreportages te beluisteren.
BETER: Twee journalisten van France Info schreven het boek Le Paris de Gainsbourg - met natuurlijk nog véél meer informatie.
___

Gainsbourgs huis, 5 bis Rue de Verneuil
Bistrot de Paris, 33 Rue de Lille
Les Trois Baudets, 64 Boulevard de Clichy
Hôtel Raphael, 17 Avenue Kleber

dinsdag 1 maart 2011

Een Japanner die Frans kookt

Guillaume Guedj zit in zijn spijkerbroek en met een stoppelbaardje aan tafel.
,,Het is een gekkenhuis, ik leg de telefoon neer en hij gaat al weer. Allemaal reserveringen.''
Zijn restaurant, Passage 53, kreeg deze week een tweede Michelinster.
Voor de volledigheid: het restaurant is nog geen twee jaar open!
En het moet gezegd: Passage 53 is een bijzondere plaats.
Het ligt in een mooie passage (maar daarover later meer), het is piepklein (20 couverts) en het is strak en modern maar toch sfeervol ingericht.
Een menukaart is er niet. Tijdens de lunch en het diner krijg je altijd een verrassingsmenu.
En het zijn de bijzonder combinaties van de Japanse chefkok Shinichi Sato die voor de Michelinsterren zorgen.
Sato kookt op z'n Frans maar met Japanse finesse, zegt Guedj.
En met verrassende combinaties als gevolg. Inktvisringetjes met oesters. Kalsvlees met bloemkool. Eenvoudig (maar niet gemakkelijk) en zeer smaakvol.
Oh ja: een wijnkaart is er wel!
___

GOED: Met de bekroning van Passage 53 durft Michelin vernieuwing in de Franse keuken te belonen.
FOUT: Met als gevolg dat het er storm loopt: wie reserveert kan pas over een maand terecht.
___

Passage 53, 53 Passage des Panoramas