vrijdag 30 april 2010

Een hek en een weggetje

Een gevel met een enorm en weelderig art deco glas-in-lood-raam.
Een sierlijk zwart hek - op slot.
En daarachter dat mini-straatje, met kasseien en bomen, dat zich slingerend omhoog werkt, de bocht omgaat en in het niets lijkt te verdwijnen.
De Avenue Frochot is een kleine straat die tot de verbeelding spreekt.
Het is mysterieus, want afgesloten en niet te overzien door de bocht.
Maar het weggetje is ook befaamd.
De Avenue Frochot, aangelegd in 1830, was ooit een thuishaven voor kunstenaars en dames van lichte zeden.
Vanaf het noordelijker gelegen Place Pigalle en de vele bars en nachtclubs in de buurt, kwamen hier prostituees rondlopen, op zoek naar klanten. Jazeker, het was een tippelzone-avant-la-lettre.
Maar de mini avenue was ook de thuishaven van schilder Toulouse-Lautrec (hij had z'n atelier op nummer 15 in de 19e eeuw), componist Victor Massé (nummer 1) en schrijver Victor Hugo (die bij zijn vriend Paul Meurice introk, eind 19e eeuw, op nummer 5).
Muzikant Django Reinhardt woonde op nummer 6 en schijnt er zijn huisraad verbrand te hebben om zijn huis warm te krijgen. Zelfs schilder Auguste Renoir en zijn zoon, cineast Jean Renoir, woonden in de straat.
___
GOED: Aan de straat kleven veel legendes. In het huis op nummer 1 woonde Victor Massé lange tijd ziek en compleet verlamd. Een latere eigenaar overleed in het huis, wegens dezelfde ziekte die Massé verlamde. Sinds jaar en dag staat het pand nu leeg en wordt gezegd dat het behekst is (mede wegens de vreemde geluiden die er worden gehoord).
FOUT: Het hek dat op slot is!
___

woensdag 28 april 2010

Leuk, mooi en goedkoop slapen

Twee collega's van The Times kwamen met een leuk lijstje: de 20 beste bedden in Parijs voor minder dan 100 Britse pond.
Dat wil vandaag de dag zeggen: voor minder dan 115 euro. Nog steeds een aardige prijs natuurlijk, voor een goed bed in Parijs.
Afijn, ik vind niet alle 20 adressen voldoen aan de kwalificatie "the best cheap and chic places to stay in the French capital", maar voor wie wil: hier vind je de complete lijst.
Zelf koos ik uit de Times-adressen mijn favoriete bedden die allemaal iets bijzonders hebben voor een zeer goede prijs.
Het Beste Bed qua Lokatie:
Hôtel Cluny Sorbonne is eenvoudig maar ligt naast het Pantheon en de Sorbonne en op een steenworpafstand van de Jardin du Luxembourg. Dat wil dus zeggen: middenin het drukke en levendige Quartier Latin en met veel bezienswaardigheden op loopafstand. Vanaf 85 euro.
Het Beste Bed met Retro Interieur:
Lampjes uit de jaren 50, bureautjes uit de jaren 70, maar ook tijgervellen op de grond en een onbeschrijfbaar retro "computerzitje". Dat is Hôtel Jules, een relatieve nieuweling bij de grote boulevards in de buurt. In dit hotel gaan humor en design - wees gerust: zeer geslaagd en smaakvol - samen.
Het Beste Bed met Grandeur:
Dat is zonder twijfel de kamer die je kunt huren in de bed & breakfast van Laurence en Christophe in een statig historisch pand uit 1890 in noord-Parijs (foto). Denk aan hoge plafonds, sierlijsten aan de muren, kroonluchters, maar ook aparte eetkamers, een tuin en een groots ontbijt. En dat vanaf 95 euro. Boeken via de site, referentie: BB271.
Het Beste Budget Bed voor Jongeren:
Als ergens het bewijs wordt geleverd dat een jeugdherberg niet perse stoffig hoeft te zijn met blank hout en rotan, dan is het wel het Oops Budget Hotel. Wilde felle kleuren in de lobby en in de kamers, design-behangetjes en Parijse balkonnetjes met twee stoeltjes en een tafeltje. In de slaapzalen kan je terecht vanaf 23 euro (!) en een kamer is er vanaf 60 euro.
Het Beste Bed met Uitzicht:
Er is een kamer met uitzicht op de Eiffeltoren en vanaf het volledig groene dakterras kijk je over (bijna) heel Parijs heen. De kamers die Odile verhuurt in haar appartement op de 9e en 10e verdieping in west-Parijs moeten het hebben van de hoogte en het vergezicht. Oh ja, natuurlijk zijn ook de zelfgemaakte croissants van Odile een aanbeveling. Boeken à 110-115 euro per kamer gaat via dezelfde bed&breakfast-site als die van Laurence en Christophe. Referentie: BB324.

___

GOED: Ook in Parijs geven veel hotels extra kortingen bij boeking via internet.
FOUT: De genoemde bed&breakfast website heeft prachtige adressen in de aanbieding, maar laat helaas weinig zien op de site zelf.
___

maandag 26 april 2010

Italiaans met een Zweedse touch



Bij de gevel denk je dat je een hippe snackbar in loopt.
Het interieur is, tsja, minimalistisch.
De keuken is Ferrari-rood.
En de kok, dat is Giovanni Passerini.
Zie daar de vier basisingrediënten van één van Parijs' nieuwste en hipste restaurants: Rino.
Het is een piepklein tentje, er staat een handjevol tafels.
Maar de keuken wordt door iedereen getipt als zeer veelbelovend.
,,Hou in de gaten'', schreef L'Express.
,,Aangenaam en de moeite waard", schreef Frankrijks meest gevreesde culinair criticus François Simon.
Eigenaar en kok Passerini stond ooit achter het fornuis bij Uno e Bino in Rome en vertrok daarna naar Parijs. Hij werkte er onder de Zweedse kok Petter Nilsson bij La Gazzetta en is nu dus voor zichzelf begonnen.
___

GOED: Lunchmenu's vanaf 18 euro.
FOUT: Je eigen zaak openen op 300 meter van je leermeester, Nilsson dus: dat riekt nog een beetje naar verlatingsangst.
___

Rino, 46 Rue Trousseau

donderdag 22 april 2010

Made in the USA

Ik twijfelde of ik het moest melden, maar ik kan er eigenlijk niet omheen.
Hij stond op elke cover. Bladen, radio en televisie berichtten over hem.
Kortom: Ralph Lauren was in Parijs. Hij opende er niet een winkel, maar een flagship - zoals zo'n immens warenhuis van één merk heet.



Nou goed, de openingsavond werd bijgewoond door vips van allerlei kaliber, van Jean Reno en Gerard Depardieu tot Karl Lagerfeld en Lauren Bush (jazeker, dochter van de oud-president, maar ook de fiancée van Lauren junior).
Over de enorme winkel valt niet veel meer te zeggen dan dat ze in een prachtig klassiek pand is gevestigd, gebouwd in 1682. En: hier was ooit de Nederlandse ambassade gevestigd.
Leuk is ook: het restaurant.
Ralph Lauren heeft op de begane grond zijn eigen restaurant geopend, dat wil zeggen: de deuren gaan volgende week open. Maar dankzij collega's is al een tipje van de sluier opgelicht.
De naam: Ralph's.
Het vlees: komt van zijn eigen ranch in Colorado.
De burgers: ja, die staan er ook op de kaart! De "Ralph's Burger" kost 24 euro.
___

GOED: 100 % Yankee in Paris, las ik ergens.
FOUT: "Deze winkel is mijn cadeau aan Parijs", zei Lauren zelf.
___

Ralph Lauren, 173 Boulevard Saint Germain

maandag 19 april 2010

Belgisch design in je slaapkamer

Ik heb hier al een paar keer geschreven over de nieuwe design-hotels die her en der opduiken in Parijs.
Zo was er bijna een jaar geleden Sublim Eiffel, met z'n urban art-kamers, en recenter Secret de Paris met thematisch kamers.
Afijn: al reizend langs al die hotels kom ik er ineens achter dat ze - dat wil zeggen: de inrichting - allemaal ontstaan zijn in het hoofd van één en dezelfde persoon, in dit geval het hoofd van de Belgische Sandrine Alouf.
Dus mocht ik eens een dagje met haar op stap, voor een mooi verhaal, langs nog meer creaties van haar.
En het was leuk: de Belgische, van oorsprong fotografe, heeft een duidelijke visie op hotels+wat-gasten-willen anno 2010, èn heeft een zeer fantasierijke smaak.
Zo was er Hôtel Apostrophe, waar "het boek" en "het verhaal" centraal staan bij de inrichting.
Alouf vertelde er, terwijl we stonden op de zolderverdieping, over haar fascinatie voor wolken - die op een bijna dromerig-romantische manier overal terugkomen op die zolderkamer.
En dan was er nog de suite met een zwevend bed die ze maakte voor hotel The Five, op dit blog ook al eerder beschreven.
De bedoeling van de suite was om er een plek voor een amoureuze ontmoeting van te maken, vertelt Alouf.
En de bedoeling van dat bed dat lijkt op te stijgen, nou ja, dat is dus het symbool van de extatische hoogte die je hier kunt bereiken...
Hoe dan ook, deze kamer in The Five was voor Alouf het begin van een carrière als 'atmosphériste' in Parijs, zoals ze zichzelf noemt.
In drie jaar verzorgde ze inmiddels de inrichting van vier hotels in Parijs.
And there's more to come.
Houd dus in de gaten die naam.
___

GOED: De visie van Alouf: ,,Ik laat mensen een beetje dromen, ik geef ze een verhaal mee, ik laat ze ín hun hotel op reis gaan.''
NOG BETER: Alouf fotografeert al bijna haar hele leven wolken - waar ook ter wereld. En elke wolkenfoto is voor haar een verhaal over dàt moment in haar leven.
___

Hôtel Sublim Eiffel, 94 Boulevard Garibaldi
Hôtel Secret de Paris, 2 Rue de Parme
Hôtel Apostrophe, 3 Rue de Chevreuse
Hôtel The Five, suite "One by the Five", 3 Rue Flatters

donderdag 15 april 2010

Wandelen langs de Seine

Ik wil er geen gewoonte van maken ook nieuws op dit blog te zetten, maar soms is een uitzondering terecht.
Bijvoorbeeld als burgemeester Delanoë van Parijs aankondigt dat de oevers van de Seine autovrij worden!


Nou ja, enige nuance is op zijn plaats:
Een strook van 2 kilometer wordt autovrij.
En niet de weg langs de Seine, maar alleen de 'lage kade', dus het traject direct langs het water.
En dan ook alleen nog aan de rive gauche, dus de zuidkant van de Seine.
Auto's zullen er verdwijnen en in plaats daarvan verschijnen wandelpaden, groen, een skateparcours, drijvende tuinen en terrassen.
Inderdaad, een beetje zoals Paris Plage in de zomer.
Afijn, wie geïnteresseerd is in de exacte plannen en hoe het er moet gaan uitzien: klik hier.
Wie niet geïnteresseerd is, kan nog twee jaar zijn of haar neus ophalen: pas in de zomer van 2012 moeten de bouwwerkzaamheden zijn afgerond - als Delanoë tenminste zijn zin krijgt.
___

GOED: Ik vind Paris Plage een geslaagd concept.
FOUT: Maar of dat nou elke dag leuk is ....
___

woensdag 14 april 2010

De ijzeren bol is jarig


Ze heeft een diameter van 36 meter: da's ongeveer een flat van 12 verdiepingen.
De bolle buitenkant bestaat uit 6.433 driehoekvormige stukken ijzer.
Binnen is er een filmdoek van 1000 vierkante meter: de grootste in Europa.
En het geluid trilt lekker door: 21.000 watt komt er uit de batterij speakers rondom je.
Dat is La Géode: de immense futuristische discobol, die dienst doet als bioscoop en evenementenzaal, aan de noordoost kant van Parijs.
En La Géode is jarig: ze bestaat 25 jaar.
Tijd voor een feestje.
Er worden verschillende activiteiten gevierd, maar hier wil ik het alleen even hebben over de avond en nacht van 7 mei.
Wie overdonderd wil worden met beeld en geluid moet dan de bol in. Vanaf 21 uur wordt de film Inventaire avant Disparition vertoond, met muziek van dj-producer Laurent Garnier, en vanaf 23:30 nemen andere dj's het over. Dansen ín een discobol, da's weer eens wat anders.
___

GOED: Een monument van 25 jaar oud dat met z'n tijd meegaat en Garnier uit de speakers laat knallen. Kan niet beter.
FOUT: Een futuristisch project dat een website heeft die gebouwd lijkt in het jaar 0. Zou niet moeten mogen.
___

La Géode, 26 Avenue Corentin Cariou

maandag 12 april 2010

Een hotel dat ruikt naar nostalgie

Ik twijfel.
Moet ik hier een hotel aanbevelen waar de verf van de muren bladdert en waar scheuren in de plafonds zitten?
Afijn, voor degenen die van luxe en comfort houden: sla deze bijdrage maar even over.
En voor degenen die van mooie verhalen houden: lees door!
Hôtel La Louisiane is er namelijk een van de mooie verhalen.
Bijna 200 jaar geleden werd het hotel geopend door een Franse militair die gewoond had in ... New Orleans in Lousiana.
En na afloop van de Tweede Wereldoorlog werd het - en daar gaat het natuurlijk om - een verzamelplaats van artiesten en kunstenaars en iedereen die daar omheen hangt.
Amerikaanse jazzmuzikanten streken er als eersten neer: Miles Davis, John Coltrane, Chet Baker.
Toen volgden de popartiesten: Jim Morrison logeerde hier, evenals alle leden van Pink Floyd.
Grote schrijvers huurden er een kamer (Ernest Hemingway, Henri Miller), en ook filmers (Louis Malle, Quentin Tarantino) en kunstenaars (Salvador Dalí, Keith Haring).
En onder de Fransen is La Louisiane vooral bekend als de plaats waar Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir werkten van 1943 tot 1946.
,,Ik wil hier blijven tot het einde der dagen'', zou De Beauvoir hebben gezegd over haar kamer, terwijl Sartre in een andere kamer op dezelfde verdieping zat te werken.
Nou goed, dan ga je eens in zo'n hotel kijken en wat zie je?
Een onooglijke entree en een gevel met een verbrande letter 'L' ("Hôtel Ouisiane" staat er nu).
Alles is verbouwd, zichtbare herinneringen zijn er niet of nauwelijks meer.
De inrichting is erg jaren 70, met veel bruin en grijs.
Het tapijt is doorgesleten, het stucwerk van het plafond in kamer 42, derde verdieping, hangt los.
In Hôtel La Lousiane ruikt het alleen nog naar nostalgie, mooie nostalgie - maar dan moet je wel diep snuiven (zonder dubbele betekenis).
___

GOED: Mijn voormalige collega en 60's-watcher bij uitstek Donald Nijsen droeg me terecht op aandacht te besteden aan deze pleisterplaats voor kunstenaars die doet denken aan het Chelsea in New York.
FOUT: Ik vind het zo jammer dat ik niets meer zie van dat roemruchte verleden. Of zou het dan een museum zijn in plaats van een levend monument?
___

Hotel La Louisiane, 60 Rue de Seine

vrijdag 9 april 2010

Rue de Richelieu (2)

Loop een stukje verder in de grauwe Rue de Richelieu, naar het noorden, en dan sta je in eens aan de rand van een groen rustig parkje.
Square Louvois heet deze stadsoase.
En opnieuw: een plek met geschiedenis.
In de 17e eeuw stond hier het woonhuis van de markies van Louvois, minister onder Lodewijk XIV.
Daarna werd er een operagebouw neergezet. Zeer succesvol, maar het was geen lang leven beschoren.
Toen de graaf van Berry in 1820 werd vermoord terwijl hij om 11 uur 's avond de opera uitliep, besloten de autoriteiten de deuren te sluiten.
Vervolgens werd het in 1859 een plein van bijna 2000 m2, dat in de loop der jaren verschillende malen werd gerenoveerd om het rustpunt te worden dat het nu is.
De vier vrouwenbeelden die de fontein dragen, symboliseren de vier grote Franse rivieren: Seine, Garonne, Loire en Saône.
___
GOED: Het is er groen, het is er rustig, het is er mooi.
DUS: Neem een boek mee, een krant of een broodje en ga er gewoon een uurtje zitten.
___

woensdag 7 april 2010

Rue de Richelieu (1)

De Rue de Richelieu in Parijs is niet meteen een straat om van ondersteven te raken.
Het is vooral een verbinding van Palais Royal en het Louvre met de Boulevard Haussmann.
Dacht ik.
Maar de straat heeft dus geschiedenis, weet ik nu.
Je zou er bijna aan voorbij lopen, maar op de plaats waar nu huisnummer 69 is (foto) woonde schrijver Stendhal van 1828 tot 1830. En belangrijker: hij rondde hier zijn meesterwerk Le Rouge et Le Noir af.
Stendhal had in die tijd weinig geld, begrijp ik, had zelfs zelfmoordplannen, maar leidde ook een actief sociaal leven met feesten en cafébezoek en als rokkenjager.
Iets verderop in de straat woonde hij in 1822 en 1823, op het huidige nummer 61. Daar is in ieder geval nog een kleine gedenkplaat te zien die herinnert aan de schrijver.
Het was in deze woning dat Stendhal zijn buurvrouw, de operzangeres Giuditta Pasta, pas goed leerde kennen. Hij was al een bewonderaar van haar, nam regelmatig deel aan haar vermaarde feestjes in die tijd, maar raakte als buurman pas goed met haar bevriend, schrijft biograaf Robert Alter.
Hoe dan ook, de panden waar Stendhal destijds werkte, woonde en leefde zijn er natuurlijk niet meer, maar het blijft vreemd om hier te staan - op die verbindingsweg van zuid naar noord - en je te realiseren dat hier een meesterwerk werd gecreëerd.
Voor de liefhebbers: op de plaats van het huidige huisnummer 63 heeft 'bevrijder' Simon Bolivar in 1806 gelogeerd, op nummer 40 overleed schrijver Molière.
___

FOUT: De Rue de Richelieu is zo'n straat, met al z'n grijze gebouwen, die je voorbij zou lopen.
GOED: Maar toch blijkt het dan weer een klein ontdekkingstochtje in je eigen stad. Da's mooi.
___

dinsdag 6 april 2010

Rheims, Rose en Parijs

Ik neem aan dat Bettina Rheims geen introductie meer behoeft.
De fotografe is bekend wegens haar prachtige werk met vrouwen, naakt en sterren.
Afijn: die drie elementen komen allemaal terug in haar laatste boek en de bijbehorende tentoonstelling die donderdag opent in de Nationale Bibliotheek.
Rose, c'est Paris, heet de expositie die Rheims samenstelde met haar vaste partner Serge Bramly.
Rose, c'est Paris vertelt het verhaal van een blonde vrouw die door Parijs zwerft op zoek naar haar vermiste tweelingzus.
Maar met die samenvatting doe ik absoluut geen recht aan het mysterie, de erotiek en de verfijning die de foto's uitstralen.
De hoofdpersoon komt namelijk terecht op excentrieke èn doodgewone lokaties in Parijs en neemt daar de rol aan van haar zus.
Maar ook daarmee doe ik weer geen recht aan de beelden van een gewonde vrouw met een Eiffeltoren in haar rug gestoken, aan Charlotte Rampling die in trance met een babypop in de metro zit of aan de twee vastgebonden en in latex gestoken dames.
___

GOED: De foto's van Rheims zijn bijna altijd sensueel maar nooit plat. Vind ik.
FOUT: Naast de catalogus is er ook een apart boek met dvd verschenen rond de foto's (en de bijbehorende film van Bramly), maar die is - zoals wel vaker gebeurt bij Rheims - slechts beschikbaar in een zeer beperkte oplage.
___

Rose, c'est Paris, tot 11 juli in de Bibliothèque Nationale de France, filiaal Richelieu
3-5 Rue de Vivienne

maandag 5 april 2010

Café Couture


Wel eens thee gedronken tijdens een naaikransje?
Of: wel eens naald en draad gepakt tijdens een theekransje?
Als je op allebei de vragen nee hebt geantwoord, maar toch verder leest, dan is de Sweat Shop iets voor jou.
Nou ja, als je op allebei ja hebt geantwoord eigenlijk ook.
Martena Duss en Sissi Holleis begonnen bij Canal St. Martin, toch al zo'n beetje de avant garde-wijk van Parijs, een paar dagen geleden een café-atelier waar je thee kunt drinken en achter een naaimachine kunt gaan zitten.
Net als bij een cybercafé huur je hier een naaimachine om een uurtje aan het werk te gaan: er staan 10 machines, ze kosten 6 euro per uur.
Alle benodigde materialen - de hardware - zijn aan wezig en er worden ook cursussen gegeven - zelfs voor kinderen.
En in de hoek van de kleine ruimte drankje worden geschonken en hapjes te koop zijn van "buurman" Bob's Juice Bar.

___

GOED: Martena en Sissi zijn, voor de duidelijkheid, alles behalve jaren 50-nostalgisch, maar juist jonge enthousiaste Parisiennes.
OOK GOED: Wie een dag lang wil naaien betaalt slechts 25 euro voor de machine en krijgt er gratis thee of koffie bij.
___

Sweat Shop, 13 Rue Lucien Sampaix