dinsdag 23 februari 2010

Turner in het Grand Palais


Het was eind 18e eeuw toen Joseph Mallord William Turner bijna letterlijk het licht zag.
De 'Hollandse meesters' kwamen zijn leven binnen, en met name Rembrandt.
Turner (1775-1851) was gefascineerd door het spel van licht en contrasten in de doeken van Rembrandt.
Wie die wisselwerking interessant vindt, moet nu naar het Grand Palais.
Daar is de expositie 'Turner et ses peintres' van start gegaan.
Je ziet er natuurlijk de schilderijen van de meester zelf, maar ook zijn inspiratiebronnen - net zoals het Grand Palais eerder deed met Picasso.
Zo hangen er nu dus doeken van Rembrandt en Turner naast elkaar: om goed te kunnen zien hoe de Brit het schilderwerk van de Nederlander verwerkte.
Maar er is natuurlijk veel meer te zien: zo'n 100 schilderijen, gravures en tekeningen in totaal, afkomstig uit de collecties van onder meer het Louvre, Tate Britain en het Prado. Een must voor elke kunstliefhebber.
___

GOED: 'Kijken is kunst', zei Turner zelf ooit over zijn langdurige observaties van landschappen en objecten die hij zelf vast wilde leggen.
OOK GOED: Turner bezocht in 1802 en in 1821 het Louvre en datzelfde museum heeft nu 13 werken van hem beschikbaar gesteld voor deze tentoonstelling. Dat is mooi.
___

Turner et ses peintres, tot 24 mei in het Grand Palais

zondag 21 februari 2010

Tuf tuf tuf tuf tuf tuf....

Weekblad Le Point en het Franse Ministerie voor Toerisme reikten vorige week de prijzen uit voor de meest innovatieve toeristische producten.
In Parijs was '4 roues sous 1 parapluie' de winnaar: rondritten door de stad in een 2CV, oftewel: een Eend.



En die prijs is niet voor niks, want de Eendritjes zijn leuk!
Liefst natuurlijk met het dak opgerold en de ramen opengeklapt om Parijs echt letterlijk op te snuiven.
Je kunt rondritten door Parijs maken met een privé-chauffeur van 1,5 uur of 3 uur.
En je kunt kiezen voor een thema, variërend van rijden langs de mooiste tuinen tot rondritten door nachtelijk Parijs. Prijzen vanaf 54 euro per persoon.
Voor wie nog twijfelde: het bedrijf is sociaal zéér verantwoord. '4 roues sous 1 parapluie' bood vorig jaar aan om, tijdens stakingen in het openbaar vervoer, zwangere vrouwen en senioren gratis door Parijs te rijden als geen ander vervoer beschikbaar was.
___

GOED: Je kunt ook vragen om een Engelstalige of Duitstalige chauffeur.
FOUT: '4 roues sous 1 parapluie' bestaat al sinds 2003 in Parijs... Word je daarmee het meest innovatieve product in 2010? Dat zegt helaas veel over het overige aanbod.
___

http://www.4roues-sous-1parapluie.com/

vrijdag 19 februari 2010

Vinyl en de hoezen

Zomaar even een leuke expositie tussendoor dan...
In La Maison Rouge zijn de komende maanden zo'n 800 lp-hoezen te zien.
Voor de jongeren onder ons: dat zijn de hoezen van 30x30 centimeter die om een oude vinylplaat zitten, je weet wel: de voorloper van de cd.
Het is de privécollectie van Guy Schraenen, voormalig galeriehouder en uitgever te Antwerpen.
De hoezen waren vroeger kunstwerken, zegt hij, in tegenstelling tot nu, bij de cd's: ,,Op 12x12 centimeter kan een kunstenaar weinig creativiteit kwijt.''
Dus zien we de beroemde foto van Patti Smith genomen door Robert Mapplethorpe voor haar "Horses"-lp.
En natuurlijk de Warhol-banaan die bij de Velvet Underground belandde en het Sgt. Pepper-kunstwerk van Peter Blake.
Maar ook veel onbekend werk. ,,90 procent van wat hier te zien is, heeft nooit bij de Fnac gelegen.''

___

GOED: Deze tentoonstelling is een ontdekkingstocht voor jongeren en een nostalgische reis voor de 30- en 40-plussers.
OOK GOED: Elke donderdagavond tijdens de duur van de expositie is er een 'Bar à Platines' van 19:30 tot 22:00. Genodigden (dj's, kunstenaars etc) mogen dan hun vinylcollectie laten horen.
___

Vinyl. Disques et pochettes d'artistes. Collection Guy Schraenen
La Maison Rouge, 10 Boulevard de la Bastille
Tot 16 mei

donderdag 18 februari 2010

Overdekt wandelen

Voor wie dit blog wel vaker leest zal het geen verrassing zijn: ik ben een groot fan van de Parijse passages.
De overdekte galerijen met winkels, galeries, cafés, aangelegd vanaf halverwege de 18e eeuw: heerlijk.
De lichtval, de vaak glazen daken, de architectuur, de intimiteit, de charme.
Ik schreef er al een paar keer over: de Passage Choiseul bijvoorbeeld waar Céline woonde, en de Passage des 2 Pavillons, volgens mij 's werelds kleinste winkelgalerij.
Afijn: wie wil kan dus ook een tocht maken langs de mooiste passages van Parijs.
De 'belangenvereniging van passages en galeries' (ja, ik verzin het niet, die bestaat echt) heeft drie wandelroutes uitgezet, die zeer de moeite waard zijn.
Route 1 is er één van l'élégance Parisienne, route 2 gaat langs de grote boulevards, en route 3 is een historische wandeling.
Maar dus allemaal langs en door die prachtige overdekte straten waarover Doisneau ooit zo'n mooi fotoboek maakte.
Voor de die hards: de drie wandelingen zijn ook achter elkaar te doen, ze liggen niet ver bij elkaar vandaan.
___

GOED: Die belangenclub organiseert dit voorjaar ook rondleidingen met begeleiding, tekst en uitleg langs de mooiste passages. Voor 10 euro.
FOUT: Die zijn bijna allemaal in het Frans. Alleen op 29 mei wordt er in het Duits gegidst en op 26 juni in het Engels.
___
Foto: http://www.passagesetgaleries.org/

dinsdag 16 februari 2010

Een hotel, een eeuw

Hôtel Lutetia is jarig.
Het prachtige art déco-gebouw is precies 100 jaar oud.
En dat is reden voor een feestje. Dit hele jaar worden er activiteiten georganiseerd, van literaire zaterdagen tot feestaanbiedingen voor een maaltijd voor twee in het door Sonia Rykiel ingerichte restaurant.
Lutetia is een begrip in Parijs. Het werd in 1910 geopend als een soort slaapfiliaal van warenhuis Le Bon Marché: klanten van de winkel die van buiten Parijs kwamen konden dan dichtbij en op niveau logeren.
Maar het werd ook een verzamelplaats van kunstenaars. James Joyce en Pablo Picasso, later Serge Gainsbourg en Jean-Paul Sartre en recenter Frédéric Beigbeder en Pierre Bergé streken er regelmatig neer of maakten letterlijk de bar onveilig.
Lutetia is ook een reis door de geschiedenis: er werd hier over het vredesakkoord voor Vietnam onderhandeld, De Gaulle bracht er zijn huwelijksnacht door en zangeres Juliette Greco hervond hier na de Tweede Wereldoorlog haar moeder en zus die in 1943 waren gedeporteerd.
___

GOED: Hôtel Lutetia is zo mooi, dat het alleen al de moeite waard is om eens langs en binnen te lopen, om het goed te bekijken.
FOUT: Hôtel Lutetia is zo duur, dat het vooral de moeite waard is om eens langs en binnen te lopen, om het goed te bekijken.
___

Hôtel Lutetia, 45 Boulevard Raspail
(Kamer- en suiteprijzen variëren van 550 tot 5000 euro per nacht)

donderdag 11 februari 2010

Lezen, eten, drinken

Als je de komende dagen in Parijs bent èn als je houdt van lekker lezen, lekker eten, lekker drinken en/of lekker koken: ga dan zeker even langs bij de Paris Cookbook Fair.
Dit is dé beurs waar uitgevers uit de hele wereld hun aanbod presenteren als het gaat om boeken over eten en drinken.
Auteurs, koks, uitgevers, wijnboeren, wijnproevers: honderden culi-enthousiastelingen uit de hele wereld lopen hier allemaal rond.
Er worden workshops georganiseerd, kookdemonstraties gegeven, wijnen geproefd en debatten georganiseerd.
___


GOED: Het is een beurs voor vakpubliek en algemeen publiek...
FOUT: ... maar het algemene publiek mag alleen op zaterdag en zondag naar binnen.
___

Paris Cookbook Fair, 12-15 februari,
Le 104, 104 Rue d'Aubervilliers

woensdag 10 februari 2010

Een straat voor buurtbewoners

Ik ga straks vertellen waarom de Rue de l'Annonciation zo 'n fijne straat is, maar eerst even de route er naar toe en het tijdstip.
Je moet namelijk vertrekken vanuit de Avenue Marcel Proust: dat is het mooist.
Halverwege loop je daar de enorme stenen trap omhoog (jazeker, niet alleen noord-Parijs heeft heuvels), sla je links de Rue Raynouard in en neem je de tweede straat rechts: de Rue de l'Annonciation.
Voor de volledigheid: we zitten op een kwartiertje lopen van de Eiffeltoren.
Zoals gezegd: het tijdstip. Je moet hier aankomen zo tussen 18 en 19 uur. Het is in deze tijd van het jaar dan nog donker - maar ook heel sfeervol.
Als je de Rue de l'Annonciation in loopt lijkt het niet veel. Een donker straatje met woonhuizen. Maar wees gerust.
Allereerst is er links natuurlijk het fameuze Susan's Place: texmex eten voor een redelijke prijs. Te herkennen aan de groene gevel en de knipperlichtjes, maar vooral een aanrader vanwege Susan en haar man die de zaak samen bestieren en de klanten samen bedienen - op hun geheel eigen wijze.
Verderop in de straat kan je ook nog oesters en foie gras eten.
Na een stukje lopen komt het leukste stuk, daar mogen namelijk geen auto's meer in .
Rechts zien we de Italiaanse speciaalzaak Pastavino - en daarmee is de trend gezet.
Vanaf hier wordt de Rue de l'Annonciation namelijk een heerlijke winkelstraat, waar rond dit tijdstip van de dag bewoners samen komen om hun laatste booschappen te doen en in hun café nog een glaasje te drinken.
Er zijn een stomerij, een supermarkt en een boekwinkeltje, maar ook een kaviaar-restaurant en gespecialiseerde kaas- en wijnwinkels. Er is een mooie bloemenzaak, er zijn cafés en er is een goede broodjeszaak van Paul. Er zijn zelfs twee hotels! Les Hauts de Passy (degelijk; kamers vanaf 75 euro) en Aéro (moderner; vanaf 90 euro).
Aan het eind van de straat liggen twee grote groenten- en fruitwinkels, met verlichte kramen op straat. En daarachter is - eindelijk! - het verwarmde terras van het Aéro café waar we, net als de buurtbewoners, neerstrijken voor een glaasje.
___

GOED: De Rue de l'Annonciation is echt de winkelstraat van de wijk. Mooi, rustig en gemoedelijk.
FOUT: Na 20 uur gaan die winkels wel allemaal dicht en wordt het snel stil. (Loop dan maar door naar het mooie metrostation Passy en zoek een volgende bestemming).
___

maandag 8 februari 2010

Nederlandse kunsten in Parijs

Het is niet zo breed bekend, maar kunstenares Charley Toorop had een band met Parijs.
Ze woonde er als jonge tiener korte tijd met haar moeder, later bezocht ze de stad regelmatig om op bezoek te gaan bij Piet Mondriaan, en weer later ging ze er zelf wonen.
Afijn: Toorop is postuum terug in Parijs.
De schilderes (1891-1955), vooral bekend door haar realistische portretten, krijgt een mooie overzichtstentoonstelling in het Musée d'Art Moderne.
Het is dezelfde expositie die eerder al te zien was in het Boymans-museum in Rotterdam.
Zo'n 110 doeken staan opgesteld, waarvan 85 van haar zelf en de andere van vrienden of verwante kunstenaars.
Ter gelegenheid van de tentoonstelling, doet ook het Institut Néerlandais een duit in het zakje.
Er wordt een selectie tekeningen maar vooral ook brieven getoond van Toorop. Die werpen niet zozeer een licht op haar werk, alswel op de totstandkoming ervan.
Ik citeer nu het Institut Néerlandais: ,,Haar correspondentie accentueert in het bijzonder de beperkingen die haar vrouw-zijn met zich meebracht in de avant-garde beweging waarin zij werkzaam was.''
Twee aanraders dus, het liefst gezamenlijk te consumeren!

___

GOED: Zijn de Nederlandse kunstenaars (postuum) in opkomst in Frankrijk? De afgelopen maanden waren ook de Hollandse meesters in de Pinacothèque al een doorslaand succes.
FOUT: Het Musée d'Art Moderne (voor de duidelijkheid: moderne kunst dus) heeft geen eigen website....
___

Musée d'Art Moderne, Charley Toorop, 19 feb. - 9 mei
11 Avenue du Président Wilson
Institut Néerlandais, Charley Toorop Privé, 18 feb. - 11 april
121 Rue de Lille

donderdag 4 februari 2010

Concerten en clubbing

Le Divan du Monde, bij Pigalle, heeft een nieuw jasje gekregen.
De bar-concertzaal is vier maanden lang verbouwd, ging een paar maanden geleden weer open en nu zijn ook de laatste aanpassingen verricht.



Le Divan du Monde was al een trendy bestemming voor stappers en muziekliefhebbers in "South Pigalle", maar de werkzaamheden hebben er schijnbaar een nog mooiere concertzaal-bar van gemaakt.
,,Het interieur is nu een soort mengeling van culturen, zoals onze naam ook suggereert'', aldus Jullian Ficarelli, artistiek directeur van Le Divan du Monde. Dus zie je Aziatische en Afrikaanse invloeden.
Maar het is ook iets meer 'cosy' geworden, vertelde hij. Meer stoelen, zelfs 'ligbanken', één nieuwe bar.
,,Je kan nou ook bij ons binnen komen, gaan zitten en iets drinken. We zijn er niet meer alleen voor de concerten.''
Maar voor de duidelijkheid: het podium heeft nog steeds een centrale plaats - hoewel de gehele licht- en geluidsinstallatie ook is vernieuwd en verbeterd. En meestal treden er ook goede artiesten op!
___

GOED: De loungebanken met kussens!
FOUT: De MySpace-pagina van Le Divan du Monde moet schijnbaar nog verbouwd worden: wat een treurigheid.
___

Le Divan du Monde, 75 Rue des Martyrs

dinsdag 2 februari 2010

De liefde consumeren (2)

Nou goed, tip twee dan.
Na het hotel, nu het restaurant.
We stappen de Salon de la Belle Otero binnen.
Het is een klein, intiem kamertje. En het is donker.
De muren zijn donker beschilderd, er hangt een spiegel en voor het raampje hangen donkerpaarse gordijntjes.
Er staat een klein rond tafeltje, gedekt voor twee. Daarboven hangt een kroonluchter.
En daarnaast: een paars fluwelen bankje.
Welkom in restaurant Lapérouse.
Hier eet je intiem. Want het restaurant aan de oever van de Seine, heeft op de tweede verdieping zes privékamers.
En daar ben je dus écht samen aan het eten, zonder pottenkijkers, zonder afgeleid te worden.
En met een bankje...en een belletje...
Lapérouse heeft een lange geschiedenis. Het restaurant werd in de 18e eeuw geopend, en was jarenlang een pleisterplaats voor schrijvers en kunstenaars. Guy de Maupassant, Emile Zola en Victor Hugo schoven er aan tafel.
En ook de achtergrond van de privékamertjes gaat terug tot die tijd.
Ooit stond in de Franse wet dat overspel niet strafbaar was zolang het in een publieke ruimte gebeurde - zoals in een restaurant. Vandaar.
___

GOED: In het restaurant werd zelfs een verborgen trap aangelegd die naar de kelder leidde, om vandaar ongezien het privékamertje van Lapérouse te verlaten na daar de liefde te hebben geconsumeerd. De trap werd volgens de legende vooral door overspelige politici gebruikt...
OOK GOED: Dat belletje aan de muur is dus een 'extraatje': de deur van je privékamer kan dicht als je amoureuze bedoelingen hebt. En je belt als het personeel weer naar binnen mag.
FOUT: Voor alleen een hoofdgerecht betaal je hier toch al snel rond de 50 euro. De lunchmenu's daarentegen zijn betaalbaar: 2 gangen + glas wijn voor 35 euro. Maar wie neemt nou een menu als je voor je geliefde de Salon de la Belle Otero reserveert?
___

Restaurant Lapérouse, 51 Quai des Grands Augustins

De liefde consumeren (1)

Ach, en als het dan toch de maand van de liefde is, met Valentijnsdag in aantocht, laat ik dan maar eens twee pikante adressen in Parijs noemen!
De eerste dan.
We lopen een zwarte glimmende gang in. De kamerdeur gaat open en ook daar: alles zwart.
Het is donker.
Boven het bed hangt een enorme spiegel. Er zijn geen televisie of telefoon: hier kom je om niet gestoord te worden.
Welkom in Hôtel Amour!
De badkamer, afgescheiden met een zwart gordijn, is groot. Ik bedoel, het ligbad is ruim en ook de douche biedt ruimte voor gezamenlijk badderen.
Wat ik eigenlijk wil zeggen: geen twijfel mogelijk waarom dit hotel zijn naam heeft gekozen.
Hôtel Amour is er voor de geliefden onder ons.
Het is (relatief) nieuw, het is (mede) van kunstenaar André, en het is (ook al) een hotspot in Parijs - niet alleen voor de liefde trouwens, maar ook om iets te drinken, te eten of gewoon in de overdekte binnentuin te gaan zitten.
___
GOED: Bij Hôtel Amour kan je kamers ook voor korte tijd reserveren, namelijk van 12 tot 15 uur. If you know what I mean.
OOK GOED: Zes kamers zijn, zoals beschreven, volledig zwart uitgedost. Andere kamers zijn - en allemaal verschillend - ingericht door kunstenaars.
___
Hôtel Amour, 8 Rue Navarin