woensdag 30 december 2009

Oud & Nieuw: Echt & Virtueel

Soms kan ik er niet onderuit: dan moet ik toch ook iets schrijven over de Eiffeltoren.
Zoals nu.
Wat ik wil zeggen: tijdens de jaarwisseling wordt de toren ingezet voor een spectaculaire Oud&Nieuw lichtshow. De laatste 20 minuten van 2009 krijgt de Eiffeltoren een bijzonder gekleurd jasje, zullen we maar zeggen.
Meer info vind je hier.
Voor degenen die van Parijs houden maar er niet zelf kunnen zijn: goed nieuws! De jaarwisseling van Parijs is geheel op internet te volgen.


Op een speciale website is die avond en nacht de show van de Eiffeltoren in real time te zien, maar ook één van de optredens in de Moulin Rouge wordt live uitgezonden en 's nachts wordt op de site geschakeld naar de Nieuwjaarsfeesten in de hipste clubs van Parijs, variërend van (ja, daar is ie weer) de Rex Club tot de Braziliaanse party in La Bellevilloise.
Kortom: vier Oud&Nieuw in Parijs gewoon virtueel mee!
___

GOED: Ik schreef het al eerder: het gemeentebestuur van Parijs wil het nachtleven echt op de kaart zetten. Dit is er een nieuw bewijs van.
FOUT: Nou, niks dus.
___
Virtueel Oud&Nieuw in Parijs: http://31decembreaparis.com/

dinsdag 29 december 2009

Dancin' till dawn

We schreven er al eerder over: in Parijs woedde de afgelopen maanden een fel debat over het nachtelijk uitgaansleven.
Te streng gereguleerd, te veel eisen (geluid, overlast etc), zeiden de critici.
Welnee, volop aanbod, zeiden nogal wat club-eigenaren.
Hoe dan ook, dankzij twee ontwikkelingen/nieuwigheden is een opleving niet uitgesloten.
Allereerst heeft de overheid besloten dat discotheken - Frankrijk breed - tot 7 uur 's morgens open mogen blijven. Tot op heden verschilden de sluitingstijden per departement en lagen ze vaak aanzienlijk vroeger dan in buurlanden. Kortom: Paris Nightlife moet weer concurreren met Londen en Berlijn, als het aan de overheid ligt.
Een tweede goede ontwikkeling: het Office du Tourisme van Parijs heeft een paar prima pagina's online gezet met nachtelijke tips. En die zijn zeer breed. Het gaat van de mooist verlichte monumenten 's nachts (mijn tip: de Opéra) tot de meest trendy bars (ga eens naar de Ice Kube Bar!).
En ik kan je verzekeren dat ook de meest populaire discotheken, waar je dus tot 7 uur 's morgens los kan gaan, op de site staan. Ik schreef hier al eerder over Le Baron, maar absolute aanraders zijn ook de Rex Club, Les Bains Douches en de Batofar.
___

GOED: Discotheken die open blijven tot 7 uur is goed voor de verkeersveiligheid, zeggen de eigenaren, want rond die tijd rijdt het openvaar vervoer weer.
FOUT: Ja, ze mogen openblijven tot 7 uur, maar alcohol mag slechts geschonken worden tot 5:30 uur.
___

Opéra, Place de l'Opéra
Ice Kube Bar, 1-5 Passage Ruelle
Rex Club, 5 Boulevard Poissonière
Les Bains Douches, 7 Rue du Bourg l'Abbé
Batofar, Port de la Gare, t.o. 11 Quai Mauriac

Foto: Elisa do Brasil, één van de meest legendarische dj'ettes van de Rex Club. Hier zie je haar aan het werk.

maandag 28 december 2009

De Castelbajac op straat

Jean-Charles de Castelbajac geldt al sinds jaar en dag als een buitenbeentje in de Franse ontwerperswereld.
Futuristisch, fanatasierijk en kleurrijk zijn drie eigenschappen die steeds bij hem terugkomen, zowel in zijn mode-ontwerpen als in bijvoorbeeld zijn meubels en huisinrichting.
En die drie elementen komen nu ook overduidelijk terug op twee plaatsen in Parijs. Hij is verantwoordelijk voor de "kerstgevel" van warenhuis BHV en hij maakte een 'pop-gevel' voor miniwarenhuis Le Drugstore.



Bij Le Drugstore aan de Champs-Élysées is de complete gevel behangen met felgekleurde materialen, en heeft hij ook binnen een 'eigen' winkel ingericht.
Bij de BHV knipperen aan de lopende band idem gekleurde neonbuizen aan de gevel. De opening daarvan verrichtte hij samen met de al net zo gekleurde Beth Ditto van Gossip: need I say more?
___

GOED: Je zou kunnen zeggen: twee gratis open-lucht-exposities van mijnheer Castelbajac.
FOUT: Negeer in het bovenstaande filmpje aub de verschrikkelijke eerste minuten met zanger Sliimy.
___

BHV, 55 Rue de la Verrerie (dat is offideel, in de praktijk: Rue de Rivoli)
Le Drugstore, 133 Avenue des Champs-Élysées

maandag 21 december 2009

Een eiland voor geliefden

Halverwege de brug, de Pont de Bir-Hakeim, dalen we een klein trapje af en lopen door een haag van kastanjebomen.
We zijn er: het vergeten eiland van Parijs, de Allée des Cygnes.
Het pad der zwanen.
Een langgerekte dijk, middenin de Seine, aangelegd als kunstmatig eiland in 1827. Geschiedschrijvers hebben er nauwelijks aandacht voor: mijn zijn breedte van slechts 11 meter verdient het blijkbaar geen voorname plaats in de boeken.
Maar wat een verademing.
We lopen langs platanen en populieren die aan weerszijden van het wandelpad staan. Op de bankjes leest een jongen een krant. Een ouder echtpaar staart over de Seine.
Parijs is nooit ver weg. Aan de andere kant van het water raast verkeer voorbij. En op de andere wal van de Seine staan enorme flats.
Maar het voelt ver weg, de wereld trekt op afstand voorbij.
Hier ben je even alleen - of heel erg samen.
'Irene & Eric, 10/8/02' staat in een bankje gekerft. 'je t'aime pour la vie'.
Het Zwanenpad kan niet anders zijn dan een Hof van Eden voor geliefden.
Hier geef je als tiener je eerste kus weg.
Hier omhels je je geliefde om nooit meer los te laten.
Hier mijmer je samen aan de waterkant.
We wandelen verder, gooien kiezelsteentjes in het water en zwaaien terug naar toeristen op een rondvaartboot.
De geliefde die je hier kust, die vergeet je nooit meer.
___
GOED: De schoonheid van de Allée des Cygnes is van alle jaren...
FOUT: ... de bovenstaande tekst verscheen dan ook al (in uitgebreidere vorm) in 2005 in het Algemeen Dagblad...

___

Chinees... maar welke Chinees?

Het is al lang bekend dat de traditionele bars-tabac in Parijs vooral gerund worden door Chinezen.
En de Chinese restaurants in Parijs, die worden vooral bestierd door Vietnamezen.
Dus waar kan je nou nog echt, goed en authentiek Chinees eten in Parijs?
Ik vroeg het aan mijn zeer goedlachse collega-journalist Weiguang - zelf al zo'n vijf jaar woonachtig in de Franse hoofdstad.
,,Ik weet twee adressen. Klein, maar wel ècht Chinees'', aldus Weiguang.
De eerste is Délice de Shandong, niet ver van Place d'Italie vandaan: ,,Hier is het echt héél Chinees en dan bedoel ik vooral dat iedereen hier erg hard praat.'' Je vindt in dit kleine restaurant de specialiteiten uit de gelijknamige noord-Chinese provincie.
Met name de jiaozi, de 'Chinese ravioli', is een aanrader.
Dan tip twee: Marmite de Boeuf, aan de andere kant van de stad, in het noordwesten: ,,Hier is het rustiger binnen. En net als in Délice de Shandong zijn eigenlijk alle gerechten goed.''
Als hij dan toch een favoriet moet noemen: jawel, het huisgerecht, 'marmite de boeuf' of anders de geparfumeerde eend.
Waarvan acte!
___

GOED: In beide restaurants eet je zeer goed voor een ook zeer goede prijs.
OOK GOED: Aan tafel zitten bijna alleen Chinezen - of bij Délice de Shandong soms ook een handvol Franse sinologen, de experts dus!
___

Délice de Shandong, 88 boulevard de l'Hôpitale
Marmite de Boeuf, 9 Rue de Barye

zondag 20 december 2009

Kermis onder een glazen koepel

Nou, nóg een winsterse activiteit dan in Parijs: de "kermis" ín het Grand Palais.
Jawel, midden onder de enorme glazen koepel staat een reuzenrad. En er rondom staan allerlei andere kermisactiviteiten - en dat allemaal op spectaculaire wijze verlicht door lichtkustenaar François d'Austerlitz.
Verder kan je er natuurlijk crêpes en wafels kopen.
Leuk voor de kinderen, en zeker ook een visueel spektakel voor volwassenen.
Maar het allerleukste is (volgens mijn bescheiden mening): de muziek. Elke dag en avond is er live jazz en zigeunermuziek, o.a. van het David Reinhardt Trio. Kortom: feest.
___

GOED: Dit feest was bij de eerste editie in 2005 al een enorm succes, met 250.000 bezoekers.
FOUT: Dus waarom tot 2009 wachten met een tweede editie?
___


Jours de fêtes, tot 1 januari in het Grand Palais, van 11 tot 24 uur (behalve op 24 en 31 december: dan tot 19 uur). Entree: 5 euro + apart voor de attracties.
Foto: Ministère de la Culture et communication

woensdag 16 december 2009

Uit het vet, op het ijs

Hoe winters kan het worden?
Het sneeuwt in Parijs en morgen gaan de openbare schaatsbanen open!
Wie wil schaatsen in Parijs, kan weer!
De ene schaatsbaan ligt voor het stadhuis, de ander voor de Tour Montparnasse.
De toegang is gratis, de huur van schaatsen kost slechts 5 euro.
Bij het stadhuis is een vlakte van maar liefst 1365m2 ijs beschikbaar voor groot en klein, bij de wolkenkrabber is dat nog altijd 770 m2.
De schaatsbanen blijven open tot 6 maart.
___


GOED: De schaatsbanen hebben iets ouderwets, jong en oud schuifelt er gezellig rond.
OOK GOED: Persoonlijk vind ik de avond het leukst, schaatsen terwijl het stadhuis naast je zo fraai is verlicht.
___


IJsbaan stadhuis: elke werkdag van 12 tot 22 uur, in het weekend van 9 tot 22 uur.
IJsbaan Montparnasse: elke werkdag van 12 tot 20 uur, in het weekend van 9 tot 20 uur.

"Nachtterraszitten"

Moet je je schuldig voelen als je een hobby hebt die héél erg leuk is, maar ook héél erg politiek incorrect?
Mmmm, ik twijfel.
Het zit namelijk zo. In deze wintermaanden is er echts niets leukers dan 's avonds laat buiten zitten in Parijs. Op een terras, met een glas.
Op straat is het namelijk steenkoud, maar op het terras is het heerlijk warm: dankzij die hitte-kanonnen die overal staan.
Met dank aan de rokers ja, die niet meer binnen mochten paffen.
Maar steeds meer Parijzenaars, niet-rokers, ontdekken de geneugten van het nachtelijk terraszitten. Overal in de stad staan ze, de heerlijk verwarmde terrassen, in straten en
op pleinen. Het lijkt zelfs wel alsof er steeds meer komen.
Jíj zit lekker warm, terwijl op de stoep mensen bibberend voorbij lopen.
Jíj zit lekker aan een drankje (grog!), terwijl de mensen buiten naar huis snellen.
Jíj hebt uitzicht op alle mooie Kerstverlichting, terwijl al die andere voorbij rennen en niks zien.
Maar goed: toen las ik hier dus dat artikel waarin ik even op de feiten werd gewezen. Een avond lang een caféterras verwarmen is ongeveer even slecht als 350 kilometer autorijden.
Vandaar mijn twijfel.
Ik voel me schuldig. Door klakkeloos mijn behoeften te volgen, door domweg genieten, ben ik dus medeschuldig aan de opwarming van de aarde!
Maar het nachtelijk terraszitten is zo leuk... Ik ga er maar eens over nadenken, 's avonds op een goed terras.
___

GOED: Een verwarmd terras
FOUT: Ik, die er ga zitten.
___

Foto: Office du Tourisme

maandag 14 december 2009

Doisneau en de passages

Een fijne kleine tentoonstelling: foto's van Robert Doisneau.
De topfotograaf (1912-1994) verwierf faam met zijn afbeeldingen van het straatleven in Parijs, en op deze expositie staan de beroemde passages centraal: de overdekte winkelgalerijen.
Hij schoot de foto's in de jaren 70, daarna werden ze gebundeld in een boek, en nu zijn er dus een kleine 30 tentoongesteld.
Ze zijn allemaal in zwart-wit. En opvallend genoeg ook heel vaak vanuit een hoog perspectief genomen. Vaak zijn het de dakconstructies van staal en glas die in het oog springen.
Mooi.
Dan nog even over de lokatie: de Monnaie de Paris.
Je raadde het al: hier werd vroeger het geld gemaakt. Het prachtige 18e eeuwse pand aan de Seine, gebouwd in opdracht van koning Lodewijk XV, is een juweeltje met een zeer fraaie ronde binnenplaats, een 120 meter lange gevel met standbeelden, èn een museum. Van munten, jawel.
___

GOED: Doisneau wist als geen ander mensen op exact het juiste moment vast te leggen. En dat is ook op deze tentoonstelling te zien.
FOUT: De expositie is inderdaad klein maar fijn, maar iets minder klein is soms nòg fijner ...
___

Les passages Parisiens de Robert Doisneau
Tot 15 januari, Monnaie de Paris, 11 Quai de Conti
Foto: Atelier Doisneau

donderdag 10 december 2009

De tips van Charlie Winston

Zanger, muzikant en componist Charlie Winston is in Frankrijk uitgegroeid tot een ware volksheld, dankzij die ene hit natuurlijk.
Van geboorte Brits, maar een ster en France.
En daar woont hij ook, in Parijs, en dus werd hem kort geleden gevraagd naar z'n favoriete adressen in de stad.
Hij woont nu zelf in de Rue des Martyrs, in een wijk waar ie gek op is (en op dit blog eerder al getipt als the place to be...)
Winston schuift er wel eens aan bij Le Select: ,,Iets tussen de Parijse brasserie en een traditioneel Frans restaurant.'' Zijn favoriet op de kaart: de appel-crumble-taart.
Eén van zijn favoriete bestemmingen op de fiets is de wijk rond Canal Saint Martin in het noordoosten van de stad - ook al erg hip en ook erg in opkomst (en sorry, ook al hier geblogd).
In deze buurt ligt ook Le Point éphémère, waar soms goede concerten worden gegeven.
Om te lezen, want het Frans nog niet machtig genoeg, gaat hij naar boekwinkel Shakespeare and Company. ,,Wist je dat er bedden op de eerste etage staan?''
Ja, want de winkel is niet alleen een begrip in cultureel Parijs, maar ook nog eens een bekend logeeradres voor tijdelijk Engelstalig personeel en eventuele anderen...
Tot slot: de Église Notre-Dame de Lorette en het plein er om heen. ,,Het uitzicht erop, vanuit de Rue Laffite, héél mooi.''

___

GOED: Het Parool noemde Winston (terecht) een 'alleskunner' met charme en zelfvertrouwen.
FOUT: De BBC schreef (terecht) dat het jammer zou zijn als hij alleen abroad succes zou houden.
___

Le Select, 42 Rue des Martyrs
Le Point éphémère, 200 Quai de Valmy
Shakespeare & Co, 37 Rue de la Bûcherie
Notre Dame de Lorette, 18 bis Rue de Chateaudun

woensdag 9 december 2009

Take away cocktails

Het winkeltje is een pijpenla.
De muren zijn eigenlijk niet meer dan houten panelen.
Óveral staan flessen drank.
Maar wat is Take Away Cocktails leuk!
Hier bestel je namelijk een cocktail en.... die neem je mee naar huis.



Achter de 'bar' van Take Away Cocktails staat Fred, met zo'n 11 jaar ervaring als cocktailmixer. Naast hem staan wodka, martini, tabasco en nog veel meer. Achter hem liggen sinasappels, citroenen en limoenen.
Je vertelt Fred wat je wilt, hij giet alle alcoholische en fruitige ingrediënten in een shaker, je krijgt het klaargeschudde drankje in een plastic afgesloten fles, en thuis kan je nog even naschudden vòòr consumptie. Of, optie twee: je koopt hier alle benodigde flessen, fruit, recepten en materialen om thuis zelf aan de slag te gaan.
Je moet er wel snel bij zijn, want Take Away Cocktails is vooralsnog een tijdelijk project: eind december gaan de deuren al weer dicht.
___

GOED: De afhaalcocktailbar is van dinsdag tot en met zondag open, van 11 tot 21 uur.
FOUT: Is dit niet gewoon een adres voor vermogende bingedrinkers?
___

Take Away Cocktails, 47 Rue Vieille du Temple

maandag 7 december 2009

Eten op z'n Frenchie

Je zoekt een Franse bistrot, maar niet zo'n ouderwetse.
Je wilt lekker eten, maar niet zo idioot duur.
Dan ga je dus naar Frenchie.
Hier vind je de hippe Angelsaksische keuken, met een Franse touch. Hier vind je interieur met hout en steen, maar toch modern.
Frenchie is het domein van Grégory Marchand, de kok, die eerder werkte bij Jamie Olivers Fifteen in Londen en achter het fornuis stond in New York.
Vandaar dus die Angelsaksische keuken.
En vandaar dat hij in Parijs kortweg 'Greg' wordt genoemd.
Frenchie zelf wordt bestempeld als "neo-bistrot anti crise". Want: lunchmenu's vanaf 16 euro, avondmenu's vanaf 27 euro. En daar krijg je ook nog iets lekkers voor.

___

GOED: Frenchie vind je niet in het voorbij lopen: het restaurant zit verstopt in een piepklein straatje bij Les Halles.
FOUT: Frenchie is erg populair, dus: wachttijden bij het reserveren, maar ook als je al aan tafel zit.
___

Frenchie, 5 Rue du Nil

vrijdag 4 december 2009

Eten, rock en Chesterfields

Je kunt er eerst eten.
Dan is er een concert, of zelfs meerdere concerten.
En daarna: dansen!
Eén van de nieuwste clubs in Parijs, de Scopitone, is van alle markten thuis.
En, eerlijk is eerlijk: de recensies zijn ook allemaal goed.
Het restaurant/het café/de concerzaal/de danszaal is pas twee maanden open en nu al wordt Scopitone beschreven als een aanwinst voor het Parijse nachtleven.
De toon is 'rock', 60's zelfs en dan met Chesterfieldstoelen.
Het is er klein en gezellig, je hoort er dus huiskamer-rock, maar er is ook een vip-room.
Kortom: de ideale bestemming voor een hele avond genieten.
___

FOUT: Net nu de discussie op gang komt of Parijs wel genoeg nachtleven heeft...
GOED: ... opent dus een club zijn deuren met een echt eigen smoel.
___

Scopitone, 5 Avenue de l'Opera

woensdag 2 december 2009

Joyce, nee niet James

Ik ken niet zo heel veel plaatsen waar klassiek en modern goed samen gaan.
Ik bedoel: waar de designer die twee goed weet te mixen.
Maar in het gloednieuwe Joyce Hotel in Parijs is het wonderbaarlijk goed gelukt.
Oude fauteuils en oude klokken staan hier prachtig tussen nieuwe kunst en moderne lampen.
Alsof het een logisch geheel is. En dat wordt het dan dus ook, omdat het goed gedaan is.
Het hotel, ten noorden van de Boulevard Haussmann, is een geslaagde exercitie van ontwerper Philippe Maidenberg die er ook nog eens voor koos elke kamer een andere sfeer te geven.
En het geheel is voor Parijse begrippen enorm 'licht': de kamers, maar ook de prachtige ontbijtzaal die is bedekt met een glas-staal-constructie à la Eiffel.
Kamers vanaf 149 euro (=met korting bij boeking via internet).
___

GOED: Een hoofdeinde van een bed dat niet echt is, maar getekend op de muur.
FOUT: Die ontbijtzaal is veel te mooi om alleen in te ontbijten!
___

Joyce Hotel, 29 Rue La Bruyère