maandag 30 november 2009

Me and Mr. Reed

Lou Reed kwam ruim drie kwartier te laat op de afspraak.
Dat was niet eens zo erg, maar wel erg was dat de deur op slot bleef.
Dus stonden we met honderden vip's, bekenden en journalisten te wachten voor de deur van Galerie Martel, in noord-Parijs.
En op die toeloop was de galerie weer niet berekend, dus mochten we - toen mijnheer Reed eenmaal was aangekomen - slechts in kleine groepjes, na elkaar, naar binnen.
Afijn: in de galerie zaten rocklegende Lou Reed en de Italiaanse illustrator Lorenzo Mattotti.
Hun gezamenlijke boek, vernoemd naar het gelijknamige conceptalbum van Reed, The Raven, werd gepresenteerd en de tekeningen van Mattotti werden geëxposeerd.
Wij in de rij en na nog eens een half uur dik wachten: oog in oog met Reed.
Hij zat er verveeld bij, tikte ongeduldig met zijn vingers op tafel, keek om de haverklap op zijn horloge, keek me aan en zei: "I don't do no interviews.''
So far for heldenverering.
___

GOED: De illustraties van Mattotti maken een bezoek aan Galerie Martel nog steeds de moeite waard.
FOUT: Ik had het kunnen weten, Reed houdt niet van journalisten en nog minder van interviews.
___
Galerie Martel, 17 Rue Martel
The Raven/Le Corbeau, nog tot 9 januari

13 keer lunchen op 190 meter

De toegangspoort hangt scheef.
De verf bladdert van de muren.
En toch. De Passage Choiseul, in het 2e arrondissement, heeft wel charme.
De charme van verloren gegane glorie misschien, maar toch...
De bijna 200 jaar oude passage ligt tussen de Rue Saint Augustin en Rue des Petits-Champs en huisvest van alles, van speelgoedzaken tot kunstgaleries.
Schrijver Louis Ferdinand Céline vereeuwigde de overdekte steeg in zijn meestwerk Dood op Krediet, maar dan onder de naam Passage des Bérésinas. Céline woonde er in zijn kinderjaren, zijn moeder had er een winkeltje.
Maar de Passage Choiseul is nu vooral hèt adres voor Parijzenaars die werken in de omgeving om te lunchen.
Ik heb het hoogstpersoonlijk geteld, en het straatje telt maar liefst 13 restaurants! Op 190 meter dus 13 adressen, de meeste piepklein. Ik telde onder meer vier broodjeszaken, twee Japanners (waaronder het hypermoderne Momo Noki: specialiteit Tonkatsu, gepaneerd en gefrituurd varkensvlees), een mini-Mediterraans restaurant, een pastabar en een Koreaanse zaak die zich met recht 'Little Seoul' mag noemen.
Dus wil je volop keus om te lunchen tussen Parijzenaars, wil je eens zien waar de jonge Céline woonde (op de huisnummers 64 en 67), of wil je genieten van oude glorie: de Passage Choiseul.
___

GOED: Ik houd zelf best wel van afbladderende verf in historische gebouwen...
FOUT: ... maar waarom wordt er niet een beetje geld uitgetrokken voor een opknapbeurt?
___

zondag 29 november 2009

Musea dicht

Centre Pompidou is al een week dicht, en het wordt waarschijnlijk nog erger.
Franse vakbonden hebben ook andere Rijksmusea opgeroepen te gaan staken. Woensdag zouden de deuren gesloten moeten blijven van bijvoorbeeld het Louvre, Musée d'Orsay en Quai Branly.
Waarom?
De bonden zijn boos op president Sarkozy. Die wil bezuinigen op het ambtenarenapparaat, dus ook op de museawerknemers. Voor elke twee ambtenaren die vertrekken of met pensioen gaan, komt er nog maar één terug.
Dus gaan de museadeuren op slot - als het aan de werknemers ligt.
Ik dacht: ik meld het maar even.

donderdag 26 november 2009

Help, konijnen in Parijs!

Al jaren rijd ik er voorbij en verbaas ik me.
Al jaren tellen we elke keer hoeveel we er zien.
Waar ik het over heb?
Op één van de drukste verkeerspunten van Parijs lopen tientallen, nee honderden konijnen.
En nu ik er eindelijk leuk beeld bij heb gevonden, kan ik er over schrijven.



De enorme rotonde bij Porte Maillot, langs de périphérique, is eigenlijk een soort veredeld plantsoen, danwel klein parkje. Je kunt er onder de grond naar toe lopen (via de metro of het congrescentrum ernaast), maar er rijden vooral dag en nacht duizenden auto's langs.
En het schrikt de konijnen niet af.
Ze lopen, rennen, eten en paren met hun flaporen omhoog, terwijl er omheen door die duizenden auto's wordt gereden en getoeterd, terwijl de uitlaatgassen zich ophopen en terwijl het een hels kabaal is.
Alsof er niks aan de hand is dwarrelen de beestjes samen over het gras en onder de boompjes. Ze hebben uitzicht op de Arc de Triomphe en op La Défense. Plaatselijk wordt al gefluisterd dat de familie van Bugs Bunny definitief zijn intrek heeft genomen in Parijs. Anderen pleiten er juist weer voor een konijnenjacht te organiseren op de rotonde.
Pas op: als je konijnen gaat kijken vanuit de auto en rijdend bij Porte Maillot, blijf ook voor je kijken....
___

GOED: Dankzij het bedrijf Videoscopie zijn de konijnen nu vereeuwigd.
FOUT: Alleen de aanleiding is spijtig: er zouden plannen zijn de konijnenkolonie uit te roeien. Hier kunt u stemmen of de beestjes moeten blijven of niet.
___

dinsdag 24 november 2009

Lampjes, etalages en ijsbanen

Jawel, de lampjes branden weer!
Actrice Charlotte Gainsbourg mocht dit jaar de knop indrukken, waarna zo'n 400 bomen op de Champs-Élysées in een prachtige gloed werden gezet.




Ik geef het toe: het blijft een mooi gezicht.
En het is een mooie aanleiding om je nog even te wijzen op de andere Kerstbezienswaardigheden in de stad.
Waar zie je Kerst terug in Parijs?
Een overzicht, met adressen en tijden, vind je hier.
De aanraders:
Moet ik u nog vertellen over de beroemde en bewegende etalages van warenhuizen Printemps en Galeries Lafayette? Nee, ik denk het niet. Maar ga er toch ('s avonds) even kijken.
Verder kan je vanaf de 18e december schaatsen bij het stadhuis en achter de Tour Montparnasse - schaatsen zijn er te huur.
Er staan verspreid over de stad ouderwetse draaimolens - vanaf 19 december gratis voor kinderen.
Een laatste tip: de Kerstmarkten. Ik vind zelf die op Place Saint Sulpice altijd leuk, door de glühwein en de omgeving. Maar die in La Défense is ook aan aanrader. Geen voor de hand liggende plek, maar daarom juist bijzonder met z'n 250 chalets tussen de wolkenkrabbers!

___


GOED: Op de Champs-Élysées staan ook weer honderden Kerststallen, wat de avenue een sfeervolle aanblik geeft....
FOUT: ... alleen wordt er echt van alles verkocht. Wat doen lampekappen en basketballpetten in een Kerstchalet?
___

maandag 23 november 2009

De nacht in Parijs

Stel, je komt 's avonds laat in je hotel aan en je wilt nog uit.
Hoe en waar vind je dan de leukste en beste restaurants, bars, cafés en nachtclubs in de buurt van je hotel?
Of: je hebt een vakantie geboekt in Parijs en bent gek op de blues of op jaren 80-disco. Maar waar spelen ze de blues in de Franse hoofdstad, en waar kan je die Travolta-pasjes nog eens laten zien zonder dat iedereen gaat lachen?
Het antwoord is Paris Nightlife, een website opgezet door de gemeente en de branchevereniging van nachtelijke uitgaansgelegenheden.
Op de site vind je (bijna) alles wat er beweegt als het donker is in Parijs: van cabarets met dansende dames tot feestende boten op de Seine. En: ook in het Engels.
Een snelle blik leert me bijvoorbeeld dat er in de Social Club aanstaande zaterdag (vanaf 23 uur) een Tiger Sushi Party is. En als ik het 6e arrondissement kies en klik op 'discotheken', vind ik er drie: Le Pousse au Crime, Les Quatre Vents en Club Zed.
Het grappige is dat de lancering van de website komt op het moment dat artiesten en club-eigenaars aan de noodrem trekken: volgens hen is het Parijse nachtleven aan het doodbloeden door overdreven Franse regelgeving in verband met zaken als geluidsoverlast.
Ik zou zeggen: kijk op de site, test 'm uit en zie wie er gelijk heeft!
___

GOED: Paris Nightlife is een pima hulpmiddel om de weg te vinden in nachtelijk Parijs. Maar uiteindelijk komt het bij stappen en uitgaan toch vooral aan op eigen smaak.
FOUT: De site is al gelanceerd terwijl nog niet alle functies optimaal werken. Dat er maar drie discotheken zouden zijn in het 6e is natuurlijk kul.
___

vrijdag 20 november 2009

Achter Bastille (3 en slot)

De laatste straat dan, om het rondje achter Place de la Bastille compleet te maken.
Vanuit de Rue de Charonne kan je linksaf slaan: de Rue de Lappe in. En daar gebeurt het - althans 's avonds en 's nachts. Want de Rue de Lappe is één van dé uitgaansstraten van Parijs.
Cafés, cafés en nog eens cafés, van begin tot eind.
Vanaf een uur of 10 of 11 's avonds loopt de straat vol, raken bars en restaurants (ja, daar zijn er ook een paar van) vol, raakt de straat vol. Geen auto die er meer door kan.
(Je begrijpt het: de foto hierboven nam ik overdag)
Rokende tieners staan dan voor de deur van The Hide Out (nr. 25), iets ouder publiek zit in het moderne l'Infini (nr 14). De Bar des Ferrailleurs (nr. 18) heeft een prachtige houten gevel, Café 66 (nr. 8) is er voor het TexMex-eten.
Wie aan de waterpijp wil kan terecht bij de Bazar Egyptien (nr. 29), wie goedkoop onderdak zoekt, zit goed bij café-bar-bistrot-hotel Les Sans Culottes (nr. 27, vanaf 61 euro per nacht; 300 euro per week).
Toch is de Rue de Lappe niet altijd zo'n kroegentochtstraat geweest. Eeuwen geleden zaten er alleen ambachtslieden voor de meubel- en metaalindustrie. In de 19e eeuw waren het de "emigranten" uit de Auvergne die er met hun danszalen begonnen.
En dat waren de voorlopers van de huidige cafés waar nog regelmatig live muziek te horen is.
Le Balajo (op nr. 9) is eigenlijk de enige bar waar de geschiedenis van weleer nog een beetje nagalmt. De zaak werd geopend in de jaren 30, schrijver Louis Ferdinand Céline was er toen vaste klant, en na de oorlog waren de gloriedagen met gasten als Edith Piaf, Rita Hayworth en Sophia Loren.

___

GOED: Wie de drie straten doorloopt die ik in de laatste drie bijdragen beschreef, ziet het Parijs van de dag, de avond en de nacht.
FOUT: Maar dat bedenk ik me pas nu ik ze alle drie heb geschreven...
___

dinsdag 17 november 2009

Achter Bastille (2)

Haaks op de Rue du Faubourg Saint-Antoine ligt de Rue de Charonne: ook al een aanrader in de wijk achter Place de la Bastille.
Maar om een andere reden. Rue de Charfonne, ça bouge! Hier borrelt het!
Je ziet het al aan het begin. Kapperszaak Toni & Guy, de versleten spijkerbroeken van RWD en de dameskleren van La Fée Maraboutée: drie hippe adressen vlak bij elkaar.
Maar ook verderop is het zichtbaar. De cafés en hun terrassen in de Rue de Charonne zijn vaste hangplaatsen - in de goede zin van het woord - voor Parijse jongeren.
Bar Chimène (op nr. 25) en ernaast Café Charonne, Café Morro (op nr. 31) en weer wat verder Pause Café: hier zitten en roken en drinken de teeners en tweeners van Parijs tot laat in de nacht.
In de buurt van de cafés liggen ook een paar jonge kledingzaken die de Rue de Charonne tot een bruisend geheel maken voor en van jonge Parijzenaars: Almost Famous (op nr. 33) en French Trotters (op nr. 32) bijvoorbeeld.
En als u er toch loopt: kijk op nummer 26 even de Passage de l'Homme binnen. Ik weet niet of de "huishond" er nog steeds ligt, maar dit is een mooi straatje/steegje!
Wie nog verder wil, stuit verderop in de straat op een Baskische bar, cq restaurant: Le Petit Baïona (op nr. 90) die curieus genoeg in het teken staat van de rugby.
,,Voor goedkope drankjes, extreem lekkere cocktails en lekker en goed eten'', vertelde Gerdine die in de straat woont en het dus kan weten. Als je in de bar een groepje jonge dames hilarisch ziet raden welke kleur de kurk heeft (ik verzin het niet zelf!), dan is dat Gerdine met huisgenoten: wie de kleur goed raadt, wint een fles.
___

GOED: Net voorbij Bar Chimène liggen ook twee goed gesorteerde stripwinkels.
FOUT: In de Rue de Charonne ligt ook een Feng Shui Design School... Feng Shui, bestaat dat nog?
___

maandag 16 november 2009

Achter Bastille (1)

Ik ben gek op de Rue du Faubourg Saint-Antoine.
Het staat er altijd vol met auto's, het stinkt er naar uitlaatgassen en er is geen toeristenwinkel te bekennen.
Kortom: precies zo'n drukke straat als elke wereldstad 'm hoort te hebben - maar dan toch klein en intiem.
Want (1) er is echt van alles te vinden, van de lingerie van Darjeeling tot de koffie van Starbucks en van de vele sushishops tot interieurwinkel Habitat. Kortom: hier winkelen Parijzenaars.
Maar (2) de straat is ook bezaaid met binnenplaatsjes, steegjes en verscholen straatjes.
Loop bijvoorbeeld eens door de poort op nummer 56: ineens sta je op een klein pleintje, met kasseien en bomen en hoor je overal vogels fluiten. Een oase.
Achter de metershoge houten poort op nummer 74 gaat juist weer een fors plein schuil, waar nu allemaal jonge bedrijfjes zitten (in prachtige opgeknapte panden - zie foto), maar waar vroeger een fabriek stond: zie de enorme schoorsteen aan het eind van het plein.
En zo zijn ze overal, steegjes, straatjes en hofjes: van de meubelmakers in de Passage du Chantier (ingang naast nummer 68 - het kantoor van toparchitect Jean-Michel Wilmotte), tot de huizen en kantoortjes in de Cour des Shadoks, op nummer 71.
Nog wat speciale adressen dan: één van de lekkerste stokbroden van Parijs vind je bij Aux Castelblangeois, op nummer 104 (ook goed voor taartjes en broodjes). In de zijstraat Rue Trousseau (nummer 6) vind je de jeugdherberg Bastille Hostel: slapen vanaf 17 euro per nacht voor jongeren tot 25 jaar. Op nummer 77 (terug in Faubourg Saint-Antoine) is uitgever Autrement gevestigd, met een mooie boekwinkel en leuke gloednieuwe kunstgalerie.
En in café l'Appart, op nummer 164, zit je op felgekleurde oude meubelstukken, maar moet je vooral ook even naar boven: het ziet er vervallen uit, je zit er in kamers als in een ... appartement (jawel, vandaar de naam), maar het toilet is er ook echt in de badkamer - inclusief ligbad.

___

GOED: De Rue du Faubourg Saint-Antoine is een ellenlange straat waar je gerust een dag voor uit kunt trekken.
FOUT: Ik ben hierboven vergeten om één van de leukste café-restaurants van Parijs te noemen: Barrio Latino. Wat geheel onterecht is, dus bij deze: op nummer 46-48.
___

vrijdag 13 november 2009

De tips van Denis Saverot


Het is me nog niet vaak overkomen dat ik iemand zo'n vurig pleidooi heb horen houden voor het drinken van wijn.
Denis Saverot, hoofdredacteur van La Revue du Vin de France, is - je begreep het al - een enorme specialist wat betreft wijnen èn fervent voorstander van de consumptie ervan.
Dus daar gingen we maar eens mee aan tafel zitten. Om precies te zijn: bij Le Rouge et Le Verre.
Saverot mocht kiezen wat er op tafel kwam, het was tegen half zes. ,,Ideaal voor een apéro'', aldus de kenner. Dus kwam er champagne op tafel.
Mij hoor je niet klagen. When in Rome, act like the Romans, staat op mijn Franse inburgeringscontract.
Afijn: Le Rouge et le Verre is de ideale plek voor iedereen die van een fijn glas wijn houdt.
Het is eigenlijk een wijnwinkel, de zaak is afgeladen met flessen, kistjes en dozen en daartussen staan dan een paar houten tafeltjes op een uitgesleten houten vloer. Je kunt er lunchen en vooral ook aan het begin van de avond neerstrijken voor een plankje kaas danwel vleeswaren met een goed glas.
Maar waar wil Saverot ons nog meer naar toe sturen, als we op zoek zijn naar de beste plaats om een glas goede wijn te drinken in Parijs?
,,Als je een traditioneel adres wilt, maar wel met de beste kwaliteit, dan moet je naar Cave Legrand.'' Het is waar: Legrand is een begrip. Het is een winkel en 'bar' tegelijk, gevestigd in een historisch pand, waar je elke dag van 12 tot 19 uur kunt aanschuiven.
,,Als je een moderne omgeving wilt is Lavinia natuurlijk hèt adres'', vervolgt Saverot. We noemden de zaak al eerder: wijnwinkel Lavinia is een walhalla voor fijnproevers met duizenden soorten wijn in een soort wijnwarenhuis over drie verdiepingen. En met proef- en drinkmogelijkheden.
Tot slot: Caves Petrissans. ,,Het is een restaurant, geweldige kwaliteit, al 100 jaar in bezit van dezelfde familie.'' Maar dan wel een restaurant met een ongekend groot wijnaanbod. ,,Als je aan de bar aanschuift, kan je er altijd een goed glas bestellen. Noem mijn naam maar.''

___

GOED: Saverot schreef een geweldig boek over Fransen en hun wijnen: In Vino Satanas. Eén van zijn conclusies (ruw samengevat dan): De Fransen drinken te weinig.
FOUT: In Parijs is dus nauwelijks een wijnbar te ontdekken die goed is én modern. We moeten het voorlopig maar doen met kroegachtige adressen óf warenhuis Lavinia.

___

Le Rouge et le Verre, 8 Rue Maubeuge
Cave Legrand Filles et Fils, 1 Rue de la Banque
Lavinia, 3 boulevard de la Madeleine
Caves Petrissans, 30bis Avenue Niel

dinsdag 10 november 2009

Shoppen als een VIP

Bij de grote warenhuizen aan de Boulevard Haussmann is het alweer kersttijd, met natuurlijk kerstbomen, versieringen en de - internatinaal beroemde - prachtige etalages.
Maar er gaat meer gebeuren.
Aanstaande donderdag verschijnt er een 'nieuwe' Printemps. De buitengevels zijn gerenoveerd en het interieur is flink onder handen genomen.
De centrale liften zijn verwijderd om twee atriums te creëren middenin het warenhuis - wat voor veel licht zorgt.
Maar het allerbelangrijkste: de klant, en vooral de klant die veel besteedt, krijgt meer aandacht. Naast de VIP-lounge, zes privé-kleedkamers en de voituriers, wordt het personeel beter getraind in - jawel - klantvriendelijk optreden.
,,Tot nu toe werd nauwelijks aandacht besteed aan de werkwijze van de verkoper'', aldus topman Paolo De Cesare van Printemps.
Waarvan acte.
En ook 'buurvrouw' Galeries Lafayette heeft de koopkrachtige klant ontdekt. Het warenhuis was tot op heden iets minder luxe dan Printemps en bijvoorbeeld Le Bon Marché, maar het assortiment aan luxe-services wordt uitgebreid, en er komt ook een speciale afdeling voor speciale klanten, nu al de "VIP-hoek" genoemd.
Daar kunnen privé modeshows worden georganiseerd en kunnen bijeenkomsten worden belegd van luxemerken met - een kleine groep streng geselecteerde - klanten. De opening van de VIP-hoek is voorzien voor 2010.
___
GOED: Wie veel betaalt hoort daar ook veel voor terug te krijgen, toch? Een klantvriendelijke behandeling is wel het minste!
FOUT: Bij Lafayette gaan ze wel weer èrg ver: de VIP's mogen via de zij-ingang naar binnen, Rue Tronchet, waar desgewenst een gastvrouw, een tassendrager en een "shopping assistant" klaar staan.
___
Printemps, 64 Boulevard Haussmann
Galeries Lafayette, 40 Boulevard Hausmann

zondag 8 november 2009

De fiets en het toilet

Op bijna elke straathoek van Parijs zie je zijn werk, op nog eens 400 andere plaatsen in de stad liet hij ook zijn sporen na.
Welke ontwerper kan zich op zo'n CV beroepen?
Patrick Jouin, designer uit de school van Philippe Starck.
Wat betreft die straathoeken: de fietsenstallingen van Vélib zijn door hem ontworpen.
Wat betreft die 400 andere plaatsen: Jouin is verantwoordelijk voor de jongste generatie openbare toiletten in Parijs (foto).
Jouin (geboren 1967) lijkt daarmee een designer van uitersten. Want naast deze openbare en alledaagse kunststukjes is hij ook verantwoordelijk voor de exclusieve interieurs van onder meer de Van Cleef & Arpels winkel aan Place Vendôme en van het sterrenrestaurant van Alain Ducasse in hotel Plaza Athénée. Een ander recent werk: restaurant Jules Verne op de Eiffeltoren, jazeker: ook al van Ducasse.
Jouin is met die uitersten absoluut één van de meest veelzijdige hedendaagse Franse ontwerpers. ,,Je mag jezelf niet gaan herhalen, dat betekent dat je je verveelt'', zei hij zelf ooit. Dus maakte hij bijvoorbeeld ook een licht-geluid-installatie voor mensen met slaapproblemen.
En schiep hij in een museum met dj Krikor een geheel nieuwe sprookje rond het Blauwbaard-verhaal.

___
GOED: Een vermaarde architect wiens werk op elke straathoek is te zien in Parijs!
FOUT: Zijn opmerking "soms kan je beter een goed iemand voor de verlichting inhuren dan een designer"!
___

dinsdag 3 november 2009

Design in een oud theater

De winkel ziet eruit als, euh, de futuristische entreehal van een oud theater.
En dat is het ook.
Silvera heeft dit jaar een nieuwe interieurwinkel geopend in het voormalige Théâtre de l'Empire. Het is al de vijfde zaak van ze in Parijs (en ze hebben een 'hoekje' in Lafayette), maar dit is dan ook wel een hele mooie. Toparchitect Patrick Jouin (daarover binnenkort meer...) werd voor de inrichting ingeschakeld.
De plafonds zijn extreem hoog, het interieur is fel gekleurd, de vitrines (binnen!) zijn redelijk spectaculair en natuurlijk: het aanbod is van hoge kwaliteit.
Stoelen van Rietveld en Maarten Baas, ligbanken van het Italiaanse Moroso, de picknicktafel van Dirk Wynants, noem maar op.
Kortom: de winkel èn wat er in staat, het is een belevenis.
___

GOED: Zelfs het kindermeubilair van ontwerpster Ineke Hans is hier te vinden.
NOG BETER: Design ja, maar duur: niet altijd. Silvera heeft al producten vanaf 5 euro.
___

Silvera, 41 Avenue de Wagram

maandag 2 november 2009

Een nieuw behangetje en méér

Twee hotels in Parijs zijn recentelijk flink onder handen genomen en zijn er ook weer zeer fraai uit tevoorschijn gekomen - allebei op hun geheel eigen manier.
Je hoeft nog net geen pruik op maar als je van de 18e eeuw houdt, is Hôtel Caron de Beaumarchais het juiste adres voor je. Bij binnenkomst tref je een lobby aan, gevuld met authentiek ruim 200 jaar oud meubilair (maar in goede staat - wees gerust), en in de kamers zetten kroonluchters en gedrapeerde gordijnen de (klassieke) toon.
Iets verderop in de straat woonde Charles Baudelaire aan het eind van de 18e eeuw en dat pand is de inspiratiebron geweest voor het hotel.
Kamers vanaf 130 euro, wat geen slechte prijs is voor zo'n verzorgd adres in het hart van de stad, aan de rand van de Marais.
Dan Hôtel Recamier (foto), schuin naast de Saint Sulpice kerk.
Het was altijd al één van mijn favoriete adresjes, zo midden in bruisend Parijs en tegelijk in een rustig hoekje. Maar na de renovatie is het interieur ook nog eens flink opgeknapt - en met succes. Recamier is klassiek en eigentijds tegelijk, zeer verzorgd, met stijlvolle kamers en met een zeer charmant ontbijtzaaltje en binnentuintje. En met een prijskaartje natuurlijk: kamers vanaf 250 euro.
___


GOED: In een tijd als deze een hotel renoveren, dat getuigt van moed.
FOUT: Nou maar hopen dat ze de crisis overleven en er nog zijn als de economie (en het toerisme) weer aantrekt.

___

Hôtel Caron de Beaumarchais, 12 Rue Vieille-du-Temple
Hôtel Recamier, 3bis, Place Saint Sulpice

Metrokaartjes op het graf

Nog niet zo lang geleden schreef ik hier dat er op de fraaie (en ondergewaardeerde!) begraafplaats Montparnasse metrokaartjes worden achtergelaten op het marmer van Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir.
Waarom? - vroeg ik me toen af.
De Vlaamse Frederiek Vermeulen - zelf woonachtig in Parijs - weet het antwoord en meldde het op zijn eigen blog.
In een notedop: Sartre zou ooit op zo'n kaartje een filosofische bespiegeling hebben gekrabbeld die schijnbaar de opmaat vormde voor zijn theorievorming over het cogito.
Afijn: Frederiek Vermeulen, dank!