maandag 31 augustus 2009

Twin Peaks in Lafayette

De winkel heeft het over een "openluchtmuseum".
De regisseur zelf noemt het een "kermis".
Oftewel: David Lynch neemt zijn intrek in de Galeries Lafayette!
De Amerikaanse filmmaker heeft carte blanche gekregen om 11 etalages van het warenhuis in te richten.
,,Ik ga ze zo inrichten dat er beweging zal zijn, humor en geluid'', zei hij erover.
De titel van de expositie-achter-ramen is "Machines - Abstraction - Women". En ja, inderdaad: het onderwerp is: machines en vrouwen. ,,Een machine bedriegt je nooit. Een vrouw ook niet'', aldus Lynch. ,,Bovendien: je kunt zowel op een vrouw als een machine gaan liggen.''
Waarvan acte.
Verdere details over wat er te zien zal zijn, onbreken nu nog even. Filmer Lynch is nog aan het decoreren. De etalages gaan op 8 september open.
___
GOED: In de kunstgalerie van Lafayette worden gelijktijdig met de vitrines, korte films en clips van Lynch vertoond.
FOUT: Lynch over 'de' vrouw: "Toutes les femmes ont quelque chose à dire". Tsja. Dat belooft wat.
___
Galeries Lafayette, 40 Boulevard Haussmann
Machines- Abstraction - Women, van 8 september tot 3 oktober
Foto: Mark Berry

zaterdag 29 augustus 2009

Er is nog strand in Parijs!

U dacht dat het strand al weer was verdwenen uit Parijs?
Welnee!
Ja, het zand van Paris Plages is weer opgeruimd, maar in het noorden van de stad gaat het strandfeest nog even door. Tot half september kan iedereen vier avonden in de week neerstrijken op La Plage de Glazart.
Voor de duidelijkheid: Glazart is een soort Parijse kunstenaarsclub, cq concertzaal waar hedendaagse (Franse) pop/rock/hiphopmuziek centraal staat. "Funk en folk", maar ook "post rock en növo" kan je er meestal live of gemixt door een dj beluisteren...
Iedere maand wordt bovendien een nieuwe beeldend kunstenaar uitgenodigd om er de muren van het complex naar zijn of haar believen te gebruiken als "doek".



Afijn, daar buiten dus ligt nu een strand van 15 ton zand, waar van woendag tot en met zaterdagavond concerten en optredens worden georganiseerd, en waar je prima kan relaxen met drankjes, cocktails, hapjes en wereldse gerechten. Er zijn bands die optreden, dj's die draaien en van alles wat met muziek te maken heeft: "expérimentations soniques et apérock sensitifs !"
Van 19 uur tot middernacht.

___

GOED: Op het strand krijg je eco-cups: voor je eerste glas betaal je 1 euro, en in datzelfde glas wordt daarna bijgeschonken. Bij vertrek, en tegen inlevering van je glas, krijg je die euro weer terug.
FOUT: Dan denkt u natuurlijk meteen: alternatieve boel! Fout! Glazart is op en top modern in Parijs - als ergens de vooruitstrevende kunstscene broeit is het hier wel.
___

La Plage de Glazart, nog tot en met 19 september
7-15 Avenue Porte de la Villette

woensdag 26 augustus 2009

Als een prinses op de erwt


Als goede vrienden met goede smaak een goed hotel in Parijs aanbevelen, wat kan ik dan anders doen als serieuze blogger met serieuze bedoelingen dan die aanbeveling serieus doorgeven?
Oftewel, L. en A. waren onlangs in Parijs.
En laten ze daar nou in een heel hip hotel neerstrijken op niets minder dan een triple A locatie.
Hôtel Villa Madame ligt namelijk zo'n beetje midden tussen de Jardin du Luxembourg (wandelen), Pierre Hermé (choco snoepen), APC (de hipste Parijse kledingzaak) en de Saint Sulpice kerk (voor de trage Dan Brown-fans).
En het hotel is vorig jaar ook nog eens goed onder handen genomen, waardoor het binnen ook fijn toeven is. Sterker nog: het is er modern stijlvol ingericht.
,,Het onwijs lekker dikke prinses-op-de-erwt-bed'', zette L. op nummer één onder de pluspunten. De lobby (foto) lijkt met z'n design objecten en open haard nog maar weinig op zo'n traditionele aankomsthal, de binnentuin is klein maar heel fijn.
L. en A.'s kamer was "compact doch riant met een fijne inrichting, sobere basics en toch felle details". Prijzen van 142 euro per nacht.
___

GOED: Reserveren bij Villa Madame leverde L. en A. een korting van 10 procent op bij het shoppen in de Galeries Lafayette. ,,Echte Nederlanders weten dat te waarderen", zegt L.
FOUT: Het hotel presenteert zichzelf, en de critici lijken het ermee eens, vooral als een "vrouwelijk" hotel. Waarom?
___

Hotel Villa Madame, 44 Rue Madame

maandag 24 augustus 2009

Paris goes Dutch!

Nederlands design is natuurlijk al een tijdje bezig met een flinke internationale opmars.
En ook in Parijs dringen the Dutchies door.
Dat Lidewij Edelkoort onlangs nog een hele expositie mocht inrichten in het Institut Néerlandais was de officieuze bekroning van die doorbraak.
En wonderboy Marcel Wanders is inmiddels ook al een favoriet in Parijse interieur-/design-/kunstkringen en lijkt niet meer weg te slaan uit de Franse bladen.
Voor de kenners en liefhebbers is er nu een vast adres in Parijs: Design by Moooi.
In de winkel laten Wanders en zijn 'merk' Moooi de Parijzenaars kennis maken met de "unieke en buitengewone" (ik citeer de website) producten die vandaag de dag uit Nederland komen.
Of het nou gaat om een fantasierijke sponsvaas (zie foto) of een degelijke uitgestrekte canapé: wat in je interieur thuis hoort, wat modern en hip is en wat uit Nederland komt, is hier te vinden.
Paris goes Dutch!

___

GOED: Niet alleen Wanders, maar ook kunstenaars als Joep van Lieshout en Maarten Baas zijn gelukkig vertegenwoordigd in de winkel.
FOUT: In een Parijs tijdschrift las ik: 'Hier worden uw wildste dromen werkelijkheid'. Dat lijkt me nou ook weer een beetje overdreven...
___

Design by Moooi, 32 Rue de Bourgogne

vrijdag 21 augustus 2009

Een oase van rust

Om maar eens even een vrolijke wandeling bij de kop te nemen (maar niet heus): de begraafplaats.
Iedereen kent natuurlijk Père-Lachaise - al was het maar omdat daar nog steeds hippies en anderen het graf van Jim Morrison komen bezoeken.
Maar Parijs heeft nóg een hele mooie begraafplaats, minder bekend maar met óók heel veel ex-vip's en ook heel veel grote en fraaie grafmonumenten.
Het stadsbestuur omschrijft het als 'een oase van rust (zonder ironie) in één van de drukste wijken van de stad'.
De 185 jaar oude begraafplaats is 19 hectare groot en, het moet gezegd, prachtig begroeid met honderden bomen.
Ik ben zelf niet zo van de wandelingen langs grafstenen, maar veel Parijzenaren komen hier regelmatig voor een rustig uitje. En als u voormalige beroemdheden wilt bekijken - ik bedoel: hun graven - is er ook volop keus: Samuel Beckett, Man Ray, Serge Gainsbourg, Charles Baudelaire en Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir werden hier begraven.
___
GOED: Midden op de begraafplaats staat ook een oude lege molen - mooi en bevreemdend tegelijk.
FOUT: Op het graf van Sartre en De Beauvoir worden door bezoekers metro-kaartjes achtergelaten.... Kan iemand me zeggen waarom?
___
Foto: Office du Tourisme

donderdag 20 augustus 2009

De tips van Karl Lagerfeld

Handschoentjes, de hoge witte kraag en altijd die zonnebril: Karl Lagerfeld is (volgens de KL-adepten) een unieke verschijning en (volgens de critici) bijna een persiflage van zichzelf geworden.
Hoe dan ook, hij heeft natuurlijk een stempel gedrukt op de ontwikkelingen in de mode, de afgelopen decennia.
En als deze icoon niet aan het reizen is of in New York danwel Monaco verblijft, is Parijs natuurlijk zijn vaste stek.
Allereerst heeft hij natuurlijk zijn eigen boekenwinkel, L7, in de Rue de Seine.
Lagerfeld is naar eigen zeggen een ware boekenfanaat.
Eén keer poseerde hij voor een Frans tijdschrift bij hem thuis en overal, maar dan ook overal stonden stapels en lagen rijen boeken.
In L7 liggen bijzondere werken over fotografie, design, mode en architectuur, én ze liggen uitgestald op tafels als juwelen. Pikant: een deel van de inrichting is afkomstig van het Amsterdamse collectief Droog.
Dan is er natuurlijk de oude 'werkplek' van Lagerfeld, aan de Rue Cambon.
Coco Chanel kocht dit pand in 1920 en liet het volledig 'moderniseren'. Op de eerste verdieping kwam haar eigen woonappartement, daarboven haar atelier - waar uiteindelijk ook Lagerfeld neerstreek, nadat hij in de jaren 80 creatief directeur werd van Chanel.
Tot slot: waar drinkt en eet hij?
Natuurlijk, Café de Flore is een vaste stek, we noemden het café al vaker hier.
Voor het diner of de lunch gaat hij nog wel eens naar de bistrot Chez Georges: een klassiek interieur met dito gerechten van zeer goede kwaliteit voor een zeer redelijke prijs.
De Mathis is daarentegen zijn jetset-stek. Deze exclusieve vluchthaven voor de rich and famous van Parijs biedt maaltijden en drankjes tegen rich and famous prijzen. Eén recensent waarschuwde dat een bezoek aan Mathis al snel op een teleurstelling uitloopt: iedereen is er sexier en rijker dan jij bent.
___
GOED: Eerder dit jaar zei Lagerfeld dat hij nooit definitief zou verhuizen uit de Franse hoofstad: 'Ik ben gek op Parijs!'
FOUT: In datzelfde interview zei hij ook: 'Maar ik kan er niet meer lopen door de straten, zó smerig is het'.
___

L7, 7 Rue de Lille
Chanel, 31 Rue Cambon
Café de Flore, 172 Boulevard Saint Germain
Chez Georges, 1 Rue du Mail
Mathis, 3 Rue de Ponthieu

dinsdag 18 augustus 2009

Rock en Seine

De ene dag zie en hoor je bijvoorbeeld Oasis en Amy MacDonald. De dag erna Faith No More en de dag daarna The Prodigy en MGMT.
Eind deze maand wordt aan de rand van Parijs het grootste rockfestival van Frankrijk georganiseerd: Rock en Seine. Je moet er even voor doorreizen naar het natuurgebied in buurgemeente Saint Cloud, maar who cares met zoveel kwaliteit op het podium?

TEASER ROCK EN SEINE 2009 from blisten on Vimeo.


Het festival is de afgelopen jaren steeds populairder geworden en geldt inmiddels als een niet-te-missen bijeenkomst van rockliefhebbers in de zomer. In de marge van alle concerten worden ook exposities georganiseerd, met concertposters, muziekclips en strips. Het festival is ook te volgen op Facebook.

___

GOED: Kinderen tot 10 jaar mogen gratis naar binnen en voor hen wordt een speciaal 'Mini Rock en Seine' georganiseerd.
FOUT: De festivalcamping is al vol!
___

Rock en Seine, 28, 29 en 30 augustus, Domaine National Saint-Cloud

zondag 16 augustus 2009

IJs en chocola (2)

Zoals beloofd: nog een straat met ijs (van Amorino) en chocola (van Jeff, nou ja: Philippe dus) waar je heerlijk door kunt slenteren, winkels en mensen kijkend.
De Rue Cler dit keer, een beetje verstopt tussen woonhuizen, bedrijven en ambassades in het 7e arrondissement.
De straat lijkt eigenlijk wel een beetje, zelfs een beetje veel, op de Rue Daguerre.
Ze zijn allebei half afgesloten voor het autoverkeer, en je mag er dus alleen wandelen en fietsen.
En je hebt er een opvallende mengeling van middenstand: er zitten cafés en restaurants, schoenmakers en tassenwinkels, delicatessenzaken, een groenteboer en een supermarkt.
En net als bij Daguerre is het leuke dat de Rue Cler niet in toeristisch gebied ligt (hoewel niet ver van de Eiffeltoren), waardoor je er vooral veel buurtbewoners ziet winkelen.
De Amerikaanse reisboeken-schrijver Rick Steves was ondersteboven van de straat: ,,If you wish to learn the fine art of living Parisian-style, rue Cler provides an excellent classroom. And if you want to assemble the ultimate French picnic, there's no better place.''
___
GOED: Middenin de straat zagen we die prachtige oude Fiat 500 staan.
FOUT: Maar je kan en mag er niet in met auto's. Rara, hoe kan dat?
___

donderdag 13 augustus 2009

IJs en chocola (1)

Een collega-correspondent, in een wereldstad ergens in Azië, beschreef eens hoe hij altijd en bij voorkeur zijn dag begon: met de kranten en een kop koffie op het terras van een café.
Tsja, die luxe is natuurlijk niet voor ons allemaal weggelegd... ;-)
Maar ik kan me één keer herinneren dat ik dat ook zo'n gevoel had. Ik ging op een zondagochtend zitten in de Rue Daguerre, op het terras van Café Daguerre.
Ik had de krant gekocht bij een mannetje op straat met stapels lectuur, recht voor het terras, en bestelde een espresso.
En ja, dat voelde even heel relaxed. Ik bladerde door de krant, zag de bewoners van de wijk in de straat boodschappen doen, verse croissants halen en ook de zondagskrant kopen.
De Rue Daguerre is zo'n winkelstraat waar er niet zo heel veel van zijn in Parijs: er mogen geen auto's in (dus lekker rustig), er lopen wijkbewoners én toeristen (in de goede verhouding!), en je koopt er van alles (van aspirines tot pralines). Je kunt er snoepen en shoppen, eten en drinken.
En deze categorie van straten lijkt wel eens twee vaste ingrediënten te hebben: de ijswinkels van Amorino en de chocoladewinkels van Jeff de Bruges. Want zo'n straat is het ook. Je kan er voor je dagelijkse boodschappen terecht, maar ook voor delicatessen en luxe fingerfood.
Ik zat tevreden op het terras en bladerde nog maar eens door mijn zondagskrant.
___
GOED: Binnenkort op dit blog meer van deze straten.
FOUT: Jeff de Bruges blijkt helemaal niet als persoon te bestaan: de chocolademaker heet zelf Philippe Jambon! Maar ja, met zo'n naam begin je geen chocozaak natuurlijk...
FOUT 2: Zoals in mijn vorig blogbericht beschreven zijn in augustus de meeste winkels dicht in dit soort straten, en inderdaad: zo ook Jeff de Bruges en Amorino.
___

dinsdag 11 augustus 2009

Tips voor augustus

Ik ken nogal wat Parijzenaren die opgelucht adem halen zodra het augustus is.
Want dan gaan de andere Parijzenaren namelijk weg. Op vakantie.
Traditiegetrouw loopt de Franse hoofdstad in augustus totaal leeg. En dan is het rustig, héél rustig.
Avenues en boulevards: leeg.
Woonwijken: uitgestorven.
Daarom drie tips voor degenen die in augustus juist wèl naar Parijs komen:

1 - Winkelen: vergeet het maar, althans in de niet-toeristische wijken. Alle winkeliers zijn vertrokken. 'Congé annuel', staat er op de deur. Dus mik vooral op warenhuizen en toeristische gebieden.



2 - Autorijden: doen! Hartsikke leuk. Lege straten, volop parkeerplaatsen (en gratis deze maand!) en je kunt voor één keer sneller dan de metro van Nation naar Étoile.



3 - Fietsen: doen! Geen betere maand dan augustus om te fietsen in Parijs, aangezien er toch nauwelijks automobilisten zijn die de blinde hoek nog niet kennen. Dus huur een Vélib!



___

GOED: We gingen winkelen en uit eten en konden de auto (bijna) overal voor de deur parkeren - wat geen andere maand van het jaar kan.
FOUT: Dat winkelen werd dus geen succes, met alle 'congé annuel'-bordjes op de deuren...
___

De ondergaande zon, de Seine en dansen

Het is half tien 's avonds als we de brug over de Seine oversteken en de Jardin Tino Rossi inlopen.
We horen het al van een afstand: salsa muziek.
En in het park, op het eerste pleintje waar we langs komen, zien we het ook: tientallen mensen dansen dat het een lieve lust is. Op de straatstenen en in het licht van de lantaarnpalen.
Jong, oud, wit, zwart, in trainingspak of in een strakke zwarte jurk. En iedereen lacht.
Elke avond is het dansen in de Jardin Tino Rossi, aan de oever van de Seine.
,,Ja, zo druk is het altijd. En het is gratis, iedereen mag meedoen'', zegt Serge Heller die vanavond de salsamuziekkeuze maakt en een professionele dj-set het park heeft in gesjouwd.
En er is niet alleen salsa. Achter het plein liggen een soort mini-arena's waar elke stijl een plaats heeft. We zien tientallen mensen les krijgen in de sirtaki. Daarachter dansen jongeren de capoeira. En in de laatste arena is het vol met koppels die de tango dansen.
Daar staat Ray Jacques achter een batterij accu's met kabels eraan die zijn stereo-apparatuur in beweging houden. Hij zet een langzame zwoele tango op, en op de dansvloer draaien de mensen innig verstrengeld hun ocho's. En achter ons gaat de zon onder.
___
GOED: Iedereen danst mee, volleerd of niet. Het publiek neemt massaal wijn, champagne en eten mee en geniet de hele avond van muziek, dans en ondergaande zon.
FOUT: Niets.
___
Jardin Tino Rossi, elke avond in de zomer zolang het niet regent.
Danslessen vanaf 18 uur. Vrij dansen vanaf 20:30/21:00.

maandag 10 augustus 2009

Een zomerse Italiaanse eet-hit

Mag ik een restaurant ook twee keer noemen op dit blog?
Of riekt dat al snel verdacht?
Jazeker - dat mag ik.
Welnee - dat is niet verdacht.
Caffé dei Cioppi is namelijk gewoon héél goed en héél leuk.
Vijf maanden geleden tipte ik u hier al over dit Italiaanse restaurant in Parijs: als een voorbeeld van een ideale culinaire crisisbestemming. De prijskwaliteitverhouding is namelijk héél erg goed.
Sinds die tijd zijn we er drie keer aangeschoven - 's middags en 's avonds - en alle keren was het héél goed en héél lekker.
En in diezelfde periode lijkt het één van de populairste bestemmingen van uit-eten-gaand Parijs te zijn geworden: elke keer waren alle tafels bezet. In het nauwe en groezelige steegje waarin het Caffé ligt staan 's avonds mensen met een drankje in de hand, te wachten tot er een tafeltje vrij komt.
Om u een idee te geven: we aten er geweldige antipasti (met buffelmozzarella), lasagne, een visje en pastagerechten. Hoofdgerechten: 10 tot 15 euro. En voor iets meer dan een tientje kwam een goede fles wijn op tafel. En volgens collega's is het dessert Sbrisolona de zomerhit van dit jaar. Dus daarvoor moet ik nog eens terug gaan...
___

GOED: Nu het zomer is, zijn er ook tafeltjes buiten gezet. Maar binnen zit u eigenlijk ook gewoon buiten.
FOUT: Ga niet aan de achterste tafel zitten. Dan moet u elke keer opschuiven als iemand het toilet in of uit loopt - ja, zó klein is het hier.
___

Caffé dei Cioppi, 159 Rue du Faubourg Saint Antoine

donderdag 6 augustus 2009

Verboden te shoppen

Als u vooral van winkelen houdt, moet u dit stukje maar even overslaan.
Op de Avenue Foch is namelijk niet één winkel te ontdekken. Sterker nog: dat is per wet geregeld, dus de kans is groot dat deze straat ook altijd onderontwinkeld blijft.
Een redelijk uniek verschijnsel in Parijs, dus alleen daarom al: gaat dat zien.
Want ik wilde het dus even over de Avenue Foch hebben, die loopt van de Arc de Triomphe tot aan de périphérique.
Vroeger was het de vaste route voor de cavalerie, onderweg van Parijs naar het Bois de Boulogne. Nu is het de woonstraat van de meest welgestelden.
En ik vind 'm mooi. Of in ieder geval indrukwekkend.
Allereerst is het één van de grootste straten van Parijs. Niet alleen omdat ze langer is dan een kilometer, maar vooral omdat ze zo ontzettend breed is: op sommige stukken 120 meter, met gescheiden rijlanen, brede stoepen en groenstroken. Breder vind je ze niet in Parijs. En dan zijn er de bomen: links en rechts, van begin tot eind. Ik ben geen specialist, maar ik begreep dat er eeuwenoude bomen staan uit onder meer Indië, Siberië en Japan. Liefhebbers hebben het zelfs over de Tuinen van de Avenue Foch.
Aan weerszijden staan tot slot enorme hoge Haussmannsiaanse panden die tot de duurste van Parijs behoren. Dat allemaal samen geeft de avenue z'n bekende Parijse grandeur.
___

GOED: Eerlijk is eerlijk: als u er toch loopt kunt u zo het chique 16e arrondissement inlopen, bijvoorbeeld richting Place Victor Hugo, waar volop winkels, cafés en restaurants zijn.
FOUT: Als u 'm gewoon helemaal afloopt, tsja, dan staat u aan de ringweg....
___

dinsdag 4 augustus 2009

Een straatje als cultureel centrum

Le Lucernaire, net onder de Jardin du Luxembourg, is niet de meest voor de hand liggende culturele hot spot om naar toe te gaan als toerist.
Maar toch: het is zeker de moeite waard.
In het centrum gebeurt van alles: theater, film en tentoonstellingen.
Het is gevestigd in een oud fabriekspand en wil vooral jonge kunstenaars een plek bieden. Zo staan Charlotte van Dongen en Laura Vossen er nu op de planken met het stuk 'Hard Copy'.
Voor wie de Franse taal niet machtig genoeg is om een voorstelling te volgen, valt er in het complex genoeg te zien en te beleven om even voor om te lopen.
Er zijn het gebouw, de beroemde 'binnenstraat', een boekhandel, een café en restaurant.
En - het allerleukst - nog tot eind van de maand is er de fototentoonstelling Parcelle 507 van Frédéric Roumeguère uit Ivoorkust. Zijn prachtige beelden, portretten en stillevens uit Dakar (foto) spreken geheel voor zichzelf - geen Franse of andere taal is nodig om schoonheid te begrijpen.
___

GOED: Le Lucernaire is 7 dagen in de week open, ook het café en restaurant.
FOUT: Het centrum krijgt geen subsidie, waardoor helaas financiële problemen dreigen.
___

Le Lucernaire, 53 Rue Notre-Dame des Champs
Parcelle 507, nog tot 30 augustus

maandag 3 augustus 2009

Sterrensnacks

Altijd al eens bij Ducasse willen eten, maar nooit genoeg geld?
Wees gerust. Het wordt steeds makkelijker om in Parijs bij een drie-sterren-kok aan te schuiven voor een allesbehalve peperdure rekening.
Ik schreef hier al eerder over de topkoks die naast hun sterrenrestaurant ook een brasserie hebben in de Franse hoofdstad - vaak met aantrekkelijke menu's. Alain Senderens en Guy Savoy bijvoorbeeld.
Maar het kan nóg goedkoper.
De sterrensnacks raken in de mode!
Alain Ducasse heeft inmiddels twee Be's in Parijs: een soort veredelde "snackbars" voor het ultieme broodje zullen we maar zeggen. Maar dan wel snacks, sandwiches, soepen en salades van de beste kwaliteit natuurlijk.
Topkok Guy Martin opende ook zijn eigen fastfood: Miyou (foto). Een hypermoderne en piepkleine zaak met broodjes vanaf een paar euro, maar ook vis-, vlees- en vegetarische gerechten voor spotprijzen.
Kortom: de rekening hoeft nooit meer een belemmering te zijn om bij een sterrenkok aan tafel te gaan (of een broodje af te halen...).
___
GOED: Topkok Thierry Marx opent later dit jaar zelfs een 'snackbar' tussen de kebabzaken aan de noordrand van Parijs.
FOUT: De sterrenchefs maken zelf opvallend weinig reclame voor hun brasserieën en snackbars... Toch geen gêne, heren?
___
Be, 73 Boulevard de Courcelles en in Printemps de la Maison, 64 Boulevard Haussmann
Miyou, 35 Rue de Miromesnil