vrijdag 29 mei 2009

(Kwaliteits)films in Parijs

Als je dit weekend in Parijs bent, van kwaliteitsfilms houdt en neigt naar slapeloosheid, dan heb ik een goede tip: ga naar Cinéma Le Champo.
De ruim 70 jaar oude bioscoop, middenin Quartier Latin, heeft de gehele zaterdagnacht vrijgemaakt voor de Spaanse Pedro Almodóvar - zo'n beetje filmheld nummer één in Frankrijk tegenwoordig.
Vanaf middernacht worden de twee zalen ingeruimd voor een aantal van zijn films, waaronder de laatste, 'Los Abrazos Rotos'.
Voor de liefhebber: deze bioscoop is sowieso een aanrader want een goed adres voor kwaliteitscinema. Deze week is er een serie films uit de 'Nouvelle Vague' tijd (jawel, ook van Godard), maar ook een klassieker als Mon Oncle van Jacques Tati is te zien.
___

GOED: Wie de hele nacht uitzit krijgt voor de all in-prijs van 15 euro ook een ontbijt om 7 uur.
FOUT: Als je toch zo'n Almodóvar-nacht organiseert, laat dan ook al zijn films zien in plaats van slechts vijf. Volver staat niet op het programma!
___
Le Champo, 51 Rue des Écoles

woensdag 27 mei 2009

De tips van Olivia Ruiz

Zangeres Olivia Ruiz deed ooit mee aan Star Academy, maar heeft sindsdien laten zien genoeg in huis te hebben om (voorlopig) een blijvertje te zijn. Van de cd La Femme Chocolat die in 2005 verscheen werden meer dan een miljoen exemplaren verkocht.
Haar nieuwste cd "Miss Méteores" ligt net in de winkel, dus daarom mocht ze vanochtend in de Franse pers vertellen over haar favoriete adressen - alsof daar een verband tussen bestaat.... ;-)
Maakt niet uit, wij zijn er blij mee.
Ze woont in noord-Parijs, in de Rue des Abbesses, dus daar wordt ook gedronken en gegeten. La Mascotte is er voor de koffie, een glaasje of soms een diner met zeevruchten. ,,Zo'n typische oude Parijse bistrot zonder ouderwets te zijn'', aldus Ruiz. Iets verderop ligt - what's in a name? - Chicken Family, vooral bedoeld als afhaaladres als ze te druk is om te koken. ,,Heerlijk en niet duur.'' En het moet gezegd: als je er voor staat ben je niet meteen verkocht, maar de kenners weten dat hier kwaliteit te koop is.
In dezelfde straat ligt ook een klein pleintje, vertelde ze, met de "Mur des je t'aime". In honderden talen is dat ene zinnetje er in een enorme muur gekerfd. Tot slot is er haar favoriete boekenwinkel: Librairie des Abbesses, net om de hoek.
Tot slot nog twee adressen buiten haar eigen wijkje. Voor "des repas chics" gaat Ruiz het liefst naar restaurant Le Versance, in het centrum van de stad. ,,De keuken is het waard om voor om te lopen.''
En voor haar kleren is er maar één vast adres: Manoush, op de peperdure Avenue Montaigne. ,,De kleren hier zijn hyperludiek en lijken wel gemaakt voor mij.''
Ja, u begreep het al: de kleren op de foto komen absoluut uit een andere winkel.
___
FOUT: Het heeft bij mij erg lang geduurd voor ik een beetje gewend was aan het hoge stemgeluid van Ruiz, dat nogal kleine-meisjes-achtig kan klinken.
GOED: Is het dus toeval dat haar favoriete schrijver Roald Dahl is, die volgens Ruiz 'net zo goed voor kinderen als voor volwassenen schrijft'?
___
La Mascotte, 52 Rue des Abbesses
Chicken Family, 57 Rue des Abbesses
Mur des je t'aime, Place des Abbesses
Librairie des Abbesses, 30 Rue Yvonne-Le-Tac
Le Versance, 16 Rue Feydeau
Manoush, 16 Avenue Montaigne

dinsdag 26 mei 2009

Roland Garros revisited

Ik schreef gisteren over de mogelijkheden om iets leuks te doen voor en na de tenniswedstrijden op Roland Garros, in de zuidwest hoek van Parijs.
Afijn, café-restaurant Tsé was zo aardig om me nog een foto te sturen van het oh zo fraaie interieur. Een dag na dato dat wel, maar laten we het er maar op houden dat dat weer beter is dan niets.
Bij deze dus.
Fraai of niet?

maandag 25 mei 2009

What to do voor en na het tennis?

Er wordt weer gespeeld op Roland Garros, dus dat is een prima gelegenheid om die uithoek van Parijs eens te belichten!
Absoluut de moeite waard is bar-restaurant Tsé. Het is een soort lounge-gelegenheid in Aziatische sfeer, met een prachtig verzorgd interieur. Op de kaart staan niet alleen heel veel soorten thee, maar ook een waslijst aan soorten whisky. Het plein voor de deur is overigens gevuld met cafés en restaurants.
Iets verder weg, maar zeker ook een belevenis is restaurant Quai Ouest.



Je zit aan het water, de zaal is enorm (maar zo voelt het niet), en: 's winters zit je binnen en 's zomers zit je buiten! We bezochten Quai Ouest alweer een tijdje geleden en waren niet hyper ondersteboven van het eten, maar wel onder de indruk van interieur en entourage. Vooral in de zomer aan te bevelen.
Iets heel anders in de buurt is de Jardin des Serres d'Auteuil: een botanische tuin naast de tennisvelden. Zo'n 110 jaar geleden werd het park aangelegd als officiële kwekerij van de stad Parijs. Nu zijn er op 7 hectare nog altijd honderden planten- en boomsoorten te zien: zomer en winter, gratis, zeven dagen per week.
___

GOED: Ik weet ook wel dat tennis geen nachtwerk is, maar toch: Tsé is elke dag open tot 4 uur 's morgens....
FOUT: Quai Ouest moesten we nota bene leren kennen dankzij een tip van collega-correspondent Edwin Winkels die in Spanje woont! Wie zet zo'n restaurant dan ook helemaal aan de buitenkant van Parijs?!
___

Tsé, 78 Rue d'Auteuil
Quai Ouest, 1200 Quai Marcel Dassault, Saint-Cloud
Jardin des Serres d'Auteuil, 3 Avenue de la Porte d'Auteuil

vrijdag 22 mei 2009

Chaos, studenten en dj's

Natuurlijk zijn niet alle hotels, restaurants en bars in Parijs très design - in tegendeel, zou ik zeggen.
Dus om maar eens een voorbeeld te noemen van wat in alle opzichten het tegenovergestelde is van La Société (zie vorige blogbijdrage): Le Piano Vache.
Hier staat dus, jawel, een piano uit het stenen tijdperk, de muren zijn volgeplakt met foto's en posters, kortom: het is hier een gezellige chaos.
En wel zó chaotisch gezellig, dat er met regelmaat filmopnames worden gemaakt en videoclips worden geschoten in dit 40 jaar oude café.
Le Piano Vache ligt in de studentenbuurt, dus het publiek zal duidelijk zijn: studenten. Je kunt er verder tussen de middag goedkoop lunchen en 's avonds is er muziek. Van een dj of live.
En de gezellige chaos van het interieur komt ook weer terug in de muziekkeuze. Vanavond wordt er pop-rock gedraaid van de jaren 60 tot nu, volgende week is er een gothic avond. Jazzconcerten en '80's parties' staan ook op de agenda.
___

GOED: Le Piano Vache is heel leuk voor tieners, leuk voor twintigers en best nog leuk voor beginnende dertigers.
FOUT: Le Piano Vache is niet meer leuk voor veertigers en al helemaal niet geschikt voor veertig-plussers.
___

Le Piano Vache, 8 Rue Laplace

woensdag 20 mei 2009

Een nieuwe Costes

Niemand weet het aantal precies, maar de broers Costes moeten in Parijs inmiddels al zo'n 40 etablissementen van de grond hebben getild.
In de jaren 80 zorgden ze voor een schokgolf door bij Les Halles het hypermoderne Café Costes te beginnen, ingericht door de toen nog onbekende Philippe Starck. En daarna volgde het ene na het andere succesnummer in de horeca. Soms doen ze het helemaal zelf, de broers Jean-Louis en Gilbert, en soms helpen ze familieleden en vrienden bij het opstarten van een hotel/restaurant/café.
Een paar bekende namen van ze: Hôtel Costes, Café Beaubourg, Le Georges en Hôtel Amour.
En nu is er dus de nieuwste aanwinst: restaurant La Société. En opnieuw zijn de Costes-broers erin geslaagd (niemand weet hóe ze het doen) een zaak te openen op een adres waar elke horeca-ondernemer likkebaardend naar zoekt: Place Saint-Germain-des-Prés.
Afijn: het restaurant heeft een prachtig interieur, zoals altijd bij Costes, de serveersters lijken vooral te zijn geselecteerd op hun looks, zoals altijd bij Costes, en het eten is van zeer behoorlijke kwaliteit - wat lang niet altijd het geval was bij Costes. Oh ja: de prijzen zijn nogal aan de hoge kant. Zoals altijd bij Costes.
___

GOED: Costes is mede beroemd om de glamour-serveersters, maar alle critici zijn het eens: de serveersters in La Société zijn de eerste Costes-serveersters die ook nog vriendelijk lachen.
FOUT: De prijzen blijven te hoog voor de kwaliteit van het eten op tafel, maar er zijn alternatieven: de club sandwich en macaroni die op de kaart staan, zijn redelijk betaalbaar.
___

La Société, 4 Place Saint-Germain-des-Prés

maandag 18 mei 2009

Kunsttempel 'Le 104'

Waar zie je op één locatie:
Beeldhouwers die aan het werk zijn.
Zangeressen die oefenen.
Scenarioschrijvers in gedachten achter een tafel.
Nou dat zie je allemaal, en allemaal tegelijk, in 'Le 104'. Het kunstcomplex in het noordoosten van Parijs is niet meer weg te denken uit het culturele landschap van de hoofdstad.
Op zo’n 35.000 vierkante meter krijgen kunstenaars van allerlei pluimage hier gelegenheid te broeden. Fotografie, film, schilderkunst, dans, mode: alle disciplines kunnen en komen hier terecht.
Maar het allerleukste is dat kunst en publiek er ook door elkaar heen lopen.
In het gebouw zijn ateliers beschikbaar voor artiesten die daar maandenlang mogen werken, en waar wij vrolijk langs mogen wandelen. En in de verschillende theaterzalen kunnen we optredens, performances en tentoonstellingen bekijken, terwijl de kunstenaars daar of elders gewoon aan het werk, pardon: scheppen zijn.
Het uiterlijk van Le 104 is op z’n minst opmerkelijk te noemen: het gebouw was in de vorige eeuw zo’n 80 jaar lang de officiële Parijse begrafenisonderneming, waar zo’n 1400 mensen werkten.
De afgelopen jaren pompten de stad Parijs en de regio ruim 100 miljoen euro in de verbouwing, vorig jaar was de opening, en nu al is Le 104 een baken in cultureel Parijs. Met, niet te vergeten, een restaurant, een café, een boekenwinkel en een kinder(doe)zaal.
___

GOED: Bezoekers worden uitgenodigd hun eigen miniatuur-104 te maken – die per foto wordt tentoongesteld op de website.
FOUT: Elke dag (behalve maandag) stelt één kunstenaar zijn/haar atelier open voor het publiek, tussen 16 en 18 uur. Dat is leuk! Dus waarom niet veel vaker?
___

Le 104, 104 Rue d’Aubervilliers

zaterdag 16 mei 2009

Eerste Hulp bij First Ladies



Weet u wat de bovenstaande twee dame's gemeen hebben?
Ze zijn allebei verantwoordelijk voor het welzijn van 's werelds beroemdste first ladies (als we Veronica 'ex-'Berlusconi maar even buiten beschouwing laten).
De dame links is Bobbi Brown. Zij is de make up-vrouw van Michelle Obama.
De dame rechts is Julie Imperiali. Zij is de sportcoach van Carla Bruni-Sarkozy.
En: ze werken allebei in Parijs.
Brown opende kort geleden haar eerste 'schoonheids'-winkel. In de Franse hoofdstad dus. Waarom? ,,Ik ben gek op Parijs. Voor ons Amerikanen bestaat er niets chiquer,'' zei Brown bij de opening. Over Michelle Obama is ze nuchter: ,,Mijn make up voor haar is heel eenvoudig. Ze let goed op hoe ze eruit ziet maar, eerlijk gezegd, is ze meer bezig met politieke vraagstukken dan met haar uiterlijk.''
Het Brown-dilemma: Bobbi B. ontketende in de VS een kleine revolutie met haar promotie van bruine lippenstift, terwijl Parisiennes - volgens haar - gek zijn op rode lippenstift.
De andere dame, Julie Imperiali, is ex-danseres en ex-aerobickampioen en al weer vier jaar de persoonlijke coach van Carla Bruni, ex-model en ex-mannequin en alweer ruim een jaar getrouwd met Nicolas Sarkozy.
,,Vorig jaar stelde ze me voor aan haar man'', vertelde Imperiali kort geleden. En sindsdien mag ze ook de Franse president onder handen nemen. ,,Met Carla Bruni werk ik nu vooral aan de spieren en aan souplesse. Met president Sarkozy doe ik aan jogging en stretching.''
Het Imperiali-dilemma: Julie I. werkt alleen nog maar in privé-sessies. Maar online kunnen haar lessen (tegen betaling) wel gevolgd worden.
___

GOED: Bobbi Browns schoonheidsles: 'Denk liever aan hoe u eruit wilt zien als u 80 bent, in plaats van alleen maar terug te denken hoe u eruit zag toen u 20 was.'
FOUT: Ik weet niet of u president Sarkozy wel eens heeft zien lopen, maar volgens mij heeft Julie Imperiali nog een heleboel werk voor de boeg met deze president.
___

Bobbi Brown, 1 bis Rue des Francs-Bourgeois

vrijdag 15 mei 2009

Met een mijnwerkershelm het museum in

Het gebeurt natuurlijk overal in Europa, maar omdat we het hier over Parijs hebben: het is weer museumnacht - en wel dit weekend!
Kortom: zaterdagavond kunt u heerlijk lang door de musea struinen en daar - gratis - de mooiste dingen zien. Een overzicht van alle deelnemende instanties èn het complete programma èn alle adressen vindt u hier.
Om er wat opmerkelijks uit te pikken:
In de Orangerie worden de waterlelies van Monet voorzien van muziek....
In het Ziekenhuismuseum kunt u 'de soep van 11 uur' proeven...
Het hoofdkantoor van de Unesco is tot 1 uur 's nachts open voor het publiek....
De Andy Warhol tentoonstelling in het Grand Palais is zelfs gratis tot kwart over één...
En in het Nationaal Sport Museum gaan alle lichten uit en wordt u rondgeleid met een mijnwerkershelm met lamp op uw hoofd.
___
GOED: In Parijs doen ontzettend veel musea en culturele instellingen mee met de museumnacht.
FOUT: Het zijn er teveel om in één avond te bezoeken...
___

De tip(s) van Ben Verwaayen

Ben Verwaayen vindt Parijs ‘prachtig’.
De Nederlandse topman van Alcatel-Lucent (jazeker: dezelfde Ben Verwaayen als de Ben Verwaayen die vroeger de PTT en KPN leidde), die Ben Verwaayen dus, die woont en werkt sinds vorig jaar in de Franse hoofdstad en geniet er elke dag van.
Nou ja, elke dag…
,,Ik werk me drie slagen in de rondte en ik reis drie slagen in de rondte.’’
Dus voorlopig blijft het genieten nog beperkt. En als we hem om tips vragen blijft het een beetje vaag…
,,Maar ik ben gek op de cultuur in Parijs, die is overal om je heen, en daardoor laagdrempelig. Het is het totaalgevoel als je door de stad loopt.’’
En dat lopen doet Verwaayen dan het liefst in Quartier Latin, vertelt hij. het stadsdeel rond de Sorbonne Universiteit met winkels, bioscopen, restaurants en cafés. ,,Dat is toch wel een favoriete wijk.’’
En Verwaayens favoriete bezigheid? ,,Eten, ik ben gek op uit eten gaan. En dan heb ik het zowel over de prachtige luxe restaurants als de heel gewone tentjes, hoor.’’
En wat die laatste categorie betreft, wil hij dan uiteindelijk wel één concrete tip geven. ,,Vlakbij waar wij wonen ligt een piepklein Italiaans restaurant. Er staan maar een paar tafeltjes. Maar goed! Giga-goed. Daar koken ze de sterren van de hemel.’’
De naam?
,,Tsja, hoe heet het nou ook alweer…’’
We zijn maar even zelf gaan kijken, de naam schoot Ben Verwaayen niet meer te binnen. Het is Ristorante Costa d’Amalfi. Inderdaad, piepklein.
___

GOED: Vast leuk om als ceo van een multinational middenin Saint-Germain des Prés te wonen.
FOUT: Zonde om dan zo weinig tijd te hebben om ervan te genieten...
___

Ristorante Costa d’Amalfi, 65 Rue de l’Université
+33 1 455 60371

woensdag 13 mei 2009

Cannes? Wat nou Cannes!?

Oké, de echte cinofielen zijn vertrokken. Die struinen nu La Croisette af, op zoek naar vip's, camera's of gewoon een lekker terras. Ik bedoel: het Filmfestival van Cannes is begonnen.
Alsof Parijs niets cinematografisch te bieden heeft!
Over VO en VF hoef ik u vast niets meer te vertellen, dus meteen twee biossen: Le Grand Rex (foto) en Max Linder liggen vlak bij elkaar. De eerste heeft 2750 plaatsen en een scherm van 24 meter, de tweede heeft een 'panorama-zaal' met een scherm van 18 meter. Voor wie het graag groot ziet, dus.
Iets subtieler dan. De Cinémathèque, met goede films en een filmmuseum, noemde ik al eerder, maar een echt filmhuis in Parijs is La Filmothèque, middenin Quartier Latin: met slechts twee zaaltjes en 160 stoelen.
Twee bijzondere bioscopen: Le Cinéma Latina, in de Marais, waar je zuid-Amerikaans kunt eten en waar bijna elke avond wordt gedanst (tango, salsa en rumba). En Cinéma du Panthéon waar de 'salon' (waar je kunt eten en drinken van 12 tot 19 uur) is ingericht door Catherine Deneuve.
Tot slot dan, twee (boek)winkels. Ciné Reflet is dé filmboekenzaak van Parijs, met zo'n 12.000 titels én een serietje exclusieve dvd-uitgaven. Cinédoc is een heerlijke rommelzaak, met duizenden filmaffiches, nieuwe en vooral ook veel oude boeken.
___

GOED: De Grand Rex is echt een belevenis, kan ik u uit eigen ervaring vertellen.
FOUT: Jammer dat jongeren al voor de voorstelling stoelzittingen door de zaal begonnen te gooien.
___

Le Grand Rex, 1 Boulevard Poissonnière
Max Linder, 24 Boulevard Poissonnière
La Filmothèque, 9 Rue Champollion
Cinéma Latina, 20 Rue du Temple
Cinéma du Panthéon, 13 Rue Victor Cousin
Ciné Reflet, 14 Rue Monsieur-le-Prince
Cinédoc, 42-53 Passage Jouffroy

maandag 11 mei 2009

Het is crisis, dus boeken die kamer!

Even een korte hotel-tip tussendoor:
Het is crisistijd, daar moet je van profiteren.
Want hotels in Parijs doen er dezer dagen alles aan om toch vooral maar klanten binnen te halen. Liever een kamer voor laag tarief verhuurd, dan een lege kamer niet verhuurd.
Via het Franse toerismebureau kunnen nu online hotels worden geboekt met enorme kortingen.
Als we het even tot de prima middenklasse hotels beperken (3 sterren):
Ik zag dat 'Le Clos Medicis', prima en midden in Saint-Germain des Prés, kamers weg deed voor 50 procent van de prijs: 123 euro. Het moderne 'Pavillon Nation', in oost-Parijs, deed zelfs 53 procent van de prijs af. Kamers vanaf 109 euro.
In de Marais kunt u via deze site trouwens al low budget hotels vinden vanaf 40 euro. Het 3 sterren 'Hôtel des Archives' in de Marais komt er met 50 procent korting en kamers vanaf 90 euro ook helemaal niet slecht vanaf.
___

GOED: Het online boeken wijst zichzelf. Wie eenmaal op 'reserveren' heeft geklikt wordt zelfs in het Nederlands verder geleid.
FOUT: Geen idee hoe lang deze aanbiedingen geldig blijven. Dus: boeken!
___

White dinners en dj's in het bos

De tijd is weer aangebroken voor geheime feesten in Parijs.
Je weet wel: je geeft je op per mail, en krijgt pas kort van tevoren - meestal per sms - te horen waar je moet zijn. Een kelder, een parkeergarage, een kerk - alles kan.
Een topper is (bijna) elk jaar het White Dinner. Op een zomeravond verzamelen zich een paar honderd mensen op een prachtige plek in Parijs die tot kort daarvoor voor (bijna) iedereen onbekend is.
De tafels worden gedekt, kaarsen worden aangestoken - en iedereen is in het wit gekleed. Twee jaar geleden vond zo'n sprookjesachtig tafereel rond middernacht plaats naast de Arc de Triomphe.
Als we de "kenners" mogen geloven is het volgende maand weer zover, dus houd de site in de gaten als je je wilt aanmelden.
Wie regelmatiger geheim wil feesten, kan - wees gerust - ook in Parijs terecht.
Op 5 juni is er weer een Dimuschi Party. De organisatie hierachter koos al eens een brug over de Seine en een parkeergarage als surprise party-locatie met dj's. Aanmelden kan allleen via de website.
We Love Art organiseert niet zozeer feesten met dj's op geheime locaties als wel op verrassende locaties, zoals eerder het Bois de Vincennes en eind mei in de enorme Grande Halle de la Villette.
Het gezelschap van de zogeheten Play Parties organiseert op 4 juli weer een verrassingsfeest. De locatie is dus nog geheim maar op hun MySpace-site wordt verklapt dat het op 'de mooiste avenue ter wereld' zal zijn - dus raden maar...
___

GOED: Ik wil ook wel eens nachtelijk dineren met kaarslicht op straat naast de Arc de Triomphe...
FOUT: ... maar daarvoor is het nu dus te laat.
___

zondag 10 mei 2009

"Stillevens" van Erwin Olaf

Ik ken Erwin Olaf vooral van zijn dikke dames die hij als geen ander wist te fotograferen. "Controversieel", noemt hij het zelf op zijn website.
Maar hij werkt ook "commercieel" (inderdaad: zo noemt hij het op z'n website), voor merken variërend van Heineken tot BMW.
Vanaf deze week is in Parijs ook een andere kant van hem te zien.
Het Institut Néerlandais exposeert 4 series van Olaf waar ingetogenheid en mystiek de boventoon voeren.
Het is voor het eerst dat in Parijs zo'n tentoonstelling volledig aan hem wordt gewijd, dus als u toch in de buurt ben: wip op z'n minst even binnen.
Het is de moeite waard. ,,Erwin Olaf toont in zijn werk een persoonlijke visie van schoonheid en eenzaamheid'', aldus het Institut Néerlandais.
___

GOED: Erwin Olaf is absoluut een topfotograaf, binnen en buiten Nederland.
FOUT: In de Franse pers heb ik nog niets kunnen terugvinden over deze expositie. Oh ja, L'Express meldde dat Olaf exposeert... in Moskou.
___
Institut Néerlandais, Erwin Olaf, 14 mei - 5 juli
121 Rue de Lille

Slapen in de Marais

Oké, de Marais blijft één van de meest populaire wijken in Parijs, dus ik doe mijn plicht: twee slaapadressen in deze buurt.
Maar ik zal open kaart spelen: de eerste tip is er één voor pure romantici, goed-bij-kas-zittenden of reizigers voor wie de zaak betaalt.
'Pavillon de la Reine' is namelijk uitzonderlijk mooi maar ook, nou ja, best wel prijzig. Je loopt op het idyllische Place des Vosges, wandelt onder de galerijen, gaat een poortje door en staat ineens voor een oase van rust en luxe.
Achter de poort ligt een tuin, daar zie je de volledig begroeide gevel van het hotel en eenmaal binnen is het luxe en rust wat de klok slaat.
'Pavillon de la Reine' is wat mij betreft een zeer geslaagde mix van een klassiek interieur met een geraffineerd modern accent. Maar met een prijskaartje: kamers vanaf 380 euro.... Let wel: op hun eigen site zijn er regelmatig aanbiedingen.
Daarom een goed alternatief: 'Hôtel de la Bretonnerie'.
Een beetje klassiek interieur, hier en daar écht Frans (behang tot op het plafond), maar zeer charmant, prima gelegen én: voor deze buurt en kwaliteit met een prima prijs. Kamers vanaf 135 euro.
Ik zou zeggen: voor jonge romantici, voor gewoon-bij-kas-zittenden, en voor reizigers die zelf betalen.
___

GOED: Slapen middenin de Marais is natuurlijk wel erg leuk als je toch gaat shoppen of kunst kijken in deze buurt.
FOUT: Probeer er niet met de auto voor de deur te stoppen en te parkeren - onmogelijk. Parkeer aan de rand van de Marais, loop of neem een taxi. Dat geldt vanzelfsprekend alleen voor de 'Bretonnerie', want 'La Reine' heeft natuurlijk een privé-parking.
___

Pavillon de la Reine, 28 Place des Vosges
Hôtel de la Bretonnerie, 22 Rue de Sainte Crois de la Bretonnerie

vrijdag 8 mei 2009

All that jazz

Ik schreef hier al eerder over die mooie jazz-tentoonstelling in het Musée du Quai Branly (nog tot eind juni).
Maar wat moet je nou als je daar bent geweest en zin hebt in the real stuff?
Nou, dan zit je nu goed. Want de komende weken staat Saint-Germain-des-Prés helemaal in het teken van de jazz! De wijk organiseert van 10 tot 25 mei een jazz-festival dat zich afspeelt in straten en op pleinen, in cafés en culturele instellingen.
En de variëteit is groot: pianist Kenny Barron treedt op, maar ook 'electro-jazz' van de Bionic Breath Makers is te horen. En: voor een groot deel gratis.
Maar wat doe je daarna, als de straten en pleinen weer leeg zijn?
Daarvoor moest ik een beroep doen Jan Robijns, ondernemer, globetrotter, musicus en vooral ook: jazz-fanaat. Hij tipte me over de leukste plekken.
Voor pure topmuziek adviseert hij New Morning: ,,Een obscure tent in een obscure buurt, maar met de allergrootste namen uit de muziek.'' Kortom: een must voor de echte liefhebber.
Net zo'n plek zonder veel opsmuk is Le Café Universel: authentiek, klein, maar met toptalent en aanstormend talent.
Twee 'toptenten' zijn Sunset en Sunside: twee clubs naast elkaar, 7 dagen in de week open, elke avond concerten. In de Sunside is er alleen akoestische muziek. ,,Goede status wat betreft de kwaliteit, duidelijk de wat verfijnde jazz.''
Caveau de la Huchette valt in de categorie "moet je een keer gedaan hebben", aldus Jan. Historisch toonaangevend. Heel toeristisch, maar wel net zo'n verplicht nummer als Mona-Lisa-kijken.
Jazz Club Lionel Hampton is "fijn voor stelletjes die van kwaliteit, service en luxe houden.'' Wees gerust: topjazz, maar dan alles behalve 'obscuur'.
___

GOED: Parijs heeft, in tegenstelling tot wat ik zelf dacht, redelijk wat goede jazz clubs in huis...
FOUT: ... alleen niet allemaal in dezelfde buurt, wat een uitgebreide jazz-kroegentocht moeilijk maakt.
___

New Morning, 7 & 9 Rue des Petites Écuries
Le Café Universel, 267 Rue Saint Jacques
Sunset en Sunside, 60 Rue des Lombards
Caveau de la Huchette, 5 Rue de la Huchette
Jazz Club Lionel Hampton, in Hôtel Méridien Étoile, 81 Boulevard Gouvion Saint-Cyr

donderdag 7 mei 2009

Dong Fang Mei Ren à 135 euro/100 gram

Ik begrijp dat er in Nederland ook een lichte theemanie woedt, dus alle reden om u eens in Parijs de weg te wijzen.
Nou ja, op een bescheiden manier dan.
Want het moet gezegd, theewinkels zitten óveral. En er zijn er véél.
Dus ik beperk me maar even tot twee adressen waarvan ik uit eigen ervaring weet dat het er leuk is en dat de producten er van bovengemiddelde kwaliteit zijn.
Allereerst is er (natuurlijk) Mariage Frères: het ruim 150 jaar oude theehuis is een begrip voor de kenners. De winkel in de Marais is van een betoverende schoonheid, het aanbod is er overweldigend. Zoals wijnwinkels hun nieuwe Beaujolais aankondigen, zo presenteert Mariage Frères de 'Darjeeling Nouveau 2009': de eerste oogst van 2009 is binnen. Let vooral ook even op de kassier/caissière, in het minuscule kamertje waar wordt afgerekend.
Een paar straten verderop ligt Le Palais des Thés. Het aanbod is hier minstens zo uitgebreid maar het interieur is compleet anders. Le Palais des Thés is strak en modern ingericht. Het bedrijf laat zich er op voor staan zo milieubewust mogelijk te selecteren en in te kopen. Maar daar zit wel weer heel veel fijns tussen. En exclusiefs, zoals de Dong Fang Mei Ren uit Taiwan, à 135 euro per 100 gram. Wees gerust: de meeste thee's hebben zeer schappelijke prijzen.
___

GOED: Mariage Frères heeft achterin de winkel een theesalon, waar natuurlijk alle thee's kunnen worden geproefd en waar kan worden gegeten/gesnoept.
FOUT: Bij Le Palais des Thés wordt bij de ingang thee geserveerd, maar andere soorten proeven kan niet - ruiken mag wel.
___

Mariage Frères, 30&35 Rue du Bourg-Tibourg
Le Palais des Thés, 64 Rue Vieille-du-Temple

dinsdag 5 mei 2009

Op z'n Zweeds in Parijs

Wat voelt het lekker om ergens binnen te komen en je meteen op je gemak te voelen.
Het interieur is, tsja, relaxed: niet te opvallend, wel tijdloos en verfijnd.
Er klinkt zachte jazz muziek.
De bediening is zoals het hoort: discreet, maar op het juiste moment in de buurt van je tafel.
We krijgen heerlijke olijven terwijl we de kaart bekijken.
Kortom: La Gazzetta is een voltreffer.
We hadden het kunnen weten, want het restaurant is niet meer weg te slaan uit de recensies, die eensluidend zijn: La Gazzetta is the place to be in Parijs. Overal duikt het restaurant op (ik bedoel: in de bladen) en kok Nilsson (ik bedoel: met z'n warrige blonde haar en stoppelbaardje) is zo'n beetje de "Jamie Oliver" van Parijs.
Op deze middag dat we er gaan lunchen zit het dan ook bijna vol.
Het restaurant is 's avonds prijzig, maar 's middags is er een uitgekiende lunch, met twee gangen (waaronder een assortiment van drie voorgerechten) voor 16 euro. En het smaakt góed!
___

GOED: Chefkok Peter Nilsson van La Gazzetta is Zweeds, kookt al jaren in Parijs, en doet dat naar eigen zeggen op z'n Mediterraans.
FOUT: Wij gingen er eten met een Zweedse: slecht idee. Van wat zij bespraken in de keuken begrepen we héél erg weinig.
___

La Gazzetta, 29 Rue de Cotte

maandag 4 mei 2009

De tips van Marie Drucker

Marie Drucker is een (tv-)personality in Frankrijk.
Ze presenteerde jarenlang het late actualiteitenprogramma op France 3, zoiets als het Franse Nova, maar komt ook uit een beroemde familie in het Franse medialandschap (met een nichtje, Léa, die op het toneel staat).
Ze groeide op in de Triangle d'Or in Parijs, de driehoek onder de Champs-Élysées waar je op en top chic kunt shoppen.
In die buurt zitten nog steeds haar favoriete adressen, verklapte ze laatst.
De leukste tip vond ik Cinéma Le Balzac: niet alleen omdat er veel kwaliteitsfilms draaien, maar vooral omdat er elke zaterdagavond een orkest neerstrijkt en een klassiek concert geeft, voorafgaand aan de film van 20 uur.
Twee van haar favoriete cafés liggen vlakbij haar huis: Le Café Mode en L'Antenne. Bij beide schuiven nogal wat journalisten aan van 'Europe 1' - de radiozender die in de straat is gevestigd en waar Marie Drucker vandaag de dag werkt.
Haar favoriete boekenwinkel ligt weer aan de andere kant van de avenue: Livre-Sterling, een klein zaakje waar de eigenaar zelf nog notities bij de boeken legt met zijn 'recensie'.
Voor de ontspanning gaat Drucker naar Parc Monceau, iets noordelijker. ,,Om te wandelen, te lezen op een bankje of om een wafel met suiker te eten.'' En toegegeven: het is een zéér charmant park. Let ook op het prachtige hekwerk.
___

GOED: Een orkest dat speelt voorafgaand aan de film: bestaat dat nog ergens anders?
FOUT: Verkoopt een boekhandelaar ook boeken die hij zelf als 'niet de moeite waard' recenseert?
___

Cinéma Le Balzac, 1 Rue Balzac
Café Mode, 24 Rue François 1er
L'Antenne, 27 Rue François 1er
Livre-Sterling, 49 bis Avenue Franklin-Roosevelt
Parc Monceau, ingang Boulevard de Courcelles

zaterdag 2 mei 2009

De verborgen tuin

De 'Promenade Plantée' is zonder twijfel één van de best verborgen parken van Parijs.
Het park ligt namelijk... hoog. Althans, deels. Want al wandelend verdwijn je ook weer onder de grond.
Afijn: wie eens een verrassende wandeling wil maken, moet absoluut de Promenade Plantée aflopen.
Het traject is zo’n 4,5 kilometer lang, van Bastille tot aan het Bois de Vincennes aan de zuidoostkant van Parijs.
Je loopt door plantsoenen, onder bomen, langs planten.
Soms ga je een brug over, soms loop je een tunnel door.
Het wandelpad werd zo’n 20 jaar geleden aangelegd op het traject waar vroeger ooit een spoorbaan lag (de eerste trein reed er in 1859!). Dat is nog duidelijk te zien aan het 'Viaduc des Arts', het stenen viaduct met z’n prachtige bogen. Terwijl jij daar bovenop loopt, met een verrassend uitzicht op de daken en de wegen, zijn onder je kunstenaars aan het werk in de ateliers die er werden gebouwd.
___

GOED: Dit is de tijd bij uitstek om hier te wandelen: alles staat (bijna) in bloei.
FOUT: Het is even zoeken, maar loop - staand voor de Opéra Bastille - naar rechts, sla de Rue de Lyon in en zoek daar de betonnen trap....
___

vrijdag 1 mei 2009

Het nieuwe Parijs

Wie nu Parijs bezoekt én wie houdt van de stad heeft een verplichte bestemming: het Cité de l'Architecture et du Patrimoine - tegenover de Eiffeltoren.
Daar wordt de komende maanden getoond hoe Parijs er in 2030 uit kan zien. Tien internationale architectenbureaus kregen van de Franse overheid een zak geld en gingen aan het werk. Hoe wonen, werken en recreëren de inwoners van Parijs over 20 jaar?
In tien paviljoens worden even zoveel voorstellingen van de toekomst gepresenteerd. En die toekomst varieert van de aanleg van wetlands in Parijs (zegt het Italiaanse 'Studio 9') tot de bouw van een supersnelle zweeftrein (aldus Christian de Portzamparc).
Wees gerust: ook wolkenkrabbers, bossen en elektrische auto's komen aan bod (en zelfs een zeehaven voor Parijs!)
___

GOED: Frankrijk nodigde ook één Nederlandse architect uit om het Parijs van 2030 vorm te geven: Winy Maas. Hulde.
FOUT: Wie zijn project wil vinden op de tentoonstelling, moet héél de zaal doorlopen en helemaal aan het einde naar binnen stappen bij het allerlaatste paviljoen.... In een overzichtsartikel in Le Figaro (28 april) werd het werk van Maas niet eens genoemd.
___

Le Grand Pari(s), Cité de l'Architecture et du Patrimoine, Place Trocadéro
Nog tot 22 november. Entree gratis, dinsdag gesloten.