woensdag 30 december 2009

Oud & Nieuw: Echt & Virtueel

Soms kan ik er niet onderuit: dan moet ik toch ook iets schrijven over de Eiffeltoren.
Zoals nu.
Wat ik wil zeggen: tijdens de jaarwisseling wordt de toren ingezet voor een spectaculaire Oud&Nieuw lichtshow. De laatste 20 minuten van 2009 krijgt de Eiffeltoren een bijzonder gekleurd jasje, zullen we maar zeggen.
Meer info vind je hier.
Voor degenen die van Parijs houden maar er niet zelf kunnen zijn: goed nieuws! De jaarwisseling van Parijs is geheel op internet te volgen.


Op een speciale website is die avond en nacht de show van de Eiffeltoren in real time te zien, maar ook één van de optredens in de Moulin Rouge wordt live uitgezonden en 's nachts wordt op de site geschakeld naar de Nieuwjaarsfeesten in de hipste clubs van Parijs, variërend van (ja, daar is ie weer) de Rex Club tot de Braziliaanse party in La Bellevilloise.
Kortom: vier Oud&Nieuw in Parijs gewoon virtueel mee!
___

GOED: Ik schreef het al eerder: het gemeentebestuur van Parijs wil het nachtleven echt op de kaart zetten. Dit is er een nieuw bewijs van.
FOUT: Nou, niks dus.
___
Virtueel Oud&Nieuw in Parijs: http://31decembreaparis.com/

dinsdag 29 december 2009

Dancin' till dawn

We schreven er al eerder over: in Parijs woedde de afgelopen maanden een fel debat over het nachtelijk uitgaansleven.
Te streng gereguleerd, te veel eisen (geluid, overlast etc), zeiden de critici.
Welnee, volop aanbod, zeiden nogal wat club-eigenaren.
Hoe dan ook, dankzij twee ontwikkelingen/nieuwigheden is een opleving niet uitgesloten.
Allereerst heeft de overheid besloten dat discotheken - Frankrijk breed - tot 7 uur 's morgens open mogen blijven. Tot op heden verschilden de sluitingstijden per departement en lagen ze vaak aanzienlijk vroeger dan in buurlanden. Kortom: Paris Nightlife moet weer concurreren met Londen en Berlijn, als het aan de overheid ligt.
Een tweede goede ontwikkeling: het Office du Tourisme van Parijs heeft een paar prima pagina's online gezet met nachtelijke tips. En die zijn zeer breed. Het gaat van de mooist verlichte monumenten 's nachts (mijn tip: de Opéra) tot de meest trendy bars (ga eens naar de Ice Kube Bar!).
En ik kan je verzekeren dat ook de meest populaire discotheken, waar je dus tot 7 uur 's morgens los kan gaan, op de site staan. Ik schreef hier al eerder over Le Baron, maar absolute aanraders zijn ook de Rex Club, Les Bains Douches en de Batofar.
___

GOED: Discotheken die open blijven tot 7 uur is goed voor de verkeersveiligheid, zeggen de eigenaren, want rond die tijd rijdt het openvaar vervoer weer.
FOUT: Ja, ze mogen openblijven tot 7 uur, maar alcohol mag slechts geschonken worden tot 5:30 uur.
___

Opéra, Place de l'Opéra
Ice Kube Bar, 1-5 Passage Ruelle
Rex Club, 5 Boulevard Poissonière
Les Bains Douches, 7 Rue du Bourg l'Abbé
Batofar, Port de la Gare, t.o. 11 Quai Mauriac

Foto: Elisa do Brasil, één van de meest legendarische dj'ettes van de Rex Club. Hier zie je haar aan het werk.

maandag 28 december 2009

De Castelbajac op straat

Jean-Charles de Castelbajac geldt al sinds jaar en dag als een buitenbeentje in de Franse ontwerperswereld.
Futuristisch, fanatasierijk en kleurrijk zijn drie eigenschappen die steeds bij hem terugkomen, zowel in zijn mode-ontwerpen als in bijvoorbeeld zijn meubels en huisinrichting.
En die drie elementen komen nu ook overduidelijk terug op twee plaatsen in Parijs. Hij is verantwoordelijk voor de "kerstgevel" van warenhuis BHV en hij maakte een 'pop-gevel' voor miniwarenhuis Le Drugstore.



Bij Le Drugstore aan de Champs-Élysées is de complete gevel behangen met felgekleurde materialen, en heeft hij ook binnen een 'eigen' winkel ingericht.
Bij de BHV knipperen aan de lopende band idem gekleurde neonbuizen aan de gevel. De opening daarvan verrichtte hij samen met de al net zo gekleurde Beth Ditto van Gossip: need I say more?
___

GOED: Je zou kunnen zeggen: twee gratis open-lucht-exposities van mijnheer Castelbajac.
FOUT: Negeer in het bovenstaande filmpje aub de verschrikkelijke eerste minuten met zanger Sliimy.
___

BHV, 55 Rue de la Verrerie (dat is offideel, in de praktijk: Rue de Rivoli)
Le Drugstore, 133 Avenue des Champs-Élysées

maandag 21 december 2009

Een eiland voor geliefden

Halverwege de brug, de Pont de Bir-Hakeim, dalen we een klein trapje af en lopen door een haag van kastanjebomen.
We zijn er: het vergeten eiland van Parijs, de Allée des Cygnes.
Het pad der zwanen.
Een langgerekte dijk, middenin de Seine, aangelegd als kunstmatig eiland in 1827. Geschiedschrijvers hebben er nauwelijks aandacht voor: mijn zijn breedte van slechts 11 meter verdient het blijkbaar geen voorname plaats in de boeken.
Maar wat een verademing.
We lopen langs platanen en populieren die aan weerszijden van het wandelpad staan. Op de bankjes leest een jongen een krant. Een ouder echtpaar staart over de Seine.
Parijs is nooit ver weg. Aan de andere kant van het water raast verkeer voorbij. En op de andere wal van de Seine staan enorme flats.
Maar het voelt ver weg, de wereld trekt op afstand voorbij.
Hier ben je even alleen - of heel erg samen.
'Irene & Eric, 10/8/02' staat in een bankje gekerft. 'je t'aime pour la vie'.
Het Zwanenpad kan niet anders zijn dan een Hof van Eden voor geliefden.
Hier geef je als tiener je eerste kus weg.
Hier omhels je je geliefde om nooit meer los te laten.
Hier mijmer je samen aan de waterkant.
We wandelen verder, gooien kiezelsteentjes in het water en zwaaien terug naar toeristen op een rondvaartboot.
De geliefde die je hier kust, die vergeet je nooit meer.
___
GOED: De schoonheid van de Allée des Cygnes is van alle jaren...
FOUT: ... de bovenstaande tekst verscheen dan ook al (in uitgebreidere vorm) in 2005 in het Algemeen Dagblad...

___

Chinees... maar welke Chinees?

Het is al lang bekend dat de traditionele bars-tabac in Parijs vooral gerund worden door Chinezen.
En de Chinese restaurants in Parijs, die worden vooral bestierd door Vietnamezen.
Dus waar kan je nou nog echt, goed en authentiek Chinees eten in Parijs?
Ik vroeg het aan mijn zeer goedlachse collega-journalist Weiguang - zelf al zo'n vijf jaar woonachtig in de Franse hoofdstad.
,,Ik weet twee adressen. Klein, maar wel ècht Chinees'', aldus Weiguang.
De eerste is Délice de Shandong, niet ver van Place d'Italie vandaan: ,,Hier is het echt héél Chinees en dan bedoel ik vooral dat iedereen hier erg hard praat.'' Je vindt in dit kleine restaurant de specialiteiten uit de gelijknamige noord-Chinese provincie.
Met name de jiaozi, de 'Chinese ravioli', is een aanrader.
Dan tip twee: Marmite de Boeuf, aan de andere kant van de stad, in het noordwesten: ,,Hier is het rustiger binnen. En net als in Délice de Shandong zijn eigenlijk alle gerechten goed.''
Als hij dan toch een favoriet moet noemen: jawel, het huisgerecht, 'marmite de boeuf' of anders de geparfumeerde eend.
Waarvan acte!
___

GOED: In beide restaurants eet je zeer goed voor een ook zeer goede prijs.
OOK GOED: Aan tafel zitten bijna alleen Chinezen - of bij Délice de Shandong soms ook een handvol Franse sinologen, de experts dus!
___

Délice de Shandong, 88 boulevard de l'Hôpitale
Marmite de Boeuf, 9 Rue de Barye

zondag 20 december 2009

Kermis onder een glazen koepel

Nou, nóg een winsterse activiteit dan in Parijs: de "kermis" ín het Grand Palais.
Jawel, midden onder de enorme glazen koepel staat een reuzenrad. En er rondom staan allerlei andere kermisactiviteiten - en dat allemaal op spectaculaire wijze verlicht door lichtkustenaar François d'Austerlitz.
Verder kan je er natuurlijk crêpes en wafels kopen.
Leuk voor de kinderen, en zeker ook een visueel spektakel voor volwassenen.
Maar het allerleukste is (volgens mijn bescheiden mening): de muziek. Elke dag en avond is er live jazz en zigeunermuziek, o.a. van het David Reinhardt Trio. Kortom: feest.
___

GOED: Dit feest was bij de eerste editie in 2005 al een enorm succes, met 250.000 bezoekers.
FOUT: Dus waarom tot 2009 wachten met een tweede editie?
___


Jours de fêtes, tot 1 januari in het Grand Palais, van 11 tot 24 uur (behalve op 24 en 31 december: dan tot 19 uur). Entree: 5 euro + apart voor de attracties.
Foto: Ministère de la Culture et communication

woensdag 16 december 2009

Uit het vet, op het ijs

Hoe winters kan het worden?
Het sneeuwt in Parijs en morgen gaan de openbare schaatsbanen open!
Wie wil schaatsen in Parijs, kan weer!
De ene schaatsbaan ligt voor het stadhuis, de ander voor de Tour Montparnasse.
De toegang is gratis, de huur van schaatsen kost slechts 5 euro.
Bij het stadhuis is een vlakte van maar liefst 1365m2 ijs beschikbaar voor groot en klein, bij de wolkenkrabber is dat nog altijd 770 m2.
De schaatsbanen blijven open tot 6 maart.
___


GOED: De schaatsbanen hebben iets ouderwets, jong en oud schuifelt er gezellig rond.
OOK GOED: Persoonlijk vind ik de avond het leukst, schaatsen terwijl het stadhuis naast je zo fraai is verlicht.
___


IJsbaan stadhuis: elke werkdag van 12 tot 22 uur, in het weekend van 9 tot 22 uur.
IJsbaan Montparnasse: elke werkdag van 12 tot 20 uur, in het weekend van 9 tot 20 uur.

"Nachtterraszitten"

Moet je je schuldig voelen als je een hobby hebt die héél erg leuk is, maar ook héél erg politiek incorrect?
Mmmm, ik twijfel.
Het zit namelijk zo. In deze wintermaanden is er echts niets leukers dan 's avonds laat buiten zitten in Parijs. Op een terras, met een glas.
Op straat is het namelijk steenkoud, maar op het terras is het heerlijk warm: dankzij die hitte-kanonnen die overal staan.
Met dank aan de rokers ja, die niet meer binnen mochten paffen.
Maar steeds meer Parijzenaars, niet-rokers, ontdekken de geneugten van het nachtelijk terraszitten. Overal in de stad staan ze, de heerlijk verwarmde terrassen, in straten en
op pleinen. Het lijkt zelfs wel alsof er steeds meer komen.
Jíj zit lekker warm, terwijl op de stoep mensen bibberend voorbij lopen.
Jíj zit lekker aan een drankje (grog!), terwijl de mensen buiten naar huis snellen.
Jíj hebt uitzicht op alle mooie Kerstverlichting, terwijl al die andere voorbij rennen en niks zien.
Maar goed: toen las ik hier dus dat artikel waarin ik even op de feiten werd gewezen. Een avond lang een caféterras verwarmen is ongeveer even slecht als 350 kilometer autorijden.
Vandaar mijn twijfel.
Ik voel me schuldig. Door klakkeloos mijn behoeften te volgen, door domweg genieten, ben ik dus medeschuldig aan de opwarming van de aarde!
Maar het nachtelijk terraszitten is zo leuk... Ik ga er maar eens over nadenken, 's avonds op een goed terras.
___

GOED: Een verwarmd terras
FOUT: Ik, die er ga zitten.
___

Foto: Office du Tourisme

maandag 14 december 2009

Doisneau en de passages

Een fijne kleine tentoonstelling: foto's van Robert Doisneau.
De topfotograaf (1912-1994) verwierf faam met zijn afbeeldingen van het straatleven in Parijs, en op deze expositie staan de beroemde passages centraal: de overdekte winkelgalerijen.
Hij schoot de foto's in de jaren 70, daarna werden ze gebundeld in een boek, en nu zijn er dus een kleine 30 tentoongesteld.
Ze zijn allemaal in zwart-wit. En opvallend genoeg ook heel vaak vanuit een hoog perspectief genomen. Vaak zijn het de dakconstructies van staal en glas die in het oog springen.
Mooi.
Dan nog even over de lokatie: de Monnaie de Paris.
Je raadde het al: hier werd vroeger het geld gemaakt. Het prachtige 18e eeuwse pand aan de Seine, gebouwd in opdracht van koning Lodewijk XV, is een juweeltje met een zeer fraaie ronde binnenplaats, een 120 meter lange gevel met standbeelden, èn een museum. Van munten, jawel.
___

GOED: Doisneau wist als geen ander mensen op exact het juiste moment vast te leggen. En dat is ook op deze tentoonstelling te zien.
FOUT: De expositie is inderdaad klein maar fijn, maar iets minder klein is soms nòg fijner ...
___

Les passages Parisiens de Robert Doisneau
Tot 15 januari, Monnaie de Paris, 11 Quai de Conti
Foto: Atelier Doisneau

donderdag 10 december 2009

De tips van Charlie Winston

Zanger, muzikant en componist Charlie Winston is in Frankrijk uitgegroeid tot een ware volksheld, dankzij die ene hit natuurlijk.
Van geboorte Brits, maar een ster en France.
En daar woont hij ook, in Parijs, en dus werd hem kort geleden gevraagd naar z'n favoriete adressen in de stad.
Hij woont nu zelf in de Rue des Martyrs, in een wijk waar ie gek op is (en op dit blog eerder al getipt als the place to be...)
Winston schuift er wel eens aan bij Le Select: ,,Iets tussen de Parijse brasserie en een traditioneel Frans restaurant.'' Zijn favoriet op de kaart: de appel-crumble-taart.
Eén van zijn favoriete bestemmingen op de fiets is de wijk rond Canal Saint Martin in het noordoosten van de stad - ook al erg hip en ook erg in opkomst (en sorry, ook al hier geblogd).
In deze buurt ligt ook Le Point éphémère, waar soms goede concerten worden gegeven.
Om te lezen, want het Frans nog niet machtig genoeg, gaat hij naar boekwinkel Shakespeare and Company. ,,Wist je dat er bedden op de eerste etage staan?''
Ja, want de winkel is niet alleen een begrip in cultureel Parijs, maar ook nog eens een bekend logeeradres voor tijdelijk Engelstalig personeel en eventuele anderen...
Tot slot: de Église Notre-Dame de Lorette en het plein er om heen. ,,Het uitzicht erop, vanuit de Rue Laffite, héél mooi.''

___

GOED: Het Parool noemde Winston (terecht) een 'alleskunner' met charme en zelfvertrouwen.
FOUT: De BBC schreef (terecht) dat het jammer zou zijn als hij alleen abroad succes zou houden.
___

Le Select, 42 Rue des Martyrs
Le Point éphémère, 200 Quai de Valmy
Shakespeare & Co, 37 Rue de la Bûcherie
Notre Dame de Lorette, 18 bis Rue de Chateaudun

woensdag 9 december 2009

Take away cocktails

Het winkeltje is een pijpenla.
De muren zijn eigenlijk niet meer dan houten panelen.
Óveral staan flessen drank.
Maar wat is Take Away Cocktails leuk!
Hier bestel je namelijk een cocktail en.... die neem je mee naar huis.



Achter de 'bar' van Take Away Cocktails staat Fred, met zo'n 11 jaar ervaring als cocktailmixer. Naast hem staan wodka, martini, tabasco en nog veel meer. Achter hem liggen sinasappels, citroenen en limoenen.
Je vertelt Fred wat je wilt, hij giet alle alcoholische en fruitige ingrediënten in een shaker, je krijgt het klaargeschudde drankje in een plastic afgesloten fles, en thuis kan je nog even naschudden vòòr consumptie. Of, optie twee: je koopt hier alle benodigde flessen, fruit, recepten en materialen om thuis zelf aan de slag te gaan.
Je moet er wel snel bij zijn, want Take Away Cocktails is vooralsnog een tijdelijk project: eind december gaan de deuren al weer dicht.
___

GOED: De afhaalcocktailbar is van dinsdag tot en met zondag open, van 11 tot 21 uur.
FOUT: Is dit niet gewoon een adres voor vermogende bingedrinkers?
___

Take Away Cocktails, 47 Rue Vieille du Temple

maandag 7 december 2009

Eten op z'n Frenchie

Je zoekt een Franse bistrot, maar niet zo'n ouderwetse.
Je wilt lekker eten, maar niet zo idioot duur.
Dan ga je dus naar Frenchie.
Hier vind je de hippe Angelsaksische keuken, met een Franse touch. Hier vind je interieur met hout en steen, maar toch modern.
Frenchie is het domein van Grégory Marchand, de kok, die eerder werkte bij Jamie Olivers Fifteen in Londen en achter het fornuis stond in New York.
Vandaar dus die Angelsaksische keuken.
En vandaar dat hij in Parijs kortweg 'Greg' wordt genoemd.
Frenchie zelf wordt bestempeld als "neo-bistrot anti crise". Want: lunchmenu's vanaf 16 euro, avondmenu's vanaf 27 euro. En daar krijg je ook nog iets lekkers voor.

___

GOED: Frenchie vind je niet in het voorbij lopen: het restaurant zit verstopt in een piepklein straatje bij Les Halles.
FOUT: Frenchie is erg populair, dus: wachttijden bij het reserveren, maar ook als je al aan tafel zit.
___

Frenchie, 5 Rue du Nil

vrijdag 4 december 2009

Eten, rock en Chesterfields

Je kunt er eerst eten.
Dan is er een concert, of zelfs meerdere concerten.
En daarna: dansen!
Eén van de nieuwste clubs in Parijs, de Scopitone, is van alle markten thuis.
En, eerlijk is eerlijk: de recensies zijn ook allemaal goed.
Het restaurant/het café/de concerzaal/de danszaal is pas twee maanden open en nu al wordt Scopitone beschreven als een aanwinst voor het Parijse nachtleven.
De toon is 'rock', 60's zelfs en dan met Chesterfieldstoelen.
Het is er klein en gezellig, je hoort er dus huiskamer-rock, maar er is ook een vip-room.
Kortom: de ideale bestemming voor een hele avond genieten.
___

FOUT: Net nu de discussie op gang komt of Parijs wel genoeg nachtleven heeft...
GOED: ... opent dus een club zijn deuren met een echt eigen smoel.
___

Scopitone, 5 Avenue de l'Opera

woensdag 2 december 2009

Joyce, nee niet James

Ik ken niet zo heel veel plaatsen waar klassiek en modern goed samen gaan.
Ik bedoel: waar de designer die twee goed weet te mixen.
Maar in het gloednieuwe Joyce Hotel in Parijs is het wonderbaarlijk goed gelukt.
Oude fauteuils en oude klokken staan hier prachtig tussen nieuwe kunst en moderne lampen.
Alsof het een logisch geheel is. En dat wordt het dan dus ook, omdat het goed gedaan is.
Het hotel, ten noorden van de Boulevard Haussmann, is een geslaagde exercitie van ontwerper Philippe Maidenberg die er ook nog eens voor koos elke kamer een andere sfeer te geven.
En het geheel is voor Parijse begrippen enorm 'licht': de kamers, maar ook de prachtige ontbijtzaal die is bedekt met een glas-staal-constructie à la Eiffel.
Kamers vanaf 149 euro (=met korting bij boeking via internet).
___

GOED: Een hoofdeinde van een bed dat niet echt is, maar getekend op de muur.
FOUT: Die ontbijtzaal is veel te mooi om alleen in te ontbijten!
___

Joyce Hotel, 29 Rue La Bruyère

maandag 30 november 2009

Me and Mr. Reed

Lou Reed kwam ruim drie kwartier te laat op de afspraak.
Dat was niet eens zo erg, maar wel erg was dat de deur op slot bleef.
Dus stonden we met honderden vip's, bekenden en journalisten te wachten voor de deur van Galerie Martel, in noord-Parijs.
En op die toeloop was de galerie weer niet berekend, dus mochten we - toen mijnheer Reed eenmaal was aangekomen - slechts in kleine groepjes, na elkaar, naar binnen.
Afijn: in de galerie zaten rocklegende Lou Reed en de Italiaanse illustrator Lorenzo Mattotti.
Hun gezamenlijke boek, vernoemd naar het gelijknamige conceptalbum van Reed, The Raven, werd gepresenteerd en de tekeningen van Mattotti werden geëxposeerd.
Wij in de rij en na nog eens een half uur dik wachten: oog in oog met Reed.
Hij zat er verveeld bij, tikte ongeduldig met zijn vingers op tafel, keek om de haverklap op zijn horloge, keek me aan en zei: "I don't do no interviews.''
So far for heldenverering.
___

GOED: De illustraties van Mattotti maken een bezoek aan Galerie Martel nog steeds de moeite waard.
FOUT: Ik had het kunnen weten, Reed houdt niet van journalisten en nog minder van interviews.
___
Galerie Martel, 17 Rue Martel
The Raven/Le Corbeau, nog tot 9 januari

13 keer lunchen op 190 meter

De toegangspoort hangt scheef.
De verf bladdert van de muren.
En toch. De Passage Choiseul, in het 2e arrondissement, heeft wel charme.
De charme van verloren gegane glorie misschien, maar toch...
De bijna 200 jaar oude passage ligt tussen de Rue Saint Augustin en Rue des Petits-Champs en huisvest van alles, van speelgoedzaken tot kunstgaleries.
Schrijver Louis Ferdinand Céline vereeuwigde de overdekte steeg in zijn meestwerk Dood op Krediet, maar dan onder de naam Passage des Bérésinas. Céline woonde er in zijn kinderjaren, zijn moeder had er een winkeltje.
Maar de Passage Choiseul is nu vooral hèt adres voor Parijzenaars die werken in de omgeving om te lunchen.
Ik heb het hoogstpersoonlijk geteld, en het straatje telt maar liefst 13 restaurants! Op 190 meter dus 13 adressen, de meeste piepklein. Ik telde onder meer vier broodjeszaken, twee Japanners (waaronder het hypermoderne Momo Noki: specialiteit Tonkatsu, gepaneerd en gefrituurd varkensvlees), een mini-Mediterraans restaurant, een pastabar en een Koreaanse zaak die zich met recht 'Little Seoul' mag noemen.
Dus wil je volop keus om te lunchen tussen Parijzenaars, wil je eens zien waar de jonge Céline woonde (op de huisnummers 64 en 67), of wil je genieten van oude glorie: de Passage Choiseul.
___

GOED: Ik houd zelf best wel van afbladderende verf in historische gebouwen...
FOUT: ... maar waarom wordt er niet een beetje geld uitgetrokken voor een opknapbeurt?
___

zondag 29 november 2009

Musea dicht

Centre Pompidou is al een week dicht, en het wordt waarschijnlijk nog erger.
Franse vakbonden hebben ook andere Rijksmusea opgeroepen te gaan staken. Woensdag zouden de deuren gesloten moeten blijven van bijvoorbeeld het Louvre, Musée d'Orsay en Quai Branly.
Waarom?
De bonden zijn boos op president Sarkozy. Die wil bezuinigen op het ambtenarenapparaat, dus ook op de museawerknemers. Voor elke twee ambtenaren die vertrekken of met pensioen gaan, komt er nog maar één terug.
Dus gaan de museadeuren op slot - als het aan de werknemers ligt.
Ik dacht: ik meld het maar even.

donderdag 26 november 2009

Help, konijnen in Parijs!

Al jaren rijd ik er voorbij en verbaas ik me.
Al jaren tellen we elke keer hoeveel we er zien.
Waar ik het over heb?
Op één van de drukste verkeerspunten van Parijs lopen tientallen, nee honderden konijnen.
En nu ik er eindelijk leuk beeld bij heb gevonden, kan ik er over schrijven.



De enorme rotonde bij Porte Maillot, langs de périphérique, is eigenlijk een soort veredeld plantsoen, danwel klein parkje. Je kunt er onder de grond naar toe lopen (via de metro of het congrescentrum ernaast), maar er rijden vooral dag en nacht duizenden auto's langs.
En het schrikt de konijnen niet af.
Ze lopen, rennen, eten en paren met hun flaporen omhoog, terwijl er omheen door die duizenden auto's wordt gereden en getoeterd, terwijl de uitlaatgassen zich ophopen en terwijl het een hels kabaal is.
Alsof er niks aan de hand is dwarrelen de beestjes samen over het gras en onder de boompjes. Ze hebben uitzicht op de Arc de Triomphe en op La Défense. Plaatselijk wordt al gefluisterd dat de familie van Bugs Bunny definitief zijn intrek heeft genomen in Parijs. Anderen pleiten er juist weer voor een konijnenjacht te organiseren op de rotonde.
Pas op: als je konijnen gaat kijken vanuit de auto en rijdend bij Porte Maillot, blijf ook voor je kijken....
___

GOED: Dankzij het bedrijf Videoscopie zijn de konijnen nu vereeuwigd.
FOUT: Alleen de aanleiding is spijtig: er zouden plannen zijn de konijnenkolonie uit te roeien. Hier kunt u stemmen of de beestjes moeten blijven of niet.
___

dinsdag 24 november 2009

Lampjes, etalages en ijsbanen

Jawel, de lampjes branden weer!
Actrice Charlotte Gainsbourg mocht dit jaar de knop indrukken, waarna zo'n 400 bomen op de Champs-Élysées in een prachtige gloed werden gezet.




Ik geef het toe: het blijft een mooi gezicht.
En het is een mooie aanleiding om je nog even te wijzen op de andere Kerstbezienswaardigheden in de stad.
Waar zie je Kerst terug in Parijs?
Een overzicht, met adressen en tijden, vind je hier.
De aanraders:
Moet ik u nog vertellen over de beroemde en bewegende etalages van warenhuizen Printemps en Galeries Lafayette? Nee, ik denk het niet. Maar ga er toch ('s avonds) even kijken.
Verder kan je vanaf de 18e december schaatsen bij het stadhuis en achter de Tour Montparnasse - schaatsen zijn er te huur.
Er staan verspreid over de stad ouderwetse draaimolens - vanaf 19 december gratis voor kinderen.
Een laatste tip: de Kerstmarkten. Ik vind zelf die op Place Saint Sulpice altijd leuk, door de glühwein en de omgeving. Maar die in La Défense is ook aan aanrader. Geen voor de hand liggende plek, maar daarom juist bijzonder met z'n 250 chalets tussen de wolkenkrabbers!

___


GOED: Op de Champs-Élysées staan ook weer honderden Kerststallen, wat de avenue een sfeervolle aanblik geeft....
FOUT: ... alleen wordt er echt van alles verkocht. Wat doen lampekappen en basketballpetten in een Kerstchalet?
___

maandag 23 november 2009

De nacht in Parijs

Stel, je komt 's avonds laat in je hotel aan en je wilt nog uit.
Hoe en waar vind je dan de leukste en beste restaurants, bars, cafés en nachtclubs in de buurt van je hotel?
Of: je hebt een vakantie geboekt in Parijs en bent gek op de blues of op jaren 80-disco. Maar waar spelen ze de blues in de Franse hoofdstad, en waar kan je die Travolta-pasjes nog eens laten zien zonder dat iedereen gaat lachen?
Het antwoord is Paris Nightlife, een website opgezet door de gemeente en de branchevereniging van nachtelijke uitgaansgelegenheden.
Op de site vind je (bijna) alles wat er beweegt als het donker is in Parijs: van cabarets met dansende dames tot feestende boten op de Seine. En: ook in het Engels.
Een snelle blik leert me bijvoorbeeld dat er in de Social Club aanstaande zaterdag (vanaf 23 uur) een Tiger Sushi Party is. En als ik het 6e arrondissement kies en klik op 'discotheken', vind ik er drie: Le Pousse au Crime, Les Quatre Vents en Club Zed.
Het grappige is dat de lancering van de website komt op het moment dat artiesten en club-eigenaars aan de noodrem trekken: volgens hen is het Parijse nachtleven aan het doodbloeden door overdreven Franse regelgeving in verband met zaken als geluidsoverlast.
Ik zou zeggen: kijk op de site, test 'm uit en zie wie er gelijk heeft!
___

GOED: Paris Nightlife is een pima hulpmiddel om de weg te vinden in nachtelijk Parijs. Maar uiteindelijk komt het bij stappen en uitgaan toch vooral aan op eigen smaak.
FOUT: De site is al gelanceerd terwijl nog niet alle functies optimaal werken. Dat er maar drie discotheken zouden zijn in het 6e is natuurlijk kul.
___

vrijdag 20 november 2009

Achter Bastille (3 en slot)

De laatste straat dan, om het rondje achter Place de la Bastille compleet te maken.
Vanuit de Rue de Charonne kan je linksaf slaan: de Rue de Lappe in. En daar gebeurt het - althans 's avonds en 's nachts. Want de Rue de Lappe is één van dé uitgaansstraten van Parijs.
Cafés, cafés en nog eens cafés, van begin tot eind.
Vanaf een uur of 10 of 11 's avonds loopt de straat vol, raken bars en restaurants (ja, daar zijn er ook een paar van) vol, raakt de straat vol. Geen auto die er meer door kan.
(Je begrijpt het: de foto hierboven nam ik overdag)
Rokende tieners staan dan voor de deur van The Hide Out (nr. 25), iets ouder publiek zit in het moderne l'Infini (nr 14). De Bar des Ferrailleurs (nr. 18) heeft een prachtige houten gevel, Café 66 (nr. 8) is er voor het TexMex-eten.
Wie aan de waterpijp wil kan terecht bij de Bazar Egyptien (nr. 29), wie goedkoop onderdak zoekt, zit goed bij café-bar-bistrot-hotel Les Sans Culottes (nr. 27, vanaf 61 euro per nacht; 300 euro per week).
Toch is de Rue de Lappe niet altijd zo'n kroegentochtstraat geweest. Eeuwen geleden zaten er alleen ambachtslieden voor de meubel- en metaalindustrie. In de 19e eeuw waren het de "emigranten" uit de Auvergne die er met hun danszalen begonnen.
En dat waren de voorlopers van de huidige cafés waar nog regelmatig live muziek te horen is.
Le Balajo (op nr. 9) is eigenlijk de enige bar waar de geschiedenis van weleer nog een beetje nagalmt. De zaak werd geopend in de jaren 30, schrijver Louis Ferdinand Céline was er toen vaste klant, en na de oorlog waren de gloriedagen met gasten als Edith Piaf, Rita Hayworth en Sophia Loren.

___

GOED: Wie de drie straten doorloopt die ik in de laatste drie bijdragen beschreef, ziet het Parijs van de dag, de avond en de nacht.
FOUT: Maar dat bedenk ik me pas nu ik ze alle drie heb geschreven...
___

dinsdag 17 november 2009

Achter Bastille (2)

Haaks op de Rue du Faubourg Saint-Antoine ligt de Rue de Charonne: ook al een aanrader in de wijk achter Place de la Bastille.
Maar om een andere reden. Rue de Charfonne, ça bouge! Hier borrelt het!
Je ziet het al aan het begin. Kapperszaak Toni & Guy, de versleten spijkerbroeken van RWD en de dameskleren van La Fée Maraboutée: drie hippe adressen vlak bij elkaar.
Maar ook verderop is het zichtbaar. De cafés en hun terrassen in de Rue de Charonne zijn vaste hangplaatsen - in de goede zin van het woord - voor Parijse jongeren.
Bar Chimène (op nr. 25) en ernaast Café Charonne, Café Morro (op nr. 31) en weer wat verder Pause Café: hier zitten en roken en drinken de teeners en tweeners van Parijs tot laat in de nacht.
In de buurt van de cafés liggen ook een paar jonge kledingzaken die de Rue de Charonne tot een bruisend geheel maken voor en van jonge Parijzenaars: Almost Famous (op nr. 33) en French Trotters (op nr. 32) bijvoorbeeld.
En als u er toch loopt: kijk op nummer 26 even de Passage de l'Homme binnen. Ik weet niet of de "huishond" er nog steeds ligt, maar dit is een mooi straatje/steegje!
Wie nog verder wil, stuit verderop in de straat op een Baskische bar, cq restaurant: Le Petit Baïona (op nr. 90) die curieus genoeg in het teken staat van de rugby.
,,Voor goedkope drankjes, extreem lekkere cocktails en lekker en goed eten'', vertelde Gerdine die in de straat woont en het dus kan weten. Als je in de bar een groepje jonge dames hilarisch ziet raden welke kleur de kurk heeft (ik verzin het niet zelf!), dan is dat Gerdine met huisgenoten: wie de kleur goed raadt, wint een fles.
___

GOED: Net voorbij Bar Chimène liggen ook twee goed gesorteerde stripwinkels.
FOUT: In de Rue de Charonne ligt ook een Feng Shui Design School... Feng Shui, bestaat dat nog?
___

maandag 16 november 2009

Achter Bastille (1)

Ik ben gek op de Rue du Faubourg Saint-Antoine.
Het staat er altijd vol met auto's, het stinkt er naar uitlaatgassen en er is geen toeristenwinkel te bekennen.
Kortom: precies zo'n drukke straat als elke wereldstad 'm hoort te hebben - maar dan toch klein en intiem.
Want (1) er is echt van alles te vinden, van de lingerie van Darjeeling tot de koffie van Starbucks en van de vele sushishops tot interieurwinkel Habitat. Kortom: hier winkelen Parijzenaars.
Maar (2) de straat is ook bezaaid met binnenplaatsjes, steegjes en verscholen straatjes.
Loop bijvoorbeeld eens door de poort op nummer 56: ineens sta je op een klein pleintje, met kasseien en bomen en hoor je overal vogels fluiten. Een oase.
Achter de metershoge houten poort op nummer 74 gaat juist weer een fors plein schuil, waar nu allemaal jonge bedrijfjes zitten (in prachtige opgeknapte panden - zie foto), maar waar vroeger een fabriek stond: zie de enorme schoorsteen aan het eind van het plein.
En zo zijn ze overal, steegjes, straatjes en hofjes: van de meubelmakers in de Passage du Chantier (ingang naast nummer 68 - het kantoor van toparchitect Jean-Michel Wilmotte), tot de huizen en kantoortjes in de Cour des Shadoks, op nummer 71.
Nog wat speciale adressen dan: één van de lekkerste stokbroden van Parijs vind je bij Aux Castelblangeois, op nummer 104 (ook goed voor taartjes en broodjes). In de zijstraat Rue Trousseau (nummer 6) vind je de jeugdherberg Bastille Hostel: slapen vanaf 17 euro per nacht voor jongeren tot 25 jaar. Op nummer 77 (terug in Faubourg Saint-Antoine) is uitgever Autrement gevestigd, met een mooie boekwinkel en leuke gloednieuwe kunstgalerie.
En in café l'Appart, op nummer 164, zit je op felgekleurde oude meubelstukken, maar moet je vooral ook even naar boven: het ziet er vervallen uit, je zit er in kamers als in een ... appartement (jawel, vandaar de naam), maar het toilet is er ook echt in de badkamer - inclusief ligbad.

___

GOED: De Rue du Faubourg Saint-Antoine is een ellenlange straat waar je gerust een dag voor uit kunt trekken.
FOUT: Ik ben hierboven vergeten om één van de leukste café-restaurants van Parijs te noemen: Barrio Latino. Wat geheel onterecht is, dus bij deze: op nummer 46-48.
___

vrijdag 13 november 2009

De tips van Denis Saverot


Het is me nog niet vaak overkomen dat ik iemand zo'n vurig pleidooi heb horen houden voor het drinken van wijn.
Denis Saverot, hoofdredacteur van La Revue du Vin de France, is - je begreep het al - een enorme specialist wat betreft wijnen èn fervent voorstander van de consumptie ervan.
Dus daar gingen we maar eens mee aan tafel zitten. Om precies te zijn: bij Le Rouge et Le Verre.
Saverot mocht kiezen wat er op tafel kwam, het was tegen half zes. ,,Ideaal voor een apéro'', aldus de kenner. Dus kwam er champagne op tafel.
Mij hoor je niet klagen. When in Rome, act like the Romans, staat op mijn Franse inburgeringscontract.
Afijn: Le Rouge et le Verre is de ideale plek voor iedereen die van een fijn glas wijn houdt.
Het is eigenlijk een wijnwinkel, de zaak is afgeladen met flessen, kistjes en dozen en daartussen staan dan een paar houten tafeltjes op een uitgesleten houten vloer. Je kunt er lunchen en vooral ook aan het begin van de avond neerstrijken voor een plankje kaas danwel vleeswaren met een goed glas.
Maar waar wil Saverot ons nog meer naar toe sturen, als we op zoek zijn naar de beste plaats om een glas goede wijn te drinken in Parijs?
,,Als je een traditioneel adres wilt, maar wel met de beste kwaliteit, dan moet je naar Cave Legrand.'' Het is waar: Legrand is een begrip. Het is een winkel en 'bar' tegelijk, gevestigd in een historisch pand, waar je elke dag van 12 tot 19 uur kunt aanschuiven.
,,Als je een moderne omgeving wilt is Lavinia natuurlijk hèt adres'', vervolgt Saverot. We noemden de zaak al eerder: wijnwinkel Lavinia is een walhalla voor fijnproevers met duizenden soorten wijn in een soort wijnwarenhuis over drie verdiepingen. En met proef- en drinkmogelijkheden.
Tot slot: Caves Petrissans. ,,Het is een restaurant, geweldige kwaliteit, al 100 jaar in bezit van dezelfde familie.'' Maar dan wel een restaurant met een ongekend groot wijnaanbod. ,,Als je aan de bar aanschuift, kan je er altijd een goed glas bestellen. Noem mijn naam maar.''

___

GOED: Saverot schreef een geweldig boek over Fransen en hun wijnen: In Vino Satanas. Eén van zijn conclusies (ruw samengevat dan): De Fransen drinken te weinig.
FOUT: In Parijs is dus nauwelijks een wijnbar te ontdekken die goed is én modern. We moeten het voorlopig maar doen met kroegachtige adressen óf warenhuis Lavinia.

___

Le Rouge et le Verre, 8 Rue Maubeuge
Cave Legrand Filles et Fils, 1 Rue de la Banque
Lavinia, 3 boulevard de la Madeleine
Caves Petrissans, 30bis Avenue Niel

dinsdag 10 november 2009

Shoppen als een VIP

Bij de grote warenhuizen aan de Boulevard Haussmann is het alweer kersttijd, met natuurlijk kerstbomen, versieringen en de - internatinaal beroemde - prachtige etalages.
Maar er gaat meer gebeuren.
Aanstaande donderdag verschijnt er een 'nieuwe' Printemps. De buitengevels zijn gerenoveerd en het interieur is flink onder handen genomen.
De centrale liften zijn verwijderd om twee atriums te creëren middenin het warenhuis - wat voor veel licht zorgt.
Maar het allerbelangrijkste: de klant, en vooral de klant die veel besteedt, krijgt meer aandacht. Naast de VIP-lounge, zes privé-kleedkamers en de voituriers, wordt het personeel beter getraind in - jawel - klantvriendelijk optreden.
,,Tot nu toe werd nauwelijks aandacht besteed aan de werkwijze van de verkoper'', aldus topman Paolo De Cesare van Printemps.
Waarvan acte.
En ook 'buurvrouw' Galeries Lafayette heeft de koopkrachtige klant ontdekt. Het warenhuis was tot op heden iets minder luxe dan Printemps en bijvoorbeeld Le Bon Marché, maar het assortiment aan luxe-services wordt uitgebreid, en er komt ook een speciale afdeling voor speciale klanten, nu al de "VIP-hoek" genoemd.
Daar kunnen privé modeshows worden georganiseerd en kunnen bijeenkomsten worden belegd van luxemerken met - een kleine groep streng geselecteerde - klanten. De opening van de VIP-hoek is voorzien voor 2010.
___
GOED: Wie veel betaalt hoort daar ook veel voor terug te krijgen, toch? Een klantvriendelijke behandeling is wel het minste!
FOUT: Bij Lafayette gaan ze wel weer èrg ver: de VIP's mogen via de zij-ingang naar binnen, Rue Tronchet, waar desgewenst een gastvrouw, een tassendrager en een "shopping assistant" klaar staan.
___
Printemps, 64 Boulevard Haussmann
Galeries Lafayette, 40 Boulevard Hausmann

zondag 8 november 2009

De fiets en het toilet

Op bijna elke straathoek van Parijs zie je zijn werk, op nog eens 400 andere plaatsen in de stad liet hij ook zijn sporen na.
Welke ontwerper kan zich op zo'n CV beroepen?
Patrick Jouin, designer uit de school van Philippe Starck.
Wat betreft die straathoeken: de fietsenstallingen van Vélib zijn door hem ontworpen.
Wat betreft die 400 andere plaatsen: Jouin is verantwoordelijk voor de jongste generatie openbare toiletten in Parijs (foto).
Jouin (geboren 1967) lijkt daarmee een designer van uitersten. Want naast deze openbare en alledaagse kunststukjes is hij ook verantwoordelijk voor de exclusieve interieurs van onder meer de Van Cleef & Arpels winkel aan Place Vendôme en van het sterrenrestaurant van Alain Ducasse in hotel Plaza Athénée. Een ander recent werk: restaurant Jules Verne op de Eiffeltoren, jazeker: ook al van Ducasse.
Jouin is met die uitersten absoluut één van de meest veelzijdige hedendaagse Franse ontwerpers. ,,Je mag jezelf niet gaan herhalen, dat betekent dat je je verveelt'', zei hij zelf ooit. Dus maakte hij bijvoorbeeld ook een licht-geluid-installatie voor mensen met slaapproblemen.
En schiep hij in een museum met dj Krikor een geheel nieuwe sprookje rond het Blauwbaard-verhaal.

___
GOED: Een vermaarde architect wiens werk op elke straathoek is te zien in Parijs!
FOUT: Zijn opmerking "soms kan je beter een goed iemand voor de verlichting inhuren dan een designer"!
___

dinsdag 3 november 2009

Design in een oud theater

De winkel ziet eruit als, euh, de futuristische entreehal van een oud theater.
En dat is het ook.
Silvera heeft dit jaar een nieuwe interieurwinkel geopend in het voormalige Théâtre de l'Empire. Het is al de vijfde zaak van ze in Parijs (en ze hebben een 'hoekje' in Lafayette), maar dit is dan ook wel een hele mooie. Toparchitect Patrick Jouin (daarover binnenkort meer...) werd voor de inrichting ingeschakeld.
De plafonds zijn extreem hoog, het interieur is fel gekleurd, de vitrines (binnen!) zijn redelijk spectaculair en natuurlijk: het aanbod is van hoge kwaliteit.
Stoelen van Rietveld en Maarten Baas, ligbanken van het Italiaanse Moroso, de picknicktafel van Dirk Wynants, noem maar op.
Kortom: de winkel èn wat er in staat, het is een belevenis.
___

GOED: Zelfs het kindermeubilair van ontwerpster Ineke Hans is hier te vinden.
NOG BETER: Design ja, maar duur: niet altijd. Silvera heeft al producten vanaf 5 euro.
___

Silvera, 41 Avenue de Wagram

maandag 2 november 2009

Een nieuw behangetje en méér

Twee hotels in Parijs zijn recentelijk flink onder handen genomen en zijn er ook weer zeer fraai uit tevoorschijn gekomen - allebei op hun geheel eigen manier.
Je hoeft nog net geen pruik op maar als je van de 18e eeuw houdt, is Hôtel Caron de Beaumarchais het juiste adres voor je. Bij binnenkomst tref je een lobby aan, gevuld met authentiek ruim 200 jaar oud meubilair (maar in goede staat - wees gerust), en in de kamers zetten kroonluchters en gedrapeerde gordijnen de (klassieke) toon.
Iets verderop in de straat woonde Charles Baudelaire aan het eind van de 18e eeuw en dat pand is de inspiratiebron geweest voor het hotel.
Kamers vanaf 130 euro, wat geen slechte prijs is voor zo'n verzorgd adres in het hart van de stad, aan de rand van de Marais.
Dan Hôtel Recamier (foto), schuin naast de Saint Sulpice kerk.
Het was altijd al één van mijn favoriete adresjes, zo midden in bruisend Parijs en tegelijk in een rustig hoekje. Maar na de renovatie is het interieur ook nog eens flink opgeknapt - en met succes. Recamier is klassiek en eigentijds tegelijk, zeer verzorgd, met stijlvolle kamers en met een zeer charmant ontbijtzaaltje en binnentuintje. En met een prijskaartje natuurlijk: kamers vanaf 250 euro.
___


GOED: In een tijd als deze een hotel renoveren, dat getuigt van moed.
FOUT: Nou maar hopen dat ze de crisis overleven en er nog zijn als de economie (en het toerisme) weer aantrekt.

___

Hôtel Caron de Beaumarchais, 12 Rue Vieille-du-Temple
Hôtel Recamier, 3bis, Place Saint Sulpice

Metrokaartjes op het graf

Nog niet zo lang geleden schreef ik hier dat er op de fraaie (en ondergewaardeerde!) begraafplaats Montparnasse metrokaartjes worden achtergelaten op het marmer van Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir.
Waarom? - vroeg ik me toen af.
De Vlaamse Frederiek Vermeulen - zelf woonachtig in Parijs - weet het antwoord en meldde het op zijn eigen blog.
In een notedop: Sartre zou ooit op zo'n kaartje een filosofische bespiegeling hebben gekrabbeld die schijnbaar de opmaat vormde voor zijn theorievorming over het cogito.
Afijn: Frederiek Vermeulen, dank!

vrijdag 30 oktober 2009

Op hakken door Parijs

Ik heb het geprobeerd, maar helaas: ik mocht niet binnen.
,,We laten geen mannen toe omdat sommige verlegen leerlingen daardoor geïntimideerd kunnen raken'', mailde organisatrice Marine me.
Ik heb het dus over de Talons Academy - een soort Hakken Hogeschool in Parijs.
Vrouwen kunnen er les nemen in het lopen op hakken. Geen overbodige luxe in de stad waar hakken damesschoeisel nummer één lijken.
Afijn, gelukkig zijn er mijn vrouwelijke collega's die wel mee op les mochten en verslag uitbrachten.
De les van één uur à 10 euro begint met proeflopen langs een rode lijn. En waar? In een porceleinwinkel!
Goed, eerst werd gelopen met platte schoenen maar daarna op palen of paaltjes. ,,Niet omlaag kijken!'' was één van de hilarische opmerkingen die werd geroepen.
Je krijgt dus advies over houding en stappen èn je wordt gefilmd om jezelf terug te zien.
Ook komt er na de eerste lijntjes lopen een 'handicap' bij: op hakke lopen en dan ook nog behangen met tasjes van het shoppen...
Het schijnt er, kortom, erg gezellig aan toe te gaan, mèt hapjes en drankjes.
___

GOED: De essentie, hoorde ik, van het met hakken lopen: draaien met je heupen, blik recht vooruit, schouders naar achteren.
FOUT: Maar dat heb ik natuurlijk alleen uit tweede hand.
___
Talons Academy, eerst volgende lessen: 8 november en 11 november. Women only.
Info of aanmelden: info@talonsacademy.fr

donderdag 29 oktober 2009

De drie grote chansonniers

Ze worden wel de drie grootsten genoemd van het Franse lied - in vervlogen maar niet vergeten tijden, dan.
Georges Brassens, Jacques Brel en Leo Ferré - in 1969 ooit verenigd voor een gemeenschappelijk interview.
Ferré heeft nu - eindelijk - zijn eerbetoon gekregen in Parijs.




Het gemeentebestuur heeft besloten een plantsoen naar hem te vernoemen.
Ja inderdaad, een plantsoen, niet meer.
Er ligt een vijvertje, er staat wat jonge aanplant en er is een gekleurd hekje omheen gezet.
That's it. So far voor het eerbetoon.
Het is typerend.
Ferré , Brassens en Brel zijn terecht tot de allergrootste vertolkers van het Franse chanson bestempeld.
En wat gebeurt er? Ferré heeft nu een tuintje, van Brel is geen enkel spoor dat ook maar lijkt op een eerbetoon te vinden in Parijs, en Brassens die mag het gelukkig nog doen met een fatsoenlijk park.

___

FOUT: Duizend vierkante meter, verstopt tussen flats. Tsja.
___

Jardin Leo Ferré, hoek Rue Crozatier en Passage Brûlon
Parc Georges Brassens, 2 Place Jacques Marette

dinsdag 27 oktober 2009

De tips van Inès de la Fressange

Oktober was ab-so-luut de maand van Inès de la Fressange!
Afgelopen week sierde het voormalige topmodel (Chanel) de cover van Paris Match en kort daarvoor was ze door lezers van Le Figaro al uitgeroepen tot 'meest Parijse Parisienne'.
Need I say more?
Dus zijn we razendnieuwsgierig hoe je dat nou doet, een echte Parisienne worden!
Eeerst de kleren. Die koopt ze bij Isabel Marant: ,,Dit zijn exact de kleren waarmee Parisiennes zich kleden. Kwaliteit, niet extreem duur en net zo comfortabel als een spijkerbroek."
Een tweede halte: Soeur, net als Marant in Saint-Germain des Prés. Ooit was het een kinderkledingzaak maar volgens De Fressange nu zeer geschikt voor dames. ,,Voor de echte Parisienne, die durft.''
Voor het eten heeft ze twee leuke adressen die haaks op elkaar staan. Bij Hand (Have A Nice Day), vlakbij het Louvre, krijg je het beste Amerikaanse ontbijt, aldus De Fressange, terwijl je bij het Zweeds Cultureel Instituut in de Marais de perfecte "light lunch" (haring, worteltaart) krijgt.
Een glaasje en een hapje is ook erg ladylike te doen in Parijs bij Café Charlot, eveneens in de Marais, aldus De Fressange: hier zit "Miss Arty" met een Vogue en een taartje. Het is als Café du Flore, maar dan voor de generatie 2009.

___

GOED: De 52-jarige Inès eindigde dus met bijna 30 procent van de stemmen op de eerste plaats in de ranglijst van echte Parisiennes.
FOUT: Presidentsvrouw Carla Bruni-Sarkozy kwam niet verder dan een vijfde plaats met nog geen 9 procent van de stemmen... maar ja, van Italiaanse afkomst hè.
___

Isabel Marant, 1 Rue Jacob
Soeur, 88 Rue Bonaparte
Hand, 39 Rue de Richelieu
Institut Suédois, 11 Rue Payenne
Café Charlot, 38 Rue de Bretagne

zondag 25 oktober 2009

De KGB in Parijs!


Als er één restaurant is dat nu buzz veroorzaakt in Parijs, dan is het wel KGB.
Voluit: Kitchen Galerie Bis.
Want KGB is het kleine zusje van Ze Kitchen Galerie.
En Ze Kitchen Galerie is natuurlijk het gelauwerde restaurant van topkok William Ledeuil - in Parijs en omstreken een hotshot en onderscheiden met één Michelinster.
Maar goed, KGB dus. Ledeuil opende zijn 'Bis' een paar weken geleden, zette er zijn sous-chef Yariv Berrebi achter het fornuis en hij zag dat het goed kwam: de eerste recensies zijn zeer lovend.
Het eten is modern Frans met een zwaar Aziatisch accent (auberginecannelloni op z'n Japans) en soms gedurfd (cappuccino van aarbeiden/pistache/wasabi).
Het interieur is licht, modern, kleurrijk en ook nog behangen met moderne kunst. Waar hebben we dat eerder gezien? Inderdaad: KGB is niet alleen het kleine zusje, maar ook het veelbelovende (bijna tweeling)zusje van Ze Kitchen Galerie.
Hoofdgerechten vanaf een euro of 25, lunchmenu's vanaf 27 euro.
___

GOED: De enorme keus aan wijnen die per glas kunnen worden besteld.
OOK GOED: Ledeuil heeft van KGB niet alleen een annex gemaakt waar zijn naam aan hangt. Kwaliteit staat voorop.

___

KGB, 25 Rue des Grands Augustins

vrijdag 23 oktober 2009

Een verlichte verjaardag

IJzersterk en 120 jaar oud.
Da's dus de Eiffeltoren. En ter gelegenheid van die verjaardag is de Oude Dame in een nieuw jasje gestoken.
Elke avond, om 20, 21, 22 en 23 uur, volgt een kleurrijk lichtspektakel op de toren, na de gebruikelijke twinkeling op het hele uur - en dat tot 31 december.


___

FOUT: De richtlijn van dit weblog is: voor iedereen die de Eiffeltoren nou wel heeft gezien...
GOED: ... maar deze lichtshow had u toch nog niet gezien?

___

donderdag 22 oktober 2009

Slapen onder de 100 euro

Stap het hipste café van Parijs binnen, ga eten in het nieuwste restaurant, en wat gebeurt er?
Twee tafels verderop zitten Amerikanen! Altijd weer.
Als geen ander weten Amerikanen razendsnel de leukste plekjes in het buitenland te ontdekken. Niet alleen hier in Parijs, maar overal van Hong Kong tot Montevideo: ze weten precies waar ze moeten zijn.
Het zullen hun goede reisgidsen zijn.
Maar er is volgens mij ook een mond-op-mond-reclame-cultuur: de kennis van de één wordt makkelijk gedeeld met de ander.
Zo publiceerde de New York Times kort geleden de beste tips die lezers gaven voor hotels in Parijs onder de 150 dollar, dus zeg maar tot 100 euro.
De hele lijst (nou ja, 10 adressen) vindt u hier, maar de leukste noem ik vast.
Twee ervan liggen in de Marais, dus dat is een goed begin.
Hôtel Jeanne d'Arc: charmant aan de buitenkant, schoon en ‘gezellig’ van binnen, een spectaculaire spiegel in de lobby, aardig personeel, bijna naast Place des Vosges en: vanaf 90 euro per nacht voor twee personen.
Iets verderop ligt het Hôtel du 7e Art: voor iedereen geschikt, maar vooral voor de filmliefhebbers natuurlijk. Bij binnenkomst wordt je al overweldigd door (oude) filmaffiches, maar dat gaat door tot in de kamers. Het is er charmant en klein en het personeel is vriendelijk. Vanaf 95 euro voor twee personen.
Aan de andere kant van Place de la Bastille ligt Hôtel des Arts Bastille. Eenvoudige kamers, een overwegend oranje gekleurde lobby (erg seventies, zullen we maar zeggen). Maar twee grote voordelen: prijzen vanaf 62 euro (bij boeken via internet) en de lokatie: op de hoek van de erg hippe Rue de Charonne.
Tot slot: Hôtel Tiquetonne. Het ligt in de drukke winkel- en uitgaansbuurt rond Les Halles, maar schijnt redelijk stil te zijn (behalve op de bovenste verdieping waar nog geen dubbel glas is). Eenvoudig, schoon en: kamers vanaf 55 euro, wat opmerkelijk goedkoop is voor deze wijk.

___


GOED: Thank you Americans, for sharing...
FOUT: ... but is there still something we can hide from you?

___

Hôtel Jeanne d'Arc, 3 Rue de Jarente
Hôtel du 7e Art, 20 Rue Saint Paul
Hôtel des Arts Bastille, 2 Rue Godefroy Cavaignac
Hôtel Tiquetonne, 6 Rue Tiquetonne

woensdag 21 oktober 2009

Geluid, beeld en lucht...in Pompidou

Toen ik deze haarborstel zag, was ik meteen verkocht.
Het kunstwerk van het Berlijnse duo Bless is te zien in het Centre Pompidou – en wel op een geheel nieuw festival, met de originele naam Le Nouveau Festival.
Moderne kunst in al z’n uitingsvormen, en dat vijf weken lang, startend: vandaag!
,,A non-stop research lab into today’s creation’’, schrijft het museum zelf.
Dat betekent dat er tot in november echt van alles te zien (en horen) is, van theater tot schilderkunst, van debatten tot concerten - en alles wat die kunstuitingen vermengd.
Beeldend kunstenaar Davide Balula is een mooi voorbeeld van die mengeling. Hij maakt installaties waarbij wetenschap, geluid, beeld en lucht samengaan. En met humor, zie zijn website.
Ook de Belgen Olive Martin (voordracht) en Eric Duyckaerts (performance) zullen aanwezig of te zien zijn, en van de Nederlander Folkert de Jong is een beeldhouwwerk te zien.
Het complete programma, van dag tot dag, vindt u hier.
___


GOED: Wie verrast wil worden door hedendaagse internationale kunst is op dit festival op de juiste plaats.
FOUT: Maar het aanbod is zo groot dat het voor de buitenstaander al snel duizelt… Centre Pompidou had met enig logisch gidswerk een helpende hand kunnen bieden.

___

Le Nouveau festival, Centre Pompidou, tot 23 november

dinsdag 20 oktober 2009

Mr. Smith goes vintage

Van buiten ziet het er uit als, euh..., een soort vervallen café.
En van binnen is het erg, euh..., vintage!
Paul Smith opende eerder dit jaar een nieuwe winkel in Parijs die in alles "anti" uitstraalt.
Het is alles behalve een concept store, laat staan een mega store. Het is hier piepklein.
Er is geen hippe architect in de arm genomen, in tegendeel: het interieur is nog exact zoals het decennia geleden was. Dus de muren zijn ruw, de vloeren ouderwets betegeld en de deuren en kozijnen lijken de bouwkeuring maar net door te zijn gekomen. ,,Ik wilde niets aan het interieur veranderen!'', zei Smith apetrots bij de opening. De staat van verval was juist de charme.
De winkel, Tourrette geheten, was in de vorige eeuw een beroemde bistrot en daarna een beroemd café, ook Tourrette geheten, waar naar verluidt Edith Piaf en Serge Gainsbourg kwamen.
En nu heeft Smith er schoenen en sieraden, damesmode en snuisterijen uitgestald. Dat is natuurlijk al de moeite waard, maar de combinatie van Smith en zo'n jaren 30-interieur is ook best een bezoek waard.
___

GOED: Vroeger Piaf en Gainsbourg, nu schijnen Isabelle Adjani en Catherine Deneuve vaste klanten te zijn.
FOUT: Er heeft dus wel een architectenbureau meegewerkt aan de nieuwe winkel: maar wat hebben die gedaan? Alleen nieuwe schroefjes ingedraaid?
___
Tourrette, 70 Rue de Grenelle

vrijdag 16 oktober 2009

Taartjes eten!

Om 4 uur 's middags is het goûter-tijd!
Dan snoep je wat, eet je een tussendoortje, zodat je buik niet gaat knorren voor je 's avonds laat aan tafel schuift.
Een goûter kan van alles zijn: chocola, een crêpe, een taartje. En die laatste categorie is bij velen veruit favoriet...
Dus waar koop je in Parijs het beste taartjes-tussendoortje, zo tegen het eind van de middag?
Mijn collega's van La Parisienne deden er "onderzoek" naar - veldonderzoek, mag ik hopen.
Ik noem een paar van hun favoriete adressen.
De beste tarte tatin koop je in Oost-Parijs, bij Blé Sucré - een bakker die ook bekend staat om z'n fantastische madeleines en pains au chocolat.
De beste cheesecake ligt op je te wachten bij Pâtisserie Secco, tussen de Eiffeltoren en Invalides. Deze banketbakker werd kort geleden ook al door dagblad Le Figaro uitgeroepen tot één van de beste van Parijs.
De beste réligieuse tot slot, de Franse variant van de moorkop zullen we maar zeggen, die wordt verkocht bij Des gâteaux et du pain, in de wijk Montparnasse. De réligieuse is zelfs voor ongelovigen een hemelse ervaring, schreef La Parisienne.
____
GOED: Geloof het of niet, maar Ladurée en Pierre Hermé stonden ook weer in dit lijstje met beste adressen....
FOUT: ... maar ik kan ze toch niet blijven noemen?
____

Blé Sucré, 7 Rue Antoine-Vollon
Pâtisserie Secco, 20 Rue Jean Nicot
Des gâteaux et du pain, 63 Boulevard Pasteur

woensdag 14 oktober 2009

Soulages in Pompidou

Pierre Soulages wordt in Frankrijk gezien als een van de grootste hedendaagse en nog levende kunstenaars. De 89-jarige schilder verdiende daarom weer eens een mooie overzichtstentoonstelling - en die is er nu, in het Centre Pompidou.
Soulages mag dan op leeftijd zijn, zijn stijl is geheel eigentijds: hij schildert 100 procent abstract, er gaat geen figuratieve gedachte achter schuil. De bezoeker mag, en moet zelfs, zelf maar bedenken wat hij ziet of wil zien.
The beauty is in the eye of the beholder, zoiets.
Het Centre Pompidou heeft vooral gekozen voor zijn naoorlogse kunst. En die is, zoals we weten, zwart, zwart en nog eens zwart.
,,Zwart interesseert me vooral vanwege de verhouding ervan tot andere kleuren’’, zei Soulages over zijn voorkeur. ,,Zelfs een donkere kleur kan oplichten. En zwart maakt wit intenser.’’
En die twee processen zijn op de tentoonstelling goed te zien. De volledig zwarte schilderijen krijgen een extra dimensie, een kleur zelfs, door de belichting ervan.
En de schilderijen waar behalve zwart ook wit in zit, geven het wit iets verborgens, alsof iets schuil gaat achter het zwart.

___

GOED: Voorafgaand aan de opening van de tentoonstelling mocht, zoals gewoonlijk, de pers al komen kijken. En wie liep daar ook rond? Soulages zelf, kwiek en geheel in het zwart gekleed.
OOK GOED: Soulages geeft niet één kunstwerk een titel. Nou ja, de titel bestaat elke keer uit de afmetingen van het schilderij en de datum.
___

Centre Pompidou, Soulages, tot 8 maart

Foto: Peinture 324x181, 19 février 2009; Adagp, Paris, 2009

dinsdag 13 oktober 2009

De facelift van L'Acajou

Restaurant L'Acajou van de jonge chef Jean Imbert (24 - afkomstig uit de Bocuse-school) heeft een face-lift ondergaan. Een dubbele face-lift zelfs.
Allereerst is in de keuken nu 'bio' het toverwoord. Alle producten zijn 'verantwoord', en daarmee wordt dan bijvoorbeeld gedoeld op de 'wilde' gambas of het bio-kalfsvlees.
De prijzen zijn soms iets minder verantwoord, maar er staan aantrekkelijke menu's op de kaart, vanaf 28 euro voor de lunch, en het wisselende daggerecht heb je al voor 12 euro op je bord.
Maar ook het interieur is flink opgekalefaterd, en in de goede zin van het woord. Architect Pascal Desprez koos voor mahoniehout, zwart en 'psychedelische' verlichting, waarmee L'Acajou klaar is voor de 21ste eeuw, zullen we maar zeggen. Opvallend zijn de lange tafel met 20 zitplaatsen en de aparte, geheel witte kamer met opvallende damesfoto's....
___
GOED: De bediening schijnt met de face-lift ook aanzienlijk te zijn verbeterd.
FOUT: In een oude recensie las ik namelijk dat een klant vroeg om wat extra brood bij een gerecht, waarna werd gesnauwd: 'als er nog over is, krijg je wat'.
___


L'Acajou, 35 bis Rue La Fontaine

maandag 12 oktober 2009

Slapen in een... eend

We hebben al aardig wat slaapadressen genoemd op dit blog, variërend van boten tot Haussmanniaanse herenhuizen.
Maar het moet gezegd, Parijzenaar Bertrand biedt een bed aan zoals je het niet vaak ziet. Bij hem kan je slapen in een Eend, een 2CV dus.
In een appartement heeft hij de Eend geparkeerd, het dak eraf gehaald en er een (kleine) tweepersoonsmatras ingelegd. Door de voorruit/het open dak kan je tv kijken....
Het appartement biedt in totaal trouwens plaats aan vijf personen.
En voor wie dit leuk vindt: Betrand heeft nog twee appartementen in de aanbieding. Een studio die bijna geheel zilverkleurig is ingericht (ziet er koud uit!) en een studio die multi-gekleurd is - maar dan ook echt van knalpaars tot gifgroen.
___
GOED: In het zilverkleurige appartement hangt een gekleurd onderlichaam uit het plafond - erg grappig. En: de prijzen zijn redelijk (250 euro voor 2 nachten), zeker bij een langer verblijf (520 euro voor 6 nachten).
FOUT: De appartementen liggen aan de noordrand van Parijs, bij de périphérique, dus niet echt dicht bij het centrum - maar de metro stopt in de buurt.
___

vrijdag 9 oktober 2009

Hollandse meesters & Islamitische kunst

Twee exposities gooien in Parijs dezer dagen hoge ogen.
Allereerst heeft het Institut du Monde Arabe een reizende expositie naar Europa gehaald die met 471 kunstwerken een historisch overzicht poogt te geven van de schone kunsten binnen de islam.
Van geschriften tot keramiek, van tapijten tot sieraden.
Je ziet er officiële kunst van het hof, kunst die een link legt met het heilige en kunst die de zinnen prikkelt.
,,Het is islamitische kunst omdat het vocabulaire deels verankerd is in het filosofisch gedachtegoed van de islam'', aldus de samenstellers.
En dan: een hele serie Nederlandse meesters in Parijs. Dat gebeurt ook niet al te vaak.
Dus wie geïnteresseerd is in de Hollandse Gouden Eeuw, in 17e eeuwse kunst, en dat ook eens in een andere omgeving wil zien: haast je naar de Pinacothèque.
'Van Rembrandt tot Vermeer' is de ondertitel van de tentoonstelling, en daar is niets teveel mee gezegd: dankzij de samenwerking met het Rijksmuseum zijn een groot aantal echt Hollandse meesters te zien. Zo'n 60 schilderijen, 30 grafische kunstwerken, een tiental gravures en een tiental objecten laten zien waar die Gouden Eeuw beroemd om werd.
___

GOED: Eigenlijk gaat het in beide gevallen om topkunst uit twee culturen. Mooi om naast elkaar te zien.
FOUT: In het Institut du Monde Arabe kan je ook heerlijke Arabische hapjes (of meer) eten. Waarom in de Pinacothèque geen Hollandse hapjes?!
___

Institut du Monde Arabe, 1 Rue des Fossés Saint-Bernard
Arts de l'Islam, tot 14 maart
La Pinacothèque, 28 Place de la Madeleine
L'Âge dÓr Hollandais, tot 7 februari

woensdag 7 oktober 2009

De tips van Diane Pernet

Laat ik het zo zeggen: je hebt blogueuses de mode, en je hebt blogueuses de mode.
Ik bedoel: er kan er maar een de beste zijn.
En dat is volgens veel kenners Diane Pernet. Het weblog van de van oorsprong Amerikaanse modespecialiste, wordt door alle ontwerpers nauwlettend gevolgd.
Wat Anne Wintour is voor de geschreven pers, is Pernet voor de blogwereld: je kunt niet om haar heen als je geïnteresseerd bent in de mode en meer speciaal: de mode in Parijs.
,,Parijs is dé stad van de mode en kunt er goed leven'', zei ze. ,,Ik woon op twee passen van de Champ-de-Mars en ik ben gek op die wijk, het doet me denken aan West Village in New York waar ik woonde.''
In de buurt loopt ze in het weekend altijd naar de biologische markt op de Avenue du Président Wilson (zaterdag van 7:00 tot 15:00). ,,Ik jaag er op groenten en fruit voor mijn eigen huisgemaakte soep.''
Natuurlijk struint Pernet dezer dagen de modeshows af. En na afloop is het goed (thee) drinken en lekkers eten, verzekert ze, bij theesalon Les Deux Abeilles, in Saint-Germain des Prés. ,,De limonade met gember is er zalig en de taartjes... no comment.''
Haar "hoofdkwartier" tijdens de défilés is overigens Café Ruc, "vanwege de strategische ligging, tegenover de Carrousel du Louvre.'' Het café-restaurant van de broers-Costes is eenvoudig, prijzig, maar met een goede kwaliteit eten.
Als het om eten gaat is Japans restaurant Yen ook een favoriete bestemming. ,,Noodles met garnalen met groene ijsthee!''

___

GOED: Haar kleding, haar opgestoken haar en haar sluier: het zijn de immer aanwezige handelsmerken van Pernet.
OOK GOED: De zwarte brillen die ze al sinds jaar en dag draagt, koopt ze bij Alain Mikli, verklapte Pernet onlangs.
___

Les Deux Abeilles, 189 Rue de l'Université
Café Ruc, 159 Rue Saint-Honoré
Yen, 22 Rue Saint-Benoît
Alain Mikli, 74 Rue des Saint-Pères

dinsdag 6 oktober 2009

Le Baron is jarig

De beroemdste club/discotheek van Parijs is jarig!
Le Baron bestaat op de kop af vijf jaar.




Nou ja, eigenlijk bestaat de zaak al veel langer. Maar vóór 2004 was het vooral bekend als een 'damesclub', als u begrijpt wat ik bedoel...
In 2004 besloot het vriendenduo Lionel et André (respectievelijk nachtclubber en kunstenaar) de club op te kopen en om te toveren in een paleis(je) waar zij zich zelf thuis zouden voelen.
En dat werd een succes. Le Baron groeide uit tot een instituut waar vooral mooie mensen komen en een unieke sfeer heerst. Björk, MGMT en Kate Moss zijn er vaste klanten, als ze in Parijs zijn. De muziek binnen is niet alleen house, zoals op de beelden hierboven, maar juist heel divers van 80's tot funk en van house tot soul. Een paar recensies/typeringen die ik vond:
,,De mooiste club van Parijs.''
,,Hier staat heel hip Parijs voor de deur.''
,,De sfeer is héél erg Parijsachtig, als een minicabaret.''
,,Mooie vrouwen, goede cocktails en geweldige muziek.''
,,Un ghetto intimiste pour bobos branchés.'' (sorry, die was te mooi om te vertalen...)

___

GOED: Ter gelegenheid van zijn verjaardag brengt Le Baron een compilatie-cd uit van huis-dj Greg Boust: 2 november in de winkel.
FOUT: Le Baron is èrg klein. Als er 100 man binnen zijn, is het vol. En het deurbeleid is zeer vriendelijk maar ook restrictief...
___

Le Baron, 6 Avenue Marceau

vrijdag 2 oktober 2009

Vogue op straat


Het is weer Paris Fashion Week. Oftewel: modeshows voor kenners, vijf sterren hotels belaagd door telelenzen en vip's achter geblindeerde autoramen.
Als je geïnteresseerd bent in de échte shows, die van Dior in de Tuileries of die van Kenzo in het Palais de Tokyo, klik dan even hier voor het volledige programma.
Maar als je gewoon in Parijs bent en mode leuk vindt, loop dan vooral ook even over de Champs-Élysées. Modeblad Vogue heeft er een openluchttentoonstelling ingericht.
Achter elkaar, onder de bomen, zijn de extra grote covers van het tijdschrift te zien, verschenen tussen 1920 en nu. Dus: Catherine Deneuve maar ook Vanessa Paradis. Brigitte Bardot maar ook Linda Evangelista.
Gaat dat zien dus - nog de hele maand oktober.
___
GOED: ,,Een goede cover is er één die ik op tafel laat liggen, waar ik naar blijf kijken, of ie nou goed of slecht verkocht heeft'', aldus hoofdredacteur Carine Roitfeld van Vogue Paris.
FOUT: Voor de Vogue-covers werkten beroemde fotografen als Andy Warhol en Helmut Newton. Jammer dat die nauwelijks aandacht krijgen.
___

donderdag 1 oktober 2009

Nuit Blanche: kunst in het donker

Het is weer tijd voor de jaarlijkse Nuit Blanche!
Dat betekent dat Parijs van zaterdagavond 19 uur tot zondagochtend 7 uur zo'n beetje veranderd in een openluchttheater. Muzikanten, acteurs, kunstenaars: alles en iedereen is die nacht te zien in Parijs.
Om precies te zijn: met name in de wijken Buttes Chaumont (in het noorden), Châtelet-Marais (in het centrum) en Quartier Latin (ten zuiden van het centrum). Nachtelijke kunst in theaters en musea, maar vooral ook op straten, pleinen en in parken.





Hierboven vertelt kunstenaar Hugues Reip over de manier waarop hij straks fantasievolle spookjesfiguren zal laten zweven in de Jardin du Luxembourg. Maar dat is nog maar één voorstelling....
Het complete programma telt 112 pagina's en kunt u hier downloaden, dus bij deze slechts een paar - ik geef het toe: volstrekt willekeurige - aanraders.
In de Grote Moskee van Parijs strijkt de Turkse kunstenaar Sarkis vanaf 21 uur neer in de tuin. Zijn werkt komt er die avond op neer dat er een zachte rozengeur langs het groen waart terwijl muziek van John Cage klinkt en videobeelden worden geprojecteerd.
In de Jardin du Luxembourg gaat de Canadese artiest Michel de Broin vanaf 19 uur zijn eigen sterrenhemel creëren. Naar ik begrijp doet hij dat met 's werelds grootste discobol, die opgehangen tussen de bomen een lichtbundel naar honderden kanten verspreid.
En als we het toch over records hebben: de Duitse Melanie Manchot filmde in een bus in Londen 's werelds langst durende kus (zeggen de organisatoren) en die film is te zien in het Théâtre du Châtelet.
In het park Buttes Chaumont, tot slot, is een prachtige nachtelijke wandeling te maken langs allerhande beeldende kunst, variërend van jaren 70 bureaulampjes verzameld op het gras tot schilderijen en tl-boodschappen die in de bomen hangen.
___

GOED: De Nuit Blanche is echt een volksfeest waarbij allerlei Parijzenaars over straat struinen, vaak gewapend met eten en vooral drinken.
FOUT: In de late nacht en vroege ochtend leidt dat weer wel soms tot (op z'n best) liederlijke taferelen op straat.
___

Grote Moskee, 2 bis Place du Puits de l'Ermite
Théâtre du Châtelet, 1 Place du Châtelet

dinsdag 29 september 2009

Op zoek naar wodka en cognac

Tsja, dat goede glas wijn vind je natuurlijk overal in Parijs. Keus volop.
Maar, stel, je bent een fijnproever, je wilt eens iets anders, je houdt van kleur in je glas, of je wilt gewoon eens stevig indruk maken op je vriend(in).
Waar krijg je dan de allerbeste cocktail van Parijs voorgeschoteld?
Ik heb er even veldonderzoek voor moeten doen, maar niet heus, dus bij deze drie tips voor de beste cocktailadressen.
De bar van het Murano is een ideale halte voor cocktailliefhebbers - zowel voor de fijnproevers als degenen die indruk willen maken. Want de bar laat zien dat cocktails er niet alleen zijn voor grijzende sigarenrokende mannen.
De specialiteit: wodka. Er staan 170 soorten achter de bar. En het Murano heeft twee voordelen: er staan ook allerhande alcoholvrije cocktails op de kaart én de bar is al om 7 uur 's morgens open... Ik bedoel: voor de nagenieters dus, na een nacht stappen.
De Hemingway Bar van het Ritz Hotel is natuurlijk een klassieker. De inmiddels legendarische barman Colin Field knippert hier niet meer met zijn ogen als de internationale jetset bij hem aanschuift voor zijn creaties met een evenzo jetsetterige prijs. Jazeker, hier komen grijze mannen, maar ook veel nieuw geld, wees gerust.
Le Forum, tot slot, is een bar die al ruim 75 jaar bestaat en een gevestigde reputatie heeft, mede door de 150 cocktails die er op de kaart staan. De muziek is niet altijd erg gepast, gaat het verhaal, maar de prijzen van de gemixte drankjes zijn hier onverslaanbaar: vanaf 14 euro.
___
GOED: Colin Field maakt onder meer een legendarische 'Ritz Side Car'-cocktail: met ruim 150 jaar oude cognac, cointreau en citroensap.
FOUT: Daarvoor betaal je dan 800 euro - per glas.
___
Murano, bar-hotel-restaurant, 13 Boulevard du Temple
De Hemingway Bar van het Ritz Hotel, 15 Place Vendôme
Le Forum, 4 Boulevard Malesherbes