Eten, rock en Chesterfields

Je kunt er eerst eten.

Dan is er een concert, of zelfs meerdere concerten.

En daarna: dansen!

Eén van de nieuwste clubs in Parijs, de Scopitone, is van alle markten thuis.

En, eerlijk is eerlijk: de recensies zijn ook allemaal goed.

Het restaurant/het café/de concerzaal/de danszaal is pas twee maanden open en nu al wordt Scopitone beschreven als een aanwinst voor het Parijse nachtleven.

De toon is 'rock', 60's zelfs en dan met Chesterfieldstoelen.

Het is er klein en gezellig, je hoort er dus huiskamer-rock, maar er is ook een vip-room.

Kortom: de ideale bestemming voor een hele avond genieten.

___

FOUT: Net nu de discussie op gang komt of Parijs wel genoeg nachtleven heeft...

GOED: ... opent dus een club zijn deuren met een echt eigen smoel.

___

Scopitone, 5 Avenue de l'Opera

Joyce, nee niet James

Ik ken niet zo heel veel plaatsen waar klassiek en modern goed samen gaan.

Ik bedoel: waar de designer die twee goed weet te mixen.

Maar in het gloednieuwe Joyce Hotel in Parijs is het wonderbaarlijk goed gelukt.

Oude fauteuils en oude klokken staan hier prachtig tussen nieuwe kunst en moderne lampen.

Alsof het een logisch geheel is. En dat wordt het dan dus ook, omdat het goed gedaan is.

Het hotel, ten noorden van de Boulevard Haussmann, is een geslaagde exercitie van ontwerper Philippe Maidenberg die er ook nog eens voor koos elke kamer een andere sfeer te geven.

En het geheel is voor Parijse begrippen enorm 'licht': de kamers, maar ook de prachtige ontbijtzaal die is bedekt met een glas-staal-constructie à la Eiffel.

Kamers vanaf 149 euro (=met korting bij boeking via internet).

___

GOED: Een hoofdeinde van een bed dat niet echt is, maar getekend op de muur.
FOUT: Die ontbijtzaal is veel te mooi om alleen in te ontbijten!

___

Joyce Hotel, 29 Rue La Bruyère

Me and Mr. Reed

Lou Reed kwam ruim drie kwartier te laat op de afspraak.

Dat was niet eens zo erg, maar wel erg was dat de deur op slot bleef.

Dus stonden we met honderden vip's, bekenden en journalisten te wachten voor de deur van Galerie Martel, in noord-Parijs.

En op die toeloop was de galerie weer niet berekend, dus mochten we - toen mijnheer Reed eenmaal was aangekomen - slechts in kleine groepjes, na elkaar, naar binnen.

Afijn: in de galerie zaten rocklegende Lou Reed en de Italiaanse illustrator Lorenzo Mattotti.

Hun gezamenlijke boek, vernoemd naar het gelijknamige conceptalbum van Reed, The Raven, werd gepresenteerd en de tekeningen van Mattotti werden geëxposeerd.

Wij in de rij en na nog eens een half uur dik wachten: oog in oog met Reed.

Hij zat er verveeld bij, tikte ongeduldig met zijn vingers op tafel, keek om de haverklap op zijn horloge, keek me aan en zei: "I don't do no interviews.''

So far for heldenverering.

___

GOED: De illustraties van Mattotti maken een bezoek aan Galerie Martel nog steeds de moeite waard.
FOUT: Ik had het kunnen weten, Reed houdt niet van journalisten en nog minder van interviews.

___

Galerie Martel, 17 Rue Martel

The Raven/Le Corbeau, nog tot 9 januari

13 keer lunchen op 190 meter

De toegangspoort hangt scheef.

De verf bladdert van de muren.

En toch. De Passage Choiseul, in het 2e arrondissement, heeft wel charme.

De charme van verloren gegane glorie misschien, maar toch...

De bijna 200 jaar oude passage ligt tussen de Rue Saint Augustin en Rue des Petits-Champs en huisvest van alles, van speelgoedzaken tot kunstgaleries.

Schrijver Louis Ferdinand Céline vereeuwigde de overdekte steeg in zijn meestwerk Dood op Krediet, maar dan onder de naam Passage des Bérésinas. Céline woonde er in zijn kinderjaren, zijn moeder had er een winkeltje.

Maar de Passage Choiseul is nu vooral hèt adres voor Parijzenaars die werken in de omgeving om te lunchen.

Ik heb het hoogstpersoonlijk geteld, en het straatje telt maar liefst 13 restaurants! Op 190 meter dus 13 adressen, de meeste piepklein. Ik telde onder meer vier broodjeszaken, twee Japanners (waaronder het hypermoderne Momo Noki: specialiteit Tonkatsu, gepaneerd en gefrituurd varkensvlees), een mini-Mediterraans restaurant, een pastabar en een Koreaanse zaak die zich met recht 'Little Seoul' mag noemen.

Dus wil je volop keus om te lunchen tussen Parijzenaars, wil je eens zien waar de jonge Céline woonde (op de huisnummers 64 en 67), of wil je genieten van oude glorie: de Passage Choiseul.

___

GOED: Ik houd zelf best wel van afbladderende verf in historische gebouwen...
FOUT: ... maar waarom wordt er niet een beetje geld uitgetrokken voor een opknapbeurt?

___

Musea dicht

Centre Pompidou is al een week dicht, en het wordt waarschijnlijk nog erger.
Franse vakbonden hebben ook andere Rijksmusea opgeroepen te gaan staken. Woensdag zouden de deuren gesloten moeten blijven van bijvoorbeeld het Louvre, Musée d'Orsay en Quai Branly.
Waarom?
De bonden zijn boos op president Sarkozy. Die wil bezuinigen op het ambtenarenapparaat, dus ook op de museawerknemers. Voor elke twee ambtenaren die vertrekken of met pensioen gaan, komt er nog maar één terug.
Dus gaan de museadeuren op slot - als het aan de werknemers ligt.
Ik dacht: ik meld het maar even.

Help, konijnen in Parijs!

Al jaren rijd ik er voorbij en verbaas ik me.
Al jaren tellen we elke keer hoeveel we er zien.
Waar ik het over heb?
Op één van de drukste verkeerspunten van Parijs lopen tientallen, nee honderden konijnen.
En nu ik er eindelijk leuk beeld bij heb gevonden, kan ik er over schrijven.



De enorme rotonde bij Porte Maillot, langs de périphérique, is eigenlijk een soort veredeld plantsoen, danwel klein parkje. Je kunt er onder de grond naar toe lopen (via de metro of het congrescentrum ernaast), maar er rijden vooral dag en nacht duizenden auto's langs.
En het schrikt de konijnen niet af.
Ze lopen, rennen, eten en paren met hun flaporen omhoog, terwijl er omheen door die duizenden auto's wordt gereden en getoeterd, terwijl de uitlaatgassen zich ophopen en terwijl het een hels kabaal is.
Alsof er niks aan de hand is dwarrelen de beestjes samen over het gras en onder de boompjes. Ze hebben uitzicht op de Arc de Triomphe en op La Défense. Plaatselijk wordt al gefluisterd dat de familie van Bugs Bunny definitief zijn intrek heeft genomen in Parijs. Anderen pleiten er juist weer voor een konijnenjacht te organiseren op de rotonde.
Pas op: als je konijnen gaat kijken vanuit de auto en rijdend bij Porte Maillot, blijf ook voor je kijken....
___

GOED: Dankzij het bedrijf Videoscopie zijn de konijnen nu vereeuwigd.
FOUT: Alleen de aanleiding is spijtig: er zouden plannen zijn de konijnenkolonie uit te roeien. Hier kunt u stemmen of de beestjes moeten blijven of niet.
___

Lampjes, etalages en ijsbanen

Jawel, de lampjes branden weer!
Actrice Charlotte Gainsbourg mocht dit jaar de knop indrukken, waarna zo'n 400 bomen op de Champs-Élysées in een prachtige gloed werden gezet.




Ik geef het toe: het blijft een mooi gezicht.
En het is een mooie aanleiding om je nog even te wijzen op de andere Kerstbezienswaardigheden in de stad.
Waar zie je Kerst terug in Parijs?
Een overzicht, met adressen en tijden, vind je hier.
De aanraders:
Moet ik u nog vertellen over de beroemde en bewegende etalages van warenhuizen Printemps en Galeries Lafayette? Nee, ik denk het niet. Maar ga er toch ('s avonds) even kijken.
Verder kan je vanaf de 18e december schaatsen bij het stadhuis en achter de Tour Montparnasse - schaatsen zijn er te huur.
Er staan verspreid over de stad ouderwetse draaimolens - vanaf 19 december gratis voor kinderen.
Een laatste tip: de Kerstmarkten. Ik vind zelf die op Place Saint Sulpice altijd leuk, door de glühwein en de omgeving. Maar die in La Défense is ook aan aanrader. Geen voor de hand liggende plek, maar daarom juist bijzonder met z'n 250 chalets tussen de wolkenkrabbers!

___


GOED: Op de Champs-Élysées staan ook weer honderden Kerststallen, wat de avenue een sfeervolle aanblik geeft....
FOUT: ... alleen wordt er echt van alles verkocht. Wat doen lampekappen en basketballpetten in een Kerstchalet?
___