zondag 29 maart 2015

Een duivels etentje

De Pont Alexandre, volgens velen de mooiste brug van Parijs, werd gebouwd tussen 1897 en 1900.
Destijds liepen daar de bezoekers over, uit de trein stappend op Gare d'Orsay en lopend naar het Petit Palais en het Grand Palais, gebouwd voor de Wereldtentoonstelling.
Afijn: die brug ligt nog steeds prachtig te schitteren over de Seine.
Maar eronder is nu iets nieuws gebeurd.
Twee ondernemers lieten er een restaurant bouwen in de geest van die Wereldtentoonstelling van 1900.
Faust.
Een brasserie zoals die er ruim 100 jaar geleden moeten hebben uitgezien, maar dan dus letterlijk onder de brug.
Je zit hier met je vork en mes tussen de indrukwekkende halfronde muren die de brug ondersteunen.
Je eet tussen lantaarnpalen zoals die destijds op de kades stonden.  
De tegels op de vloer, het plafond, het metaal: het is allemaal gebaseerd op het Parijs van rond 1900.
Soms een beetje spooky, soms erg sfeervol.
Bijzaak nummer 1: je hoort of voelt geen enkele auto boven je hoofd voorbij rijden.
Bijzaak nummer 2: vanaf je tafel kan je (soms) het water van de Seine zien schitteren en word je (soms) fel in het licht gezet door voorbij varende rondvaartboten.
___

OH JA: In de keuken staat Christophe Langrée, die in zijn vorige twee restaurants een Michelinster kreeg en ook al de huiskok was van twee Franse premiers.
DUS: Het eten dat hij ons voortoverde was van prima kwaliteit.
MAAR: Om nou bij de kreeft en de vis die we aten nul tot bijna niets aan bijgerechten te serveren, dat vonden we wat zuinigjes.
___

Faust
Pont Alexandre III, Port des Invalides
Maandag gesloten

woensdag 25 maart 2015

De ogen van Velázquez

Het witte kraagje staat er een beetje vreemd bij.
De lange haren zijn op sommige plekken wat vaag.
Maar wat maakt het uit?
Het gaat om dat gezicht, zo prachtig en verfijnd geschilderd.
En dan vooral die ogen. De man kijkt je vanaf het doek aan, indringend en met zulke levendige ogen dat je het gevoel hebt dat je heel even in zijn ziel kunt kijken.
Dát is de kunst van Diego Velázquez, dát is de reden dat Manet hem 'de schilder der schilders noemde' en dát is de reden dat je naar de tentoonstelling van de Spanjaard moet gaan die nu is te zien in het Grand Palais in Parijs.
___

HET PORTRET: heet Portrait d'Homme, is vrijwel zeker een zelfportret, en werd geschilderd in 1634-1635.
DE EXPOSITIE: is de eerste grote overzichtstentoonstelling ooit gewijd in Parijs aan het werk van Velázquez.
___

Velázquez
Tot 13 juli, Grand Palais

maandag 23 maart 2015

Een 125 jaar oude leeszaal

De deuren zijn weer open, de leestafels zijn weer bezet, de boeken worden weer doorgebladerd en het geroezemoes van studenten en wetenschappers is weer terug.
De bibliotheek van het stadhuis van Parijs is weer toegankelijk!
Na de aanslagen in januari gingen de deuren op slot, in het kader van de anti-terreurmaatregelen.
(Vraag me niet waarom je het lezen van boeken moet stoppen in de strijd tegen terreur, maar zo was het nou eenmaal).
En nu, ruim twee maanden na dato, is de bibliotheek weer open.
Althans, voor de mensen met de speciale bibliotheekpas.
Het gewone publiek moet nog even wachten, maar mag op korte termijn ook weer binnen om die overweldigend mooie, eind 19e eeuwse, 600 m2 grote en 9,60 meter hoge leeszaal van architect Édouard Deperthes te bewonderen.
___

600.000: boeken zijn er te vinden in de stadsbibliotheek.
10.000: foto's liggen er in speciale kasten.
7.000: tijdschriften zijn er opgeslagen.
2.270: historische manuscripten telt het pand.
___

La bibliothèque de l'Hôtel de Ville
Hôtel de Ville
5 Rue Lobau

donderdag 19 maart 2015

Een wereldberoemd onbekend hotel

Er is iets vreemds aan de hand met Le Claridge.
Het is wereldberoemd maar niemand kent het.
Het is een hotel, maar ook weer niet.
Het ligt aan de drukste straat van Parijs, maar je ziet het bijna niet.
Le Claridge, aan de Champs-Élysées, is een vijf-sterren-'résidence hôtelière. Oftewel: je huurt er geen kamer maar een appartement met keuken en daar krijg je dan de service van een hotel bij.
Het heeft 110 luxe suites, maar discretie is het motto: aan de Champs-Élysées vind je maar één kleine toegangsdeur, waardoor je er onopgemerkt aan voorbij kan lopen.
Het werd 101 jaar geleden gebouwd.
Sterren als Edith Piaf, Ray Charles en Ella Fitzgerald streken er neer, Simenon gebruikte het als inspiratiebron voor zijn Hôtel Majestic, Colette woonde er, Ernest Hemingway en Ezra Pound kwamen er voor de bar (die er niet meer is) en Marlène Dietrich trof er haar minnaar (die er ook niet meer is).
Inmiddels is het complete gebouw prachtig gerenoveerd, ademt het nog altijd luxe, zijn de kamers chique ingericht en zijn er nog altijd Franse sterren die er semi continu een appartement hebben als pied-à-terre.
De suites zijn 35 m2 tot 170 m2 (dat is de 'Suite Présidentielle du Pacha de Marrakech', met drie kamers) en de prijzen variëren van 270 tot 3800 euro.
___

STILTE: Wie die ene kleine deur binnenloopt, de trap opgaat en de lobby binnenkomt, stapt ook een andere wereld binnen. Le Clardige heeft geen bar of restaurant: het is hier rustig en héél stil.
DRUKTE: Wie diezelfde weg andersom aflegt, stapt de deur uit en staat dan plotseling, stappend uit de stilte, in het hart van Parijs, tussen winkelend publiek, halverwege de Arc de Triomphe en Place de la Concorde. 
___

Fraser Suites Le Claridge Champs-Élysées
74 Avenue des Champs-Élysées

maandag 16 maart 2015

Jenna Lyons en een haan in de Marais

De eerste zinnen van het artikel in O, het lifestyle magazine van Le Nouvel Observateur, luidden als volgt:
,,Ze vroeg of er op deze winterse januaridag, terwijl buiten een sneeuwstorm woedde, hanen konden worden afgeleverd op de 12e verdieping van 770 Broadway. 'Anders wordt het een saaie foto. Ik in mijn kantoor, dat kennen we nou wel'.''
Wat kan ik daar nog aan toevoegen?
Jenna Lyons, de topvrouw van modemerk J.Crew gaf een interview aan O vanwege de opening van haar eerste winkel in Frankrijk, in de Marais in Parijs om precies te zijn.
Dus ik zou gewoon zeggen: ga dat zien.
___

QUOTE: ,,Ik was 6 of 7 toen ik in Parijs voor het eerst voor een kiosk stond en de covers zag van Vogue en L'Officiel. Het was alsof er een nieuwe wereld voor me openging.''
CIJFERS: J.Crew heeft al 280 winkels wereldwijd, zet 2 miljard per jaar om, Jenna Lyons is 44 jaar oud en 1,80 meter lang, werd door Time in 2013 uitgeroepen tot één van de 100 meest invloedrijke personen en ze mocht 1 keer Michelle Obama kleden.
___

J.Crew
12 Rue Malher

vrijdag 13 maart 2015

Popmuziek en haute couture

Twee leuke tentoonstellingen voor wie van hedendaagse kunst houdt, maar dan niet de soort kunst die aan de muur hangt of op een sokkel staat.
In de gloednieuwe concertzaal aan de noordoost kant van Parijs, de spectaculaire Philarmonie, is een expositie te zien over het leven en werk van David Bowie.
Een chronologisch overzicht van alles wat deze kunstenaar deed: van zijn eerste eigen tekeningen tot zijn kostuums voor op het podium, en van zijn concertaffiches tot persoonlijke aantekeningen. Met natuurlijk en gelukkig ook heel veel muziek: de expositie eindigt met schermen waarop zijn optredens zijn te zien.
Over een paar weken gaat in het Grand Palais een grote tentoonstelling van start over het werk van Jean Paul Gaultier. Ook hier draait het om de veelzijdigheid van de kunstenaar. Er is veel mode te zien (uit de periode 1970-2013) maar ook schetsen, videoclips en filmfragmenten en foto's van en met Madonna, Pedro Almodóvar, Andy Warhol en David LaChapelle.
___

LONDEN: Was de stad waar de Bowie-tentoonstelling eerder al was te zien
MONTREAL, DALLAS, STOCKHOLM, MELBOURNE: Zijn de steden waar de Gaultier-tentoonstelling al was te zien.
CONCLUSIE: Is Parijs een beetje aan het indutten met het zelf verzinnen van mooie exposities?
___

David Bowie Is
Philarmonie, tot 31 mei
Jean Paul Gaultier
Grand Palais, 1 april - 3 augustus

dinsdag 10 maart 2015

De zon, een meer, Boedhha en de zoo

Ach, de zon!
Als het voorjaar wordt, verandert Parijs van kleur en beginnen de Parijzenaars weer te lachen.
Alsof de stad ontwaakt uit een lange winterslaap.
Terrassen gaan open, parken lopen vol.
En dat is precies wat dezer dagen gebeurt.
Wie dat ontwaakproces eens wil meemaken: ga (liefst in het weekend of na kantoortijd) naar het  Bois de Vincennes (metrolijn 8, halte Porte Dorée), aan de zuidoostelijke rand van de stad.
Loop naar het meertje, het Lac Daumesnil, en zie daar wat de Parijzenaars doen als de zon er weer is.
Lopen, wandelen, flaneren, joggen, de hond uitlaten, met een bootje varen, elkaar kussen, iets drinken, iets eten.
En dat allemaal op de paadjes rondom het meer met z’n twee eilandjes en z’n tempelpaviljoen.
___

BOEDDHA: Wie rond het meer loopt en er op het juiste moment is (vwb openingstijden) kan ook nog een metershoog met goud bedekt Boeddha-beeld zien, in het Internationaal Boeddhistisch centrum dat net naast het meer ligt.
ZOO: Aan de andere kant van het meer loop je langs de dierentuin, het Parc Zoologique de Paris, met z’n duizend dieren en 171.000 planten verdeeld over vijf geografische zones.
___

zondag 8 maart 2015

Slapen in Parijs vanaf 25 euro

We schreven hier al over het St. Christopher's: een jeugdherberg in Parijs, super-betaalbaar maar dan in een ultramodern jasje.
We schreven jaren geleden hier ook al over Mama Shelter: een designhotel in Parijs, heel goed betaalbaar maar dan in een wijk die zich nog aan het ontwikkelen is.
En nu is er dan Generator Paris.
Oók een jeugdherberg, maar tegelijk een hotel.
Ook zeer betaalbaar maar eveneens met een opvallend design.
Ook modern maar ook in een wijk in het noordoosten van de stad die, euh, zich nog moet gaan ontwikkelen.
Wat ik dus bedoel is: een nieuw hotel, voor backpackers en gewone toeristen, met prijzen van 25 euro (op een slaapzaal) tot 130 euro (privekamers met balkon), fraai ingericht, met dj's, kunst en concerten, en met een lounge en een bar die je op z'n minst opvallend kan noemen.
___

GOED: Het hotel ligt op steenworp afstand van Canal St. Martin - dus er is in de buurt genoeg te doen/zien/bezoeken.
FOUT: Maar eerlijk is eerlijk: die immense en lelijke rotonde die Place du Colonel Fabien heet, en waar het hotel ligt, is (nog) absoluut geen aantrekkelijke bezienswaardigheid in Parijs.
___

Generator Paris
9-11 Place du Colonel Fabien

woensdag 4 maart 2015

Het straatje van Helmut Newton

Soms moet je ook gewoon eens een straat inlopen waar niets te beleven lijkt. Maar waar het móói is!
De Rue Aubriot dus.
Middenin de Marais.
Ik liep er altijd gewoon voorbij.
Maar niet nu dus, deze ene keer. Want een eerste voorjaarszon scheen op de gevels. Er was niemand te zien. Het was er doodstil.
En dan zie je
- prachtige goudgeel gekleurde muren
- massieve houten ingangspoorten die je er aan herinneren dat het een Middeleeuwse straatje is
- een lieflijk beeldje, op de eerste verdieping, op de hoek met de Rue Sainte-Croix de la Bretonnerie
- een plotselinge ingang van een kapel, de Chapelle Sainte Marie
- een vervallen theatertje, aan het einde, op de hoek met Rue des Blancs Manteaux
- een winkel vol met orchideeën, daar tegenover.
___

78.000 DOLLAR: Was de prijs waarvoor Christie's een beroemde foto verkocht van Helmut Newton, genomen in 1975 de Rue Aubriot, met daarop twee modellen: de één naakt, de ander in een smoking van Yves Saint Laurent.
1961-1977: was de periode dat Newton ook zelf, met zijn vrouw June, in de Rue Aubriot woonde.
___

maandag 2 maart 2015

Eten en dansen in de kelder

Je moet een donker straatje inlopen en stoppen bij een deur waar je nauwelijks iets speciaals ziet.
Binnen krijg je van twee dames tegen betaling twee of drie penningen en dan mag je de trap af, naar beneden, naar de kelder.
Welkom bij de Street Food Party!
Oftewel: de koks die normaal met hun foodtrucks op straat staan in Parijs, kiezen er deze winter voor om binnen te staan. Want wie gaat er in de kou buiten in de rij staan? Dus komen de foodtrucks naar binnen - maar dan zonder truck maar met een mobiele keuken.
Vaste gasten zijn Le Camion qui Fume, met burgers van de Amerikaanse Kristin Frederick, en Bol, met Vietnamese streetfood.
En elk weekend zijn er speciale gasten, van Black Spoon (Afrikaans) tot Aji Dulce (Venezolaans).
De muziek staat hard, van Led Zeppelin tot Aloe Blacc, mensen lopen allemaal rond, op zoek naar de lekkerste hapjes, en het geroezemoes is gezellig.
Wij aten een prima tataki van zalm en zalige fish 'n chips.
Oh ja, de Mojito-bar is ook super.
___

GOED: De atmosfeer is hyperrelaxed, de bediening is hyperrelaxed, de muziek is hyperrelaxed.
BETER: Eten doe je van 20 tot 24 uur, daarna wordt de kelder een dansvloer - tot 5:00 uur.
FOUT: De prijzen, vanaf  23 euro voor 2 gangen, die redelijk hoog zijn gezien de omvang van sommige porties (die op straat - bij de foodtrucks zelf - aanzienlijk goedkoper zijn).
FOUTER: Het is maar tijdelijk dat de foodtrucks binnen koken dus je moet er snel bij zijn.
___

Street Food Party
Loft du Louvre
66 Rue Jean-Jacques Rousseau